Ik hoor journalisten vaak zeggen dat ze er niet alleen zijn om verslag te doen van het nieuws, maar het ook te duiden. Met andere woorden van een context te voorzien, een kop en een staart en wat dies meer zij. Allemaal zodat wij, argeloze consumenten, een beter beeld krijgen van wat in de wereld om ons heen gebeurt. Dat vind ik best OK, dat duiden, maar als dat het er toe leidt dat je geen idee meer hebt wat het probleem nou precies is, gaat het natuurlijk wel mis. Bijvoorbeeld vanochtend bij radio 1. Nieuw plan voor financiering Er schijnt een nieuw plan te zijn om chronisch zieken tegemoet te komen in hun ziektekosten. Nu kunnen ze nog bepaalde kosten aftrekken van de belasting, en het idee is ze vanaf volgend jaar in plaats van een aftrekpost een toeslag uit te keren van tussen de 250 en 450 euro. Van die aftrekpost werd vaak ook misbruik gemaakt van mensen die niet echt chronisch ziek waren en die toeslag krijgen straks alleen de echte zieken. So far, so good. Het probleem is nu dat grote groepen chronisch zieken en dan vooral die met een laag inkomen er zwaar op achteruit gaan. Dit leek mij persoonlijk wat merkwaardig. Immers, mensen met en laag inkomen betalen in het algemeen weinig belasting, dus daar valt weinig af te trekken. Die zouden logischerwijs gebaat zijn bij een toeslag. Bovendien wordt misbruik aangepakt, dus als het verder budgetneutraal uitgevoerd wordt, moet er juist per chronisch zieke meer geld beschikbaar zijn!
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Gisteren het bericht dat het nuttig is gebleken om het DNA-profiel van verdachten en criminelen op te slaan in een databank. In iets meer dan twee jaar leverde deze databank 1600 ‘hits’, waarbij DNA dat op een plaats delict werd aangetroffen kon worden gekoppeld aan de in de database opgeslagen gegevens.
Op zich geen gekke conclusie, want hetzelfde geldt natuurlijk voor vingerafdrukken en andere persoonskenmerken. Meer opgeslagen gegevens betekent een grotere kans op een match. Minister Hirsch Ballin verwoordt het als volgt: “Een goed gevulde databank is geen doel op zichzelf, maar wel een voorwaarde om strafbare feiten op te helderen”.
Nu vraag ik mij af in hoeverre dat waar is, gezien de recente ontwikkelingen om zoveel mogelijk op te kunnen slaan, maar dat laat ik nu maar even buiten beschouwing. Waar ik wel benieuwd naar ben is hoe jullie daar tegenover staan. Daarom deze poll:
Zoals altijd, de motivatie graag in de comments!
Je leert op school vreemde talen, complexe natuurkunde, ingewikkelde economische theorieën en feitjes over gebeurtenissen lang lang geleden. Maar hoe je na school en studie moet omgaan met geld, daar vertellen ze je eigenlijk maar weinig over.
En dat heeft als gevolg dat meer dan de helft van de Nederlanders eigenlijk niet goed begrijpt hoe ze verstandig met hun geld moeten omgaan (financieel onzeker (16%), financieel zoekend (18%), financieel laconiek (15%) en financieel ongeletterd (5%)).
Tijd dus voor een actieplan om via het onderwijs hier iets aan te doen.
Of hoort dit misschien niet in het reguliere onderwijs thuis?
En ik ga weer over tot de orde van de dag.
Overigens ben ik van mening dat altijd bekend moet zijn hoe de individuele kamerleden gestemd hebben en dat alle stemmingen direct online beschikbaar moeten zijn.
En mocht u uw ei kwijt willen bij de politiek naar aanleiding van bovenstaand stuk, gebruik dan de site van Mail de politiek.
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sommige van die lui kunnen Zimbabwe niet op een kaart vinden.
VN-ambassadeur Dumisani Kumalo van Zuid-Afrika vraagt zich af sinds wanneer de Veiligheidsraad de kwaliteit van verkiezingen beoordeelt.
De VN-veiligheidsraad ‘betreurt’ de stembusgang overigens unaniem. China, Rusland en Zuid-Afrika willen geen sancties tegen het land, en Zuid-Afrika voorkwam dat de veiligheidsraad de verkiezingen ‘illegaal’ noemde.
