Quotes van de Dag: Rally to restore sanity and/or fear

[qvdd] The press can hold its magnifying glass up to our problems, bringing them into focus, illuminating issues heretofore unseen. Or they can use that magnifying glass to light ants on fire, and then perhaps host a week of shows on the sudden, unexpected, dangerous flaming ant epidemic. If we amplify everything, we hear nothing. There are terrorists and racists and stalinists and theocrats, but those titles must earned; you must have the resume. Not being able to be able to distinguish between real racists and Tea Party-ers, or real bigots and Juan Williams or Rick Sanchez is an insult, not only to those people, but to the racists themselves, who have put in the exhausting effort it takes to hate. Just as the inability to distinguish terrorists from Muslims makes us less safe, not more. The press is our immune system. If it overreacts to everything, we actually get sicker, and perhaps eczema. Afgelopen zaterdag hielden Jon Stewart en Stephen Colbert een manifestatie waarin ze opriepen tot het tonen van gezond verstand. Ook in Nederland zou zoiets niet misstaan.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Dubbele geluiden uit Duitsland: tussen progressieven & populisten

Duitse vlag op de Reichstag (Foto: Flickr/slowdown)

Er komen dubbele geluiden uit Duitsland: de progressieve Groenen doen het goed in de peilingen maar ook het populistische anti-immigratiegeluid wordt steeds sterker. In de ogen van Habermas, afgelopen week in de New York Times, zijn deze bewegingen onderdeel van een steeds sterker groeiende maatschappelijke onvreden tegen ‘de politiek’. Deze dubbele geluiden doen sterk denken aan de periode 1999-2002 in Nederland.

Nederland in 1999: Tegenover het zittende Paarse kabinet ontstond een steeds grotere maatschappelijke tegenstand. De technocratische stijl van het kabinet dat zich met name richtte op grote infrastructurele projecten was weinig inspirerend. Die onvrede vertaald zich met name aan de linkerkant van het politieke spectrum. GroenLinks stond op meer dan tien procent van de stemmen in de peilingen. ‘De Treveszaal lokte‘ naar GroenLinks.

Maar op hetzelfde moment werd er ook Leefbaar Nederland opgericht: een samenwerkingsverband van lokale protestpartijen. In 2001 kozen zij Pim Fortuyn tot hun leider en vanaf dat moment kennen we de geschiedenis wel: Fortuyn’s populariteit groeide onstuimig. Hij combineerde het anti-establishment sentiment dat GroenLinks had aangeboord, met een harde anti-Islamitische en anti-immigratie retoriek. Er bleek in Nederland een grote onvrede te zijn over de segregatie tussen allochtonen en autochtonen.

In de campagne werd Paars door de LPF in het defensief gedrongen. GroenLinks voerde harde oppositie tegen de intolerante politiek van Fortuyn. Nadat Fortuyn werd vermoord door een dierenrechtenactivist, kreeg ook GroenLinks het steeds harder te verduren. In de periode 2002-2009 voer GroenLinks met haar progressieve maatschappelijke idealen over een open multiculturele samenleving in een steeds verder integrerende Europese Unie, permanent in tegen de maatschappelijke mainstream. En zelfs de electorale opleving in de periode 2009-2010 kon in het huidige politieke klimaat niet in regeringsmacht vertaald worden. Alle hoop die er in 1999 was op regeringsmacht lijkt (nu weer) vervlogen.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Camera’s helpen niet, maar blijven wel

Beveiligingscamera's (Foto: Flickr/Dr John2005)

En weer een onderzoek dat aantoont dat cameratoezicht niet werkt. Het Instituut voor Veiligheid en Crisismanagement (COT) bekeek het cameragebruik in onder andere Groningen en kwam tot de conclusie dat sinds er camera’s hangen, het geweld met 12% is toegenomen. Vooral ‘impulsief geweld’ wordt met camera’s niet voorkomen. En laat dat nou bij uitstek het geweld zijn dat het meeste voorkomt in uitgaansgebieden. Wie dronken is, denkt niet na over de gevolgen en de eventueel aanwezige camera’s. Uiteraard overweegt de gemeente Groningen nu de camera’s weg te halen. Ze zijn duur en de kosten wegen niet tegen de baten op volgens COT. Oh sorry, zei ik weghalen? Silly me. Ik bedoel natuurlijk dat de gemeente overweegt het cameratoezicht uit te breiden.

