Quote van de Dag: Roteren in z’n graf

In plaats van elkaar de ruimte te geven, lopen we met platvoeten door maatschappelijke complexiteit heen. Sinds de oudheid geldt als hoogste bestuurlijke wijsheid dat we de boel bij elkaar moeten houden. Tegenwoordig slaat iedereen er maar een slag naar. Onder het mom van vrijheid van meningsuiting vinden we het normaal, zelfs wenselijk elkaar de grofste beledigingen naar het hoofd te slingeren en complete bevolkingsgroepen te schofferen. En politici doen daar dapper aan mee.

Hoogleraar politieke filosofie en oud-CDA-senator Henk Woldring vindt dat het wel een tandje minder mag, omdat anders de samenleving het gevaar loopt ernstig ontwricht te worden. Heeft hij daarin gelijk, of is het juist belangrijk om problemen en tegenstellingen scherp te benoemen? Ofwel, is er sprake van platvoeten of lange tenen?

Echter, de problemen van de PvdA vloeien naar mijn mening ook voort uit ontwikkelingen rond de politieke koers van de partij zelf. Die koers is niet duidelijk. Eenmaal ingenomen standpunten worden gemakkelijk ingeruild. De partij blijkt voor jongeren een veel minder aantrekkelijk forum voor politieke discussie dan andere politieke bewegingen, terwijl ouderen zich teleurgesteld afwenden. Die trend dient gekeerd te worden.(…)

Bij al dit soort problemen gaat het uiteindelijk om de positie van mensen: hun opvattingen, hun handelen en de gevolgen die zij ondervinden van het handelen van anderen. Te weinig mensen zijn bij de beslissingen betrokken, te velen zijn er het slachtoffer van; een klein aantal profiteert overmatig.

Jan Pronk blijkt gevoelig voor het appèl dat enkele PvdA-leden op hem deden en stelt zich kandidaat voor het PvdA-voorzitterschap.

Is Jan Pronk, die eerder zei geen vertrouwen te hebben in Wouter Bos als politiek leider, de voorzitter die de PvdA nodig heeft, of zou een voorzitterschap van Pronk alleen maar tot nog meer problemen voor die partij leiden?

We moeten niet, zoals de afgelopen jaren, met een erectie gaan zitten dagdromen over een paar zetels in de Tweede Kamer. Eerst maar eens politieke ervaring opdoen in de gemeenten. Maar we hebben wel een toekomst. We zijn nog steeds de enige partij die de naam van Pim Fortuyn mag voeren. Daarmee zijn we verzekerd van mediabelangstelling. Dat mogen we niet zomaar weggooien.

Rudy Reker, gemeenteraadslid voor de LPF in Eindhoven, is het niet eens met het principebesluit van het landelijk bestuur van de LPF om zijn partij op te heffen en probeert zoveel mogelijk leden (aantal onbekend) op te trommelen voor het partijcongres van volgende week. En passant draagt hij zichzelf voor als interim-bestuursvoorzitter. Over het opheffingsbesluit werd eerder al gestemd, maar toen waren er te weinig mensen komen opdagen.

Los van de vraag of de LPF nog wel veel politieke ervaring kan opdoen (actief in vijf gemeenteraden), is de belangrijkste vraag of de LPF nog wel zo relevant is. Voelen de oud-LPF-stemmers zich thuis bij de SP en de PVV, of behoren ze tot de groep mensen die uit ontevredenheid niet stemt, de groep waar de LPF in de begindagen veel stemmen trok?