Mijn vrouw was vorige week in Sotsji. U weet wel, die badplaats zonder riolering waar je in je eigen poep zwemt. Dat proletenhol waar Natasja’s de hele nacht karaoke zingen aan het kiezelstrand. Die stad waar de service zo slecht is dat je er niet gewend aan raakt. Dat Sotsji dus.
Sotsji heeft in een vlaag van verstandsverbijstering de Olympische Winterspelen gekregen van het IOC. U weet wel, dat bejaardencomité dat zich graag laat fêteren. Dat stelletjes sportbobo’s dat grof geld heeft gevangen in ruil voor een stem. Dat comité waarvan die “judas” lid is.
Sindsdien hebben ze het in Sotsji hoog in de bol gekregen. Prijzen schieten omhoog, managers en bedienden halen hun neus op voor hun klanten. Want Sotsji is een Olympische stad. Lekker puh!
Mijn vrouw kreeg een klein beetje te horen hoe dat smerige proletenhol dat voor elkaar had gekregen. Speciale maatregelen waren getroffen voor de komst van de evaluatiecommissie. Alle inwoners hadden het vriendelijke doch dringende verzoek gekregen de stad te verlaten of toch in elk geval binnen te blijven. Sotsji beschikt immers over de ergste files van Rusland, Moskou uitgezonderd.
Bij aankomst op de gloednieuwe luchthaven was een ander Potjomkindorp gebouwd. Kinderen en studenten waren opgetrommeld als figuranten, om de rol van toerist te spelen. Zo gaven ze de bezoekende IOC-leden de indruk van een functionerende luchthaven. In werkelijkheid wordt de nieuwe terminal ruim een jaar later slechts gebruikt door twee mensen: ene V.V. Poetin en D.A. Medvedev.
Ah, de kamer houdt zich weer bezig met de belangrijker zaken van het leven. Of liever, de dood. Minister Eurlings (van de ‘fatsoen moet je doen, of we dwingen je wel’-partij) wil namelijk het doorsnijden van begrafenisstoeten verboden maken. Voor 1990 was dit al verboden, maar begrafenisstoeten waren in toenemende mate niet meer te onderscheiden van normaal verkeer, dus was het verbod niet langer houdbaar.
Blijkbaar is de technologie nu zover gevorderd dat dit niet meer het geval is, en kunnen mensen nu ruiken dat ze te maken hebben met een auto die deelneemt aan zo’n stoet. Het voorstel kan op een brede meerderheid in de Tweede Kamer rekenen. Madlener van de PVV vindt het zelfs een sympathiek idee: “Volgens mij vinden de meeste mensen het al vanzelfsprekend dat je even wacht op deze voertuigen.”
Ah, en daarom maak je er maar meteen een wet van. Laten we dan het niet bedanken na een cadeautje en het voordringen bij de kassa ook maar meteen strafbaar stellen. Dat is immers ook niet meer dan vanzelfsprekend. Fractiewoordvoerder Sander de Rouwe ziet behalve het toenemende (gedwongen) respect nog aanvullende voordelen: het is goed voor de doorstroming en de verkeersveiligheid.
Ja, meneer de Rouwe, ik denk dat het aantal files en ongelukken met rouwstoeten hierdoor flink zal verminderen. Zeker gezien de vergrijzing, die ervoor zal zorgen dat de rouwstoeten straks in colonne stapvoets op de wegen rijden.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De boodschapper om zeep helpen, lost het probleem niet op.
Onderzoeker Bart Jacobs is niet blij met Staatssecretaris Tineke Huizinga. Zij wil de Radbouduniversiteit op haar maatschappelijke verantwoordelijkheid wijzen. Ze is bang dat derden misbruik kunnen maken van de gepubliceerde gegevens over de gekraakte chipkaarten.
Ze krijgt blijkbaar haar zin, want de universiteit heeft besloten tot een “strakkere regie”.