Waarom? Nou, onder andere omdat camera’s de ‘subjectieve veiligheid’ verhogen. Oftewel, het wordt niet veiliger, maar het voelt wél veiliger. En in deze tijd van truthiness (en historisch lage criminaliteitscijfers) is dat heel belangrijk. Belangrijker dan dat er geld verspild wordt om mensen een veiliger gevoel te geven terwijl pak ‘m beet de sociale zekerheid wordt afgebroken. En oh ja, al die zeikerds die klagen over privacybescherming? Die ruil je toch graag in voor dat echte nepveiligheidsgevoel?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Verkiezingen VS (Deel 2): Democratie of plutocratie

Democratic donkey (Plaatje: Wikimedia Commons/Homas Nast)

Volgende week dinsdag 2 november worden de Midterm Elections gehouden, de tussentijdse verkiezingen waarbij alle zetels in het Huis van Afgevaardigden en 37 van de 100 Senatoren verkiesbaar zijn. De partij van de zittende President verliest bijna altijd zetels bij een tussentijdse verkiezing de vraag is alleen: hoeveel en kunnen ze hun meerderheid behouden? Wat hebben de Democraten in twee jaar bereikt en hebben ze dit verlies verdiend? En wat kunnen we verwachten van de Tea Party?

Dit is deel 2 van Verkiezingen VS. Deel 1 Moddergooien en handreiken verscheen gisteren.

Links is ondankbaar
De leiding van de Democraten denkt dat het belangrijk is om kiezers in het midden – de independent voters – er van te overtuigen dat Democraten niet te links zijn. Daarom wordt er druk uitgevoevend op linkse activisten om niet te veel te eisen. Zij beschuldigen de linker vleugel ondankbaar te zijn omdat zij onvoldoende oog heeft voor de behaalde resultaten. Zo meldde de woordvoerder van het Witte Huis Robert Gibbs onlangs dat de ‘Professional Left’ – linkse bloggers en activisten – maar niet wilde zien dat Obama al veel had bereikt. Maar wat heeft Obama eigenlijk bereikt? Ik noem een aantal zaken:

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tegengaan islamisering geen doelstelling?

Hét symbool van de -kuch - islamisatie, de minaret (Foto: Flickr/mshamma)

Afgelopen week werd een motie aangenomen die benadrukt dat iedereen in ons land gelijk behandeld dient te worden. Alleen de usual suspect PVV en de SGP (!) stemden tegen. Hieronder de laatste twee paragrafen van de motie:

overwegende, dat maatregelen, en in het bijzonder die maatregelen die asiel, immigratie, gezinsmigratie, inburgering en diversiteitbeleid betreffen, gericht zijn op het uitbannen van misbruik en misstanden en niet mogen leiden tot ongelijkwaardige behandeling van mensen,

verzoekt de regering in woord en daad uit te dragen dat het tegengaan van islamisering geen doelstelling van beleid is.

Een mooie motie, 7.797.927 stemmers geven tegen 1.618.074 stemmers – om het even in de huidige tijdsgeest te verwoorden – aan dat ze hun paranoïde angsten van islamisatie niet delen. Althans dat denk ik, want dat is niet wat de motie zegt. De motie zegt namelijk dat het tegengaan van islamisering geen doelstelling van beleid is, en dat is vreemd. Want ik ben er redelijk zeker van dat als je initiatiefnemers van de motie zou vragen of islamisering überhaupt bestaat, dat zij ontkennend zullen antwoorden. Er wordt dus in een motie opgeroepen om iets dat er niet is niet te bestrijden.

Wat is er hier gebeurd? Simpel: de oppositie heeft een frame van de PVV overgenomen. Een succesvol frame dat stelt dat Nederland islamiseert terwijl daar geen aanwijzingen voor zijn. Door het zo in de motie te verwoorden en het woord over te nemen geeft de oppositie eigenlijk aan dat er islamisatie bestaat, maar dat ze er niets tegen wenst te doen. Deze motie is dan ook een overwinning voor de PVV, en geen afstraffing.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Verkiezingen VS (Deel 1): Moddergooien en handreiken

Democratic donkey (Plaatje: Wikimedia Commons/Homas Nast)

Volgende week dinsdag 2 november worden in Amerika de Midterm Elections gehouden, de tussentijdse verkiezingen waarbij alle zetels in het Huis van Afgevaardigden en 37 van de 100 senatoren verkiesbaar zijn. De partij van de zittende president verliest bijna altijd zetels bij een tussentijdse verkiezing. De vraag is alleen: hoeveel en kunnen ze hun meerderheid behouden? Op het moment dat ik dit schrijf is vrij zeker dat de Republikeinen in het Huis de meerderheid krijgen (minimaal 218 zetels) en een kans van 20% dat ze meer dan 50 zetels in de Senaat halen.

