Burgerparticipatie: de EU auteursrechtenconsultatie

Tussen al het (slechte) nieuws zouden we het haast nog vergeten, maar het auteursrecht en het internet blijft een moeizame combinatie. De Europese Commissie heeft een consultatie gelanceerd met vragen hoe een eventuele auteursrechtenhervorming dit op zou kunnen lossen. Het goede nieuws is dat de Directoraten Generaal (DG) Interne Markt van de Commissie er deze keer niet voor heeft gekozen om een maximaal aantal misleidende vragen te stellen, zoals ze vorig jaar deden met een consultatie over de noodzaak om bedrijfsgeheimen te beschermen. Het minder goede nieuws is dat de termijn voor de consultatie dusdanig kort is dat het vermoeden gerechtvaardigd is dat het vooral niet de bedoeling is dat anderen dan het bekende lobbycircuit antwoorden in zullen zenden. De consultatie sluit op 5 februari aanstaande, terwijl die pas op 5 december jl. geopend is. Ter vergelijking, een beetje consultatie heeft een doorlooptijd van drie maanden of meer, ook als het over niche-onderwerpen gaat. Voor een onderwerp als dit, dat álle burgers en bedrijven van Europa aangaat, is twee maanden, zeker over de decembermaand heen, wel erg kort. Maar geen nood, datzelfde internet wat iedere keer weer akelige verrassingen van liefhebbers van het auteursrecht in petto heeft, komt diezelfde burger die toch mee wil doen zonder een lobbykantoor in het Brusselse in te kunnen huren te hulp.

Foto: Eric Heupel (cc)

Schop de patatburger uit zijn luie stoel

De volgende gastbijdrage is van publicist Dylan van Rijsbergen. Dit opiniestuk verscheen deze week in Waterstof, de ‘krant’ van de ‘linksprogressieve denktank’ Waterland. Sargasso plaatst het hier met toestemming van Van Rijsbergen.

dylanzw01Ik zal niet de enige zijn die schrikt van het niveau van de reacties op internetfora zoals bijvoorbeeld dat van de Telegraaf. Of na het lezen van de interviews met Wilders-stemmers die recentelijk nog in het NRC Weekblad stonden. Veel aanhangers van populistisch rechts denken alleen nog in vormen van paranoïde rancune: in hun ogen hebben de allochtonen, de linkse kerk, de academici het allemaal op hen gemunt, zij, de ‘gewone’, ‘hardwerkende’ Nederlanders. De grote groep ‘kleine’ mannen lijkt aan collectieve grootheidswaanzin te lijden. Overal hebben ze oplossingen voor klaarliggen en de oorzaken van maatschappelijke problemen worden enkelvoudig bij de ‘elite’ neergelegd. Het geheel vormt een simpele, samenhangende ideologie waarin de gekrenkte burgerman zichzelf als slachtoffer van de wereld positioneert.

Het is het opgezwollen narcisme van de verwende consument, die gewend is als een vervelende, veel te dikke baby alles te krijgen zodra hij begint te brullen. Het is een fundamentele les van het leven dat je niet altijd alles naar je hand kan zetten, dat je niet altijd krijgt wat je hartje begeert. Maar voor de patserige patatburger van nu is elk ongemak een reden om de ander de schuld te geven en vervolgens met een lachwekkende oplossing naar voren te komen die ook nog serieus genomen moet worden. Politiek is dan een soort Idols-wedstrijd geworden, waarin mensen die duidelijk niet kunnen zingen hun valse tonen laten horen. Alleen ontbreekt hier een jury, die de kandidaten terecht op hun gebrek aan talent wijst en hun overmoed publiekelijk vernedert.

Potsierlijk is daarbij de houding van een partij als de PvdA. De PvdA concludeerde uit een reeks verkiezingsnederlagen dat zij nog beter naar ‘de’ burger moesten gaan luisteren. Dus gingen partijleden serieus op hurken zitten om te luisteren wat deze miskende frustratiepoepers allemaal te vertellen hadden. Sommige PvdA’ers concludeerden daarbij dat het hier om ‘globaliseringsverliezers’ ging. Deze arme mensen waren wel degelijk slachtoffers, van de mondialisering van markten, van privatiseringen, outsourcing, immigratie en schaalvergroting. Om deze onderdrukte onderlaag te bedienen moest de PvdA terug naar zijn oude sociaaldemocratische wortels. En luisteren natuurlijk naar die mensen, want er zijn nog steeds socialisten die geloven dat diegenen die uitgesloten zijn van de maatschappij de waarheid in pacht hebben. Er werd bij de PvdA zelfs gesproken over een ‘beschaafd nationalisme’ en er ontstond langzamerhand zelfs iets als euroscepsis bij de oude doorbraak-partij.

