De voormalige guerillabeweging Swapo gaat voor de vijfde keer op rij de parlements- en presidentsverkiezingen winnen in Namibië. Vandaag en morgen gaan de één miljoen kiesgerechtigden naar de stembus in het zeer woestijnrijke land, dat het vooral moet hebben van toerisme en (vanwege de crisis ingestorte) mijnbouw. Na Niger is Namibië de grootste exporteur van uranium ter wereld. Hoewel de winnaar vaststaat, krijgt Swapo voor het eerst serieus tegenstand. De Rally for Democracy and Progress (RDP) splitste zich twee jaar geleden van Swapo af. Ze is vooral een vehikel voor enkele ontevreden oudgedienden van Swapo, maar positioneert zich ook als tegenstander van de corruptie die onvermijdelijk toeslaat als dezelfde kliek te lang aan de macht blijft. Die houding uit zich ook in een harde opstelling jegens Zimbabwe. Swapo verdedigt Robert Mugabe, een strijdmakker uit de tijd van de blanke overheersing van zuidelijk Afrika immers. Kennelijk maakt Hidipo Hamutenya, de leider van de RDP, de regering echter zo nerveus dat Swapo hem voor de rechter gedaagd heeft wegens uitspraken over vermeende verkiezingsfraude. De nationale mensenrechten-organisaties heeft zich ook kritisch uitgelaten over de kiesraad - en kan juridische actie tegemoet zien. Nu zal er ongetwijfeld het één en ander mis zijn, maar dat neemt niet weg dat Swapo werkelijk populair is onder de bevolking. Namibië kan echter ook een stevige oppositie gebruiken, liefst niet versplinterd over de dertien partijen die het tegen Swapo opnemen. Het tellen van de stemmen gaat naar verwachting een week duren.
“Hoe harder ze op elkaar schelden, hoe groter ze worden.”
Wouter Bos ziet met lede ogen toe hoe schreeuwers Pechtold en Wilders garen spinnen bij hun potje verplassen over integratie. “Maar ideeën hoe het wel moet, hebben ze niet.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Met als fraaie titel “Moderne militaire slagkracht in de 3e dimensie” zat de toekomstbeschouwing van de luchtmacht bij de kamerstukken. Het doet wat minder modern aan dan de titel doet vermoeden doordat het een in PDF gevatte scan van het origineel bevat. Maar dat mag de pret niet drukken.
Uiteraard is het stuk preken voor eigen parochie. Een blik van buitenaf kan dus geen kwaad.
Er zijn een aantal zaken die me opvallen. Ten eerste vind ik de visie op waar de bedreigingen in de toekomst uit bestaan weinig bijzonder. Die is grotendeels hetzelfde als nu, met dien verstande dat men wel verwacht dat naast landen straks ook “partijen” over middelen beschikkingen om in de lucht strijd te voeren. Gegeven de prijs van moderne luchtmachtmiddelen, lijkt me dat een nogal boude uitspraak. Dus in hoeverre dit werkelijk een rol kan spelen bij de zogenaamde asymmetrische conflicten is maar zeer de vraag.
Ten tweede noemen ze klimaatverandering als onderdeel van ontwikkelingen die mogelijk effect hebben op conflicten. Hoewel ik de klimaatverandering wel degelijk als realistische ontwikkeling zie, vraag ik me af of het effect daarvan in de periode 2020-2030 groot genoeg zal zijn.
Tot slot is het interessant om te lezen dat ook criminaliteit tot het aandachtsgebied is gaan horen. Vraag me af of hier niet sprake is van het verschuiven van de taakinvulling van de luchtmacht.
Politieke reuring in de meest linkse stad van Nederland. Gisteren viel in Nijmegen, alias Havana aan de Waal, het college van PvdA, GroenLinks en de SP, doordat de PvdA maandag een motie had ingediend om de OZB-verhoging van 5% te beperken tot de inflatie. Volgens de fractievoorzitter Rutger Zwart is het onverstandig de OZB zoveel te laten stijgen. Klinkt sympathiek, zou je zeggen: een stelletje tax-and-spend socialisten wordt tot de orde geroepen, nog wel door de eigen kliek! Een paar van onze minder linksangehauchte reaguurders begonnen zelfs sympathie voor de PvdA te krijgen.
Jammer alleen dat het een flauwekulverhaal is. Uiteindelijk draait het erom hoeveel geld je in totaal aan de gemeente moet afstaan. Het zal mij persoonlijk worst wezen of ik het in rioolrecht, OZB of afvalstoffenheffing moet betalen, als het geheel maar binnen de perken blijft. En als we dan naar het totaalplaatje (blz 421 e.v. (.pdf)) kijken, zie je dat er bij de PvdA in Nijmegen sprake is van een nogal selectieve verontwaardiging. De verhoging van de OZB is inderdaad 5%, maar daar tegenover staat een veel grotere verlaging van het rioolrecht van ongeveer 24%. Het derde element, de afvalstoffenheffing, gaat ook omhoog.
