OLO @ WABO
Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Dit maal wederom een bijdrage van MB.
In het kader van het voortdurende streven naar deregulering en een transparantere overheid heeft de rijksoverheid besloten dat een aantal vergunningen wordt samengevoegd. Dit voornemen wordt verankerd in de Wet Algemene Bepalingen Omgevingsrecht (Wabo) en het gaat hierbij om vergunningen die je moet aanvragen wanneer je iets op een bepaalde plaats wilt doen. Denk aan een bouwvergunning, monumentenvergunning, sloopvergunning, milieuvergunning, aanlegvergunning etc. Al deze vergunningen worden – voor de burger – samengevoegd tot één omgevingsvergunning.
De voordelen zouden zijn dat burgers en bedrijven minder last hebben van allerlei verschillende vergunningtrajecten, de procedures worden verkort en dat er geen tegenstrijdige voorschriften meer worden afgegeven. Een aanvrager krijgt dus te maken met één loket en één vergunning. Dat is op zich natuurlijk niet slecht. De bureaucratie is verdwenen, het leven gemakkelijker, de overheid betrouwbaarder en de kans op persoonlijk geluk weer wat vergroot.
Althans, zo zou het moeten gaan. Het probleem zit hem op het moment als zo vaak bij grootse plannen van het rijk weer in de ICT, in het geval van de WABO het OmgevingsLoket Online, kortweg OLO. Als onderdeel van de WABO moet het mogelijk worden een vergunning volledig digitaal aan te vragen en te verlenen. Weg met het papier is de gedachte. Ook daar kun je – in de meeste gevallen – maar moeilijk tegen zijn.




De overheid dient er voor te zorgen dat basisvoorzieningen als winkelcentra bereikbaar zijn. Ook voor minder validen en ouderen van dagen. Wie echter onder slechte weersomstandigheden afstanden wil afleggen moet stevig in de schoenen staan. In plaats van 24/7 elke vierkante meter te strooien moet het kunnen voorkomen dat logistieke zaken haperen als bar weer opsteekt. Dat betekent niet-noodzakelijke bezoeken uitstellen, meer thuiswerken, rustiger rijden en mindere beschikbaarheid van producten en mobiliteit accepteren. In veel Europese landen is dat volstrekt normaal. Daar is de zelfredzaamheid ook een stuk groter.