Foto: Eric Heupel (cc)

Oproep: wat kost de PVV?

logoJa, zolang Geert Wilders nog even wacht met de lancering van zijn site konden wij niet achterblijven. Een samenwerking tussen Sargasso en Thomas van Aalten: watkostdepvv.nl. In de aanloop naar de officiële lancering van watkostdepvv.nl op 1 januari 2010 bieden we economen, politiek analisten, onderzoeksjournalisten en financieel experts de ruimte om eigenhandig hun tanden te zetten in de simpele vraag: Wat kost de PVV?

Want welke rompslomp veroorzaakt Wilders met zijn voorstellen? Een belasting voor hoofddoekjes, uitrekenen wat een allochtoon kost, het land internationaal te kakken zetten door de Amerikaanse president te beledigen – deze uitingen zouden nog wel eens drastische gevolgen kunnen hebben op de lange termijn. En bovendien: de PVV en haar aanhang, welke financiële voor- of nadelen brengt dat met zich mee? Al die PVV-stemmers in Urk, Oss, Loppersum, Brummen en Onderbanken, brengen die nu zoveel pegels op?

Hoeveel kostbare tijd is er al niet verloren gegaan met de parlementaire debatten en maatschappelijke discussies naar aanleiding van de onzinnige provocaties van Wilders? Hadden we in die tijd niet al kunnen omschakelen naar de waterstofeconomie, de vergrijzing oplossen én alle dijken verzwaren?

Kortom, gelijk oversteken. De PVV wil weten wat massa-immigratie kost, wij willen weten wat de PVV kost. Hypotheses, toekomsttheorieën, grafieken en interessante berekeningen zijn welkom. Een serieuze bijdrage (liefst met berekening, maar alleen morele en immateriële kosten mogen ook) kan geleverd worden via de normale procedure met ‘Kosten PVV’ als subject van uw mail. Uw bijdrage wordt na goedkeuring in januari 2010 bijgezet in de galerij op www.watkostdepvv.nl . We laten in december 2009 aan de auteur weten of het artikel / de berekening geplaatst wordt. Waarom pas in januari 2010? En waarom niet gelijk publiceren? Omdat we alle schrijvers ruim de tijd willen geven om hun onderzoek te verrichten en omdat artikelen elkaar niet mogen beïnvloeden.

Foto: Eric Heupel (cc)

Nog even geen landelijke politiek 2.0

Het is nu tweeënhalf jaar geleden dat we hier uitgebreid schreven over de tekortkoming van het documentatiesysteem van het parlement. En sindsdien is er steeds gezegd dat het binnen een jaar vervangen zou worden door een nieuw systeem. Het nieuwe systeem heb ik overigens mogen aanschouwen. Dat zou inderdaad een grote verbetering zijn.
Maar het moge duidelijk zijn dat de landelijke politiek het openstellen van haar eigen besluitvormingsproces niet tot de eerste prioriteiten rekent. Ze gooit er bakken met geld tegenaan om bijvoorbeeld de ministeries online beter toegankelijk te maken en jaagt alle gemeentes op om toch zoveel mogelijk e-gemeentes te worden. Zo wordt het nu mogelijk om centraal alle stemming van gemeenteraden te raadplegen.
Maar probeert u maar eens uit te zoeken hoe de belangrijke stemming over het Verdrag van Lissabon gegaan is in de Tweede Kamer. Welke partijen hebben voor gestemd en welke tegen? Als u in staat bent het binnen een kwartier te vinden op de site van de Tweede Kamer of Parlando bent u een held. Zo’n heel eenvoudige handeling leidt tot een enorme speurtocht.

Het is toch van de zotte dat we nog steeds particuliere initiatieven als die van Geencommentaar (direct linken) of Politix (overzicht stemmingen) nodig hebben om een beetje fatsoenlijk met kamerstukken om te kunnen gaan.
Het is natuurlijk helemaal absurd dat een initiatief als ikregeer.nl alle stukken helemaal apart zet en wel in staat blijkt dat te doen waar de Tweede Kamer kennelijk geen zin in heeft.
En je klomp breekt al helemaal als je weet dat ambtenaren van ministeries in mailwisselingen linkjes via Geencommentaar gebruiken om elkaar op de hoogte te stellen van officiële stukken en dat een ministerie als VROM in haar jaarverslag ikregeer.nl gebruikt om de juiste bewijsstukken te linken.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Lezen: De wereld vóór God, door Kees Alders

De wereld vóór God – Filosofie van de oudheid, geschreven door Kees Alders, op Sargasso beter bekend als Klokwerk, biedt een levendig en compleet overzicht van de filosofie van de oudheid, de filosofen van vóór het christendom. Geschikt voor de reeds gevorderde filosoof, maar ook zeker voor de ‘absolute beginner’.

In deze levendige en buitengewoon toegankelijke introductie in de filosofie ligt de nadruk op Griekse en Romeinse denkers. Bekende filosofen als Plato en Cicero passeren de revue, maar ook meer onbekende namen als Aristippos en Carneades komen uitgebreid aan bod.