De meeste mensen betalen minder
Totaal betekent dat echter dat woningeigenaren, maar ook veel ondernemers (waar de PvdA voor zegt op te komen) volgend jaar al minder zouden gaan betalen. De enigen die meer zouden gaan betalen zijn huurders, 3 euro per jaar. Zij betalen echter alleen afvalstoffenheffing en geen rioolheffing of OZB, dus het OZB-amendement van de PvdA helpt hen voor geen meter. Altijd leuk voor de beeldvorming, een linkse partij die lasten verlaagt voor mensen met een huis van een miljoen, maar huurders in de kou laat staan.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
James Surowiecki zei het al: menigten zijn vaak slimmer dan de individuen waaruit zij bestaan. Hij noemde dat Wisdom of Crowds, en het internet is potentieel dé plek waar het zou kunnen ontstaan. Het is een grote gedecentraliseerde verzamelplaats van diverse, onafhankelijke, meningen en ideeën. Geef iedereen toegang tot die ideeën, en je krijgt vanzelf een crowd die de goede keuzes maakt voor zichzelf en, heel idealistisch, voor de mensheid als geheel.
Helaas is de praktijk weerbarstiger. Het internet frustreert op dit moment vitale discussies op allerlei gebieden. Of het nu gaat om het wel of niet bestaan van HIV, het nut en gevaar van vaccinaties en het klimaatdebat, in alle drie deze discussies bestaat er een consensus in de wetenschap: HIV bestaat, vaccinaties zijn ongevaarlijk als je het vergelijkt met de ziektes die ze voorkomen, en de mens heeft hoogstwaarschijnlijk een hand in de huidige opwarming van de aarde.
Maar op het internet is dat verre van een uitgemaakte zaak. Mensen die drie uur gegoogled hebben voelen zich zeker genoeg om experts die jaren bezig zijn in een bepaald vakgebied de les te lezen en de mening van die ene wetenschapper die een afwijkende mening heeft wordt tot absolute waarheid verheven. Het adagium is ‘denk zelf na’, maar ze zijn zich er niet van bewust dat ze zelf lijden aan chronische tunnelvisie en zeer selectief te werk gaan met de informatie die ze wel en niet gebruiken. ‘Cherry picking‘ is eerder regel dan uitzondering.
Op alle drie bovengenoemde terreinen treden complicaties op die het vormen van een ‘wijze menigte’ onmogelijk maken. Met name emotie en de ‘information cascade‘, waar mensen beslissingen van anderen kopiëren, gooien roet in het eten. Een kleine groep dissidenten kan op het internet namelijk zoveel materiaal produceren dat het voor de onbevooroordeelde, zich nieuw in het debat begevende mens lijkt alsof er een levendige discussie plaatsvindt en dat de uitkomst van het wetenschappelijke debat onzeker is. De beschikbare informatie is niet proportioneel beschikbaar. De afwijkende mening wordt van de daken geschreeuwd in makkelijke toegankelijke taal op weblogs, de wetenschappelijke consensus zit verstopt in moeilijk toegankelijke artikelen in tijdschriften. En zo kiezen mensen voor de optie die hen het meest aanstaat: mijn kind hoeft niet gevaccineerd te worden, HIV bestaat niet, en het klimaat, daar hebben wij geen invloed op. Ik hoef mijn leven niet te veranderen.
Het zal een behoorlijke schok geweest zijn, het bericht dat Geert Wilders in bijna geen enkele gemeente meedoet aan de raadsverkiezingen drie maart. Niet alleen voor zijn vele kiezers, maar ook vooral voor de vele plaatselijke Wildersen die hoopten onder het peroxidevaandel van de grote leider hun eigen plaatselijke politieke carriere te lanceren. Maar het hoeft zo absoluut niet te eindigen. Want zoals de verkiezingen in Venlo en Zuidplas hebben laten zien, en Maurice de Hond nog eens bevestigd: de kiezers van Wilders blijven niet thuis als ze niet op de PVV kunnen stemmen. Ze zoeken een andere rechtse partij: TON, de VVD of lokale Wilders-lookalikes.
En daar zit natuurlijk de grote kans. Neem nu dit clubje dat in Delft aan de verkiezingen mee wil doen. Daar is onder andere de PVV Delft bij betrokken. Alleen, de oprichter van de PVV Delft was vergeten daarbij de echte landelijke PVV te betrekken, en moest onder dreiging van gerechtelijke stappen de naam opgeven. Maar goed, als de naam PVV er ergens mee verbonden lijkt, zullen de kiezers wel opdagen, is kennelijk de gedachte. Als extra lokkertje noemt de partij ook nog de naam van Hilbrand Nawijn als wethouderkandidaat, maar die banden konden heel goed wel eens op net zoveel fantasie berusten als die met de PVV.
Wat meer met de realiteit verbonden lijkt dit initiatief uit het mooie Bunschoten. De Spakenburgse Vrijheids Partij, een initiatief van een geroyeerd raadslid van Betaalbaar Bunschoten (wie kent ze niet), lijkt gevormd nadat Geert Wilders zelf de groep had afgewezen onder zijn partijnaam mee te doen. Niet getreurd, het woord ‘vrijheid’ is immers niet in het bezit van Geert, en dus weerhoud niets de noeste Spakenburgers ervan om plaatselijke PVV te spelen ‘met een knipoog naar Geert Wilders‘.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
“De nieuwe regels voor openbaarheid van financiën moeten van kracht zijn vóór de komende verkiezingen.”
Femke Halsema maakt zich sterk voor het snel invoeren van een nieuwe regeling die het politieke partijen én bewegingen verplicht stelt om giften boven de 1000 euro te melden, en giften boven de 25.000 euro te weigeren.