Met zulke vrienden heb je als milieubeweging geen vijanden meer nodig, zou je zeggen. De Amsterdamse GroenLinks wethouder Maarten van Poelgeest haalt in een interview met NRC Handelsblad uit naar de gekte rondom milieuregelgeving. Zo haalt hij het voorbeeld aan van de Coentunnel waar het Rijk vanwege de luchtkwaliteit enorme afzuigkappen aanlegt voor schone lucht voor “de enkeling die daar zijn hond uitlaat.” Ook verwijst hij naar de situatie bij het IJ, waar Amsterdam een speciale mosselbank moet aanleggen om te zorgen dat de driehoeksmossel genoeg voedsel heeft. De mossel is dan weer nodig om drie bedreigde eendensoorten – kuifeenden, tafeleenden en nonnetjes – in stand te houden wat volgens de Vogelrichtlijn moet. Het punt is alleen dat slechts een van de drie eendensoorten, namelijk de kuifeend volgens stadsbioloog Remco Daalder echt afhankelijk is van die mosselen. Daarnaast dreigen de mosselen door de warme winters sowieso te verdwijnen, of Amsterdam die mosselbank nou aanlegt of niet. Als dat gebeurt heeft Amsterdam voor niets 25 miljoen euro in de mosselbank geinvesteerd.
Dus dumpen, die milieuwetgeving?
Het lijkt koren op de molen voor hen die al langer vinden dat milieuregels maar lastig zijn. Je ziet sommigen al denken: “Kijk, kijk, als ze eenmaal gaan besturen, is het snel over met de dogmatiek.” Dat laatste is misschien waar, maar het eerste zeker niet. Van Poelgeest heeft niet zozeer problemen met het feit dat regels zozeer lastig zijn, maar dat ze contraproductief kunnen zijn. Hij zou het geld veel liever aan andere milieuzaken besteden, maar regelgeving dwingt hem tot de investeringen die hij doet. Dat is een belangrijk nuanceverschil. Hiermee wordt het een discussie over op welke plek je je milieueuro’s het beste kunt inzetten. Nog een slag abstracter wordt het een discussie over de effectiviteit van regelgeving om bepaalde doelen te bereiken.
Het jaarverslag van de Energieraad is uit en de conclusies liegen er niet om. Volgens de Raad heeft de praktijk heeft uitgewezen dat ‘zachte’ instrumenten (gedragsbeïnvloeding, voorlichting, bewustwording) onvoldoende werken. Het kabinet moet daarom nu welbewust ‘harde’ instrumenten inzetten (normen, verplichtingen, belastingen). Dat wordt bye bye zwaai zwaai voor de SUV… De Raad sluit niet uit dat er binnen vijf tot tien jaar een nieuwe oliecrisis komt en vindt dat het kabinet daarmee in zijn beleid feitelijk rekening moet houden. Verder is de Raad van mening dat we zuiniger moeten omgaan met ons gas in Groningen en dat we een vriendschappelijke relatie moeten aangaan met gasland Rusland. Guus Hiddink heeft vorige week de voorzet al gegeven, zo lijkt me? Ook niet onbelangrijk is dat de Raad een lans breekt voor meer steenkool en kernenergie, de CO2 uit de kolencentrales moet dan wel worden afgevangen en opgeslagen. Het volgende rapport voor in de stoffige lade, of komt er eindelijk actie? Meer weten, klik hier
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Ik dacht dat het begrip ‘nekschot’ inmiddels was geherdefinieerd?” reaguurde oud-blogger IJsqueen ooit in een lang vervlogen tijd toen iedereen in de Nederlandse blogosfeer elkaar kende en de oude media nog aan het nagenieten waren van de uitvinding van de drukpers. Achteraf kunnen we echter concluderen dat wij ons op dat moment op een breekpunt in de geschiedenis bevonden waarin de virtuele wereld de échte begon te raken. De nekschot-herdefiniërings-opmerking vond namelijk plaats in een periode dat de eerste discussies werden gevoerd over in hoeverre bloggers en reaguurders verantwoordelijkheid dragen voor hun uitingen online? Overigens waren het hoogst vermakelijke discussies waarin GeenStijl-redacteuren nog uitgebreid participeerden. De virtuele vrijblijvendheid ging ten onder aan haar eigen succes. Met zijn vijven opgesloten in een kamer elkaar nekschoten toewensen is prima, maar aan tafel van een nationale talkshow hele bevolkingsgroepen nekschoten toedienen is onwenselijk.
Het was de tijd dat GeenStijl nog een stuk kleiner was dan Sargasso en ze gretig inspeelde op relletjes als Sargasso de discussie omtrent online verantwoordelijkheid aanzwengelde. Inmiddels leven we in andere tijden: Geenstijl is iets groter dan Sargasso en van virtuele vrijblijvendheid is sinds de aanhouding van de (internet-)cartoonist Nekschot geen sprake meer. De overheid houdt tegenwoordig ook bloggers in de gaten en met name op de rechterflank van de blogosfeer begint men hem te knijpen.