Bye bye Bush

Op een stapel van drie biljoen dollar kan je soms God zien en aan hem vragen of een miljoen lijken onder elkaar met de beste bedoeling begraven in hun kisten van aanvaardbaar gevaar beneden de vierhonderd graden halen Of de grond brandt tot de lippen, die staat de hand erin heeft of het water meer laat zien. - Of soms een duistere straat slechts bestaat zodat ik weer eens een keer word geconfronteerd met wat ik nalaat. Kon ik misschien beter een ander bellen Of wordt geen precedent echt geschapen als mijn stemmen tot vijf kunnen tellen

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nederland is toe aan een moslim-premier

Nu in Amerika met de verkiezing van Barack Obama het onmogelijke is gebeurd, kunnen we misschien in Nederland ook wat avontuurlijker worden wat betreft de premierskeuze. Het zou een goed idee kunnen zijn om, als Nederland zijnde, het eerste land in de EU te worden met een islamitische premier. Het heeft, los van het feit dat we hiermee als land onze progressieve credentials waar zouden maken, twee belangrijke voordelen.

In de eerste plaats zou alleen een islamitische premier de autoriteit hebben om echte vooruitgang te boeken bij de integratieproblematiek in Nederland. Ten tweede zou Nederland eindelijk in de wereldpolitiek enig gewicht in de schaal gaan leggen. Elke keer dat er frictie ontstaat tussen het Westen en de moslim-wereld (en dat zal denkelijk nog vaak het geval zijn) heeft de islamitische Nederlandse premier plotseling een belangrijke bemiddelende rol te vervullen.

De vraag is (zonder in dit stadium te speculeren over de precieze identiteit van de politicus of politica in kwestie) echter hoe de verkiezing van Neerlands’ eerste moslim-premier te realiseren. Electoraal hoeft het geen onoverkomelijke kwestie te zijn. Natuurlijk zijn er Nederlanders die onder geen beding op een moslim zouden stemmen, maar deze groep wordt op het moment vertegenwoordigd door ToN en de PVV, en lijkt dus niet in staat te zijn om de vorming van een regering te blokkeren.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

First Lady aanzienlijk populairder dan George W.

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer is dat Simon van Canards.nl, waar het stuk eerder verscheen.

Portret van Laura Bush (Foto: Flickr/cliff1066)

Inauguration Day is nog drie nachtjes slapen. Dinsdag 20 januari 2009 zal de dag zijn dat we George W. Bush kunnen uitzwaaien. Dat lucht zelfs veel Amerikanen op; Bush wordt door 40% van de bevolking gewaardeerd (bijna 34% is het eens met het beleid van Bush). Laura Bush vertrekt met een dubbel zo hoge waardering van de Amerikanen, 76% van de Amerikanen mag de-vrouw-van wel. Daarmee doet ze het aanzienlijk beter dan Hillary Clinton (67%), maar moet ze haar schoonmoeder Barbara Bush (85%) voor zich dulden.

Peilbureau Gallup peilt sinds 1993 de waarderingen van de Amerikanen voor hun presidentsvrouwen. De peiling wordt uitgevoerd in opdracht van USA Today. De populariteit van Laura Bush hoort bij de manier waarop ze haar rol als First Lady vervult. Ze zwaait vooral en zal daarom niet veel kritiek te verduren krijgen. Hillary Clinton stak wel haar nek uit. Ze maakte zich hard voor de hervormingen van de gezondheidszorg in de VS. Daarmee heeft ze zich niet favorable gemaakt, het maakte haar niet populairder, vooral omdat de hervormingen niet echt een succes werden (tussentijdse verkiezingen gaven de Republikeinen voor het eerst in 40 jaar een meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden).

De rol van de First Lady is louter ceremonieel. Ze krijgt geen geld, geen macht. De First Lady is gastvrouw van het Witte Huis. Het hoeft niet perse de echtgenoot van de president te zijn. Als de president weduwenaar is, vrijgezel of als zijn vrouw de rol van gastvrouw niet kan vervullen, kan een vriendin (nee, niet Miss Lewinsky) of familielid van de president de plek overnemen.

Foto: Enric Borràs (cc)

Obama’s uitdaging: Het Midden-Oosten

Vandaag plaatsen we een eerste gastbijdrage van Hoite Vellema, oud-student Internationale Betrekkingen aan de UvA.

Obama 2008.jpgVolgende week dinsdag treedt Barack Obama aan als commander-in-chief van de Verenigde Staten. Direct na zijn aantreden staat hij voor een aantal dringende beslissingen over met elkaar samenhangende kwesties in het Midden-Oosten. Obama krijgt te maken met Irak, waar zich een overbelast Amerikaans leger bevindt, met Iran dat waarschijnlijk zeer binnenkort nucleaire capaciteit kan verkrijgen, met zwakke regeringen in Libanon en de Palestijnse gebieden (die bedreigd worden door militante islamitische groeperingen), met een geëscaleerd Israël-Palestina conflict en met het eigen verlies van geloofwaardigheid in de regio, door jaren van falen en wanbeleid.

Al deze kwesties vergen Obama’s onmiddellijke aandacht. En hoewel ze apart aangepakt moeten worden, beïnvloeden ze elkaar direct en indirect.

