Stel ik benader u met een aanbod om uw persoonlijke data te kopen voor mijn bedrijf. Geboortedatum, burgerlijke status, baan, hobby’s, dat werk. Ik beloof dat ik ze niet aan derden doorverkoop, maar verder doe ik ermee wat ik wil. Hoeveel wilt u hebben voor deze deal? Denkt u er even over na, u bent niet de eerste die moeite zou hebben met het antwoord.
Liberale democraten en libertarische republikeinen maken einde aan de ongebreidelde afluisterpraktijken die door Edward Snowden aan de kaak werden gesteld.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Hoe schrijf je in hemelsnaam een recensie van een boek dat je zelf geschreven zou kunnen hebben. Niet het verhaal in deze vorm dan, maar wel het thema. Een tragikomedie in een enigszins dystopische toekomst.
Dan kan je toch nauwelijks een objectief oordeel geven.
Maar goed, het boek verdient wel wat aandacht. Niets Te Verbergen van Aglaia Bouma is een zeer vlotte roman die zich in de nabije toekomst van Nederland afspeelt. De navolgelingen van Opstelten en Teeven cs hebben in het belang van de burger de privacy nog veel verder afgebouwd en ruim twintig jaar dossiervorming (denk EKD en EPD) maakt van iedereen een verdachte.
Maar het boek is geen zware of zwarte verhaling. Nee, aan de hand van het leven van een dame van lichte zeden krijgen we een vlotte vertelling van een korte periode in haar leven op smeuïge wijze voorgeschoteld. Dat het daarin van kwaad tot erger gaat en ik bij tijd en wijle ziedend was om wat er gebeurde, ach, dat deerde het vlotte leestempo niet.
Een enkele hapering was er wel als er stukjes scenario voorbij kwamen die net iets te gekunsteld waren of een net iets te makkelijke extrapolatie van het heden zoals een zwartkijker die nu zou zien. Maar niet vaak genoeg om de pret te drukken.
Vorig jaar schreven we al uitgebreid over de privacyproblemen van de nieuwe Jeugdwet. Nu de wet per 1 januari is ingegaan, blijkt het inderdaad her en der te knellen, zo constateert het CBP. De gemeente kan individuele gevallen in de jeugdzorg zien omdat ze meer gegevens afdwingen dan strikt noodzakelijk.
Maar daar stopt het niet. Nu het eerste kwartaal van dit jaar afgelopen is, meldt het CBS zich bij alle jeugdzorgverleners. Ze moeten namelijk hun kwartaalrapportage indienen. Dat zat er aan te komen. Maar nu het er is, wordt pas duidelijk wat ze willen. In plaats van totalen per maand naar soort opvang en gemeente, willen ze alle individuele gevallen zien. Dus hier met dat BSN en de geboortedatum en de postcode en ….. Gelijk er ook bijzetten dat het kind mishandeld is, of misschien zich terugtrekt uit de zorg.
Natuurlijk zijn er voorzieningen om “netjes” met de gegevens om te gaan. De verzending gaat versleuteld en CBS anonimiseert de gegevens ook nog eens als ze binnenkomen.
Maar het introduceert gelijk veel zwakke punten in de keten. De zorgverleners moeten op (onbeveiligde) computers de registratie doen. En het is onduidelijk hoe sterk de beveiliging is bij het CBS voor de aanlevering van gegevens.
Maar wat vooral ook problematisch is, is dat “anonimiseren” een zeer betrekkelijk begrip is. Zeer waarschijnlijk vertalen ze het BSN (eventueel samen met de geboortedatum) naar een uniek ander nummer dat niet herleidbaar is. Maar voor het kennelijk gedetailleerd volgen van de jeugd worden ook de postcode en de geboortedatum gebruikt. Hoeveel mishandelde kinderen van 4 april 2008 zullen er precies wonen in 1018GK denkt u?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Daar pakken ze giganten aan vanwege het overtreden van privacywetgeving.
Willem Debeuckelaere, president of the Belgian privacy commission, said that the way Facebook is treating its users’ private lives “without respect needs tackling”, and that “it’s make or break time.”
In Nederland zijn de tanden van de privacywaakhond niet meer dan de flauwe grijns van Kohnstamm.
Privacy is al 15 jaar een ondergeschikt aspect bij wetgeving in Nederland. En in de afgelopen vijf jaar was dat helemaal het geval onder minister Opstelten van het Ministerie van Veiligheid en Justitie (hoe Orweliaans nog steeds).
Met de komst van een nieuwe minister, Ard van der Steur, was het dan ook de vraag of er misschien meer aandacht kan komen voor privacy. Het antwoord kwam snel. Nee!
En dat is zorgwekkend.
De argumentatie is ook nu weer: de wetten zijn belangrijk voor het bestrijden van de criminaliteit en voor uw veiligheid. En uw privacy wordt niet geschonden.
Dat laatste is natuurlijk een gotspe. Immers, op het moment dat je alles opslaat, is de privacy al geschonden. Dat staat los van of er iets mee gebeurt of niet.
En opslaan doen ze. Massaal.
Maar minstens even problematisch aan de verdediging is het gebrek aan feitelijke onderbouwing. Hoeveel beter wordt de misdaad bestreden met alle nieuwe middelen? Hoeveel extra boeven worden er gevangen? In hoeveel rechtszaken gaf het middels datavergaring verkregen bewijs de doorslag? We krijgen het niet te horen. Goede onderzoeken ter onderbouwing van het punt ontbreken. Onderzoeken die kritisch aantonen dat het resultaat ernstig tegenvalt, worden terzijde geschoven.
Dus gaat de overheid rustig door met het verder afbreken van uw privacy. Straks weer onder het mom van fraudebestrijding. Gewoon zoveel mogelijk databases aan elkaar knopen. Ook al beweerden ze eerder bij hoog en laag dat dit niet zou gebeuren. Of misschien alleen bij hoge uitzondering. Het is al regel helaas, en straks ook wet.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
OPINIE - Stef van der Ziel vertelt hoe schadelijk de datahonger van de overheid kan zijn aan de hand van een persoonlijke ervaring:
En toen verbazing. Die boeken waren geen gewone boeken. Het waren archieven. Registers. Kasboeken. En brieven. Elk Joods gezin uit Delfzijl was er keurig in opgeschreven. Waar ze woonden. Dit waren archieven van de gemeente Delfzijl. Van voor de Tweede Wereldoorlog. Een (vermoedelijk) medewerker van de gemeente had de boeken gestolen. Om te voorkomen dat ze in Duitse handen zouden vallen.
Komt er een betere balans tussen privacy en massa-surveillance?
Kleine overwinning voor de privacy.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.