Allereerst moet Obama een echte dialoog met Iran aangaan, waarbij het voorwaarde is dat Iran zijn verrijkingsprogramma tijdelijk stopzet. Als Iran hiertoe bereid is dan kunnen de VN-sancties worden opgeheven en anders verscherpt. Een genormaliseerde relatie met het Westen en nieuwe economische stimuli zijn de andere bargaining chips tijdens de onderhandelingen. Ook de militaire optie mag niet van tafel, maar mag alleen gebruikt worden als laatste redmiddel. De kosten zijn te hoog en de risico’s te groot. Koste wat kost moet wel voorkomen worden dat Iran in de huidige machtsbalans de beschikking over kernwapens krijgt.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Voor stabiele wethouders, kies CDA

Binnenlands Bestuur bracht deze week het jaaroverzicht van de gevallen wethouders. Altijd weer interessante kost. Wat het tijdschrift niet doet, is een correctie maken voor partij-omvang. Dat hebben wij dus maar voor u gedaan, door deze cijfers van de VNG (pdf-alert) ernaast te leggen. Aan 2008 begonnen 1534 wethouders, als volgt verdeeld over de partijen:

Uit de cijfers van Binnenlands Bestuur valt op te maken hoeveel wethouders vertrokken en hoeveel vielen. De laatste categorie bevat alleen degenen die met een politiek conflict opstapten, de eerste groep omvat ook wethouders die burgemeester werden, met pensioen gingen of een andere niet-politieke reden hadden om de pijp aan Maarten te geven.

Uit de grafieken blijkt vooral hoe conflictmijdend CDA-wethouders zijn. Als ze vertrekken heeft dat relatief vaker niet-politieke redenen dan bij andere partijen. Het plaatje wordt nog gunstiger voor het CDA bij correctie voor het aantal geleverde wethouders:

Het CDA levert op de PvdA na percentueel de meeste wethouders, maar er worden het minste weggestuurd – met uitzondering van SP’ers, die in 2008 allemaal op het pluche bleven zitten. Kortom, wie rust en stabiliteit in zijn wethoudersbestand wil, kieze een CDA’er. Al kun je er natuurlijk ook andere theorieën op na houden, waarom juist deze partij blijvertjes levert.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gaat ‘dirty Harry’ het einde van de maand halen?

Vandaag plaatsen we een eerste gastbijdrage van Ari Bragg

Van Bommel begint de brekebeen van de SP te worden. Hij en de SP tekenen voor de eerste grote politieke mediahype van dit jaar. Zijn bijdrage aan een demonstratie tegen Israël (“intifada, intifada, Palestina vrij”) is in twee filmpjes te zien op Youtube. Meer dan 140.000 mensen hebben de moeite genomen om die te bekijken en de filmpjes zijn eindeloos herhaald in diverse tv-programma’s.
harry-van-bommelEen rel dus die maar niet weggaat en die woensdag extra voeding kreeg in Pauw & Witteman. Advocaat Bram Moszkowicz kondigde aan een aanklacht tegen Van Bommel in te gaan dienen, omdat er in de betreffende demo ook “Joden aan het gas” werd geroepen. Gisteren zat Harry zelf bij P en W en bleef daar ontkennen, dat hij die gescandeerde woorden had gehoord. Al eerder was ‘dirty Harry’ in opspraak over het lastig vallen van een ambassademedewerkster in Jordanië.
Van Bommel is hierdoor een probleem voor de SP geworden. Zijn optreden doet afbreuk aan het zuivere imago van de partij. De SP is voor veel mensen namelijk de partij van ‘geen woorden, maar daden’; duidelijk, anti-Haags en linkser dan de PvdA. Dat imago staat onder druk sinds de verkiezingen van november 2006. Het wordt de partij kwalijk genomen dat ze geen poging wilde doen om in de regering te komen en er waren relletjes op lokaal, provinciaal en landelijk niveau…

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

ChristenSpruitjes!

Spruitjes (Foto: Flickr/mjgfoster)

Onze politieke nieuwspagina levert meteen al een juweeltje op dat ik anders zeker gemist zou hebben. Want wat doe je als politieke partij als je beleid voortdurend als “spruitjes” wordt omschreven? Je verheft het mini-kooltje tot iets hips. Zo ook de ChristenUnie, maar dan wel op de ChristenUnie-manier uiteraard, want de spruit is volgens de partij erg gezond (staat op twee in de top 10 van gezonde groenten op spruitjesnatuurlijk.nl), crisisbestendig en bovenal ontzettend Hollands.

Niet bepaald een gangbare definitie van ‘hip’. En of het dé redenen zullen zijn om spruiten nu opeens wel te gaan eten en je afkeer ervan opzij te zetten vraag ik me af. Het valt me sowieso op dat als het over spruitjes gaat men het vaak heeft over de ‘omgevingsfactoren’ van deze gehate groente. Zo zijn ze bijvoorbeeld mooi rond, hebben ze een goed groene kleur en zijn ze makkelijk te bereiden. Nergens heeft men het over het belangrijkste: de smaak. Als het daar al over gaat, dan wordt er vooral geprobeerd de authentieke spruitjeslucht en -smaak te verdrijven. Een beetje een vreemde keus dus om de spruit als thema te kiezen.

Alhoewel, in het begeleidende filmpje doet Rouvoet nog een interessante uitspraak:

Vorige Volgende