Dit verlies gaat gevolgen hebben – niet alleen omdat de Democraten dan een minderheid hebben en zullen moeten onderhandelen met de Republikeinen – maar ook omdat de partij die de meerderheid heeft het voorzitterschap krijgt en de agenda kan bepalen. Wat de Republikeinen op die agenda willen zetten is van begin af aan duidelijk geweest. Zoals Rush Limbaugh van begin af aan heeft beweerd: zij willen dat Obama mislukt. Het lijkt er op dat het een herhaling wordt van 1994 toen de Republikeinen halverwege de eerste regeerperiode van Clinton ook met een forse meerderheid wonnen.

Moddergooien naar Democraten
De Republikeinen gebruikten hun overwicht in 1994 om de president zo veel mogelijk dwars te zitten: partijbelang gaat vóór landsbelang. Net als in de jaren ’90 zullen ze ook nu zoveel mogelijk – vaak volstrekt belachelijke onderzoeken proberen te starten. Een korte terugblik:

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De droom van het dualisme

Nu de mooiste analyses bij het debat over de regeringsverklaring al gemaakt zijn door Tom Louwerse (verschilt het taalgebruik van Balkenende en Rutte? En wat zijn de patronen in het stemgedrag in de eerste stemmingen met dit nieuwe kabinet?) rest mij niets anders dan een inhoudelijke analyse te geven van het eerste optreden van het Kabinet-Rutte, zijn gedoogpartner Wilders en oppositie.

De formatie van het minderheidskabinet was in mijn ogen een mogelijkheid om de traditionele tegenstelling tussen oppositie en coalitie te overwinnen. Een mogelijkheid voor dualistischere politiek. De progressieve partijen, GroenLinks, D66 en de ChristenUnie, zouden het CDA en de VVD kunnen overhalen om socialer en groener beleid te maken: papaverlof, AOW-leeftijd, innovatie, dierenwelzijn, ontslagrecht noem maar op. De echte beslissingen zouden kunnen worden overgelaten aan de Tweede Kamer.

Er is in de Nederlandse politiek traditioneel een sterke tegenstelling tussen de coalitie en de oppositie. Dat noemen wij zelf in Nederland monisme. De coalitie steunt de ministersploeg en hun plannen door en door. De ideeën van de oppositie komen er nooit doorheen, onafhankelijk van de kwaliteit, omdat de coalitie en bloc tegenstemt. Alle belangrijke beslissingen worden vooraf genomen door de coalitie, en zo wordt het parlement uitgeschakeld. Een minderheidskabinet zou een mogelijkheid kunnen zijn voor nieuwe dualistischere verhoudingen. Een minderheidskabinet moet voortdurend voor haar voorstellen op zoek gaan naar meerderheden. Dit schept de mogelijkheid van wisselende meerderheden en laat ruimte voor initiatieven van oppositiepartijen. In deze verhoudingen zouden argumenten kunnen tellen en niet de vraag of een voorstel wordt gedaan door een coalitie- of een oppositiepartij.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Belgische crisis is compleet

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat Maarten Goethals, met een introductie in het wespennest dat Belgische politiek heet.

Belgische stoel (Foto: Flickr/historic.brussels)

Meer dan vier maanden na de verkiezingen heeft België nog steeds geen nieuwe regering. De onderhandelende partijen vertrouwen elkaar niet, want ze zijn het over zowat alles oneens. De crisis is compleet.

13 juni 2010. De uitslag van de federale verkiezingen stellen de zaken op scherp in België. In Vlaanderen grijpt Bart De Wever, mediafiguur en voorzitter van de Vlaams-nationalistische N-VA, de macht. Met bijna 800.000 voorkeurstemmen is hij politiek incontournable. En met 27.8 procent van de Vlaamse stemmen wordt zijn partij de grootste fractie in België.

De Antwerpenaar charmeert de kiezer met de oproep voor minder België en meer Vlaanderen. Dat is volgens hem mogelijk in een confederaal bestuursmodel, naar voorbeeld van Duitsland. Daarbij krijgen de verschillende regio’s (Vlaanderen, Wallonië) een maximum aan economische en politieke bevoegdheden. Het overkoepelende, Belgische niveau blijft bestaan, maar moet het doen met een minimum aan verantwoordelijkheden: nationale defensie, buitenlandse handel en de betaling van de pensioenen. Daarom wil De Wever de financieringsstructuur van het land herberekenen. Het liefst op basis van economische modellen die Vlaanderen meer autonomie garanderen. Dat kan bijvoorbeeld door de deelstaten het recht te geven zelf belastingen te innen. Vandaag zijn de regio’s voor de financiering van hun werking bijna volledig afhankelijk van de federale staatskas.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Haatcampagne Ferrier?

[qvdd]

“Ze is narcistisch. Ze was extra vroeg in de Kamer in een poging om recht achter Van Haersma Buma te kunnen zitten. Voor de aandacht.”

Aldus een CDA-kamerlid.

“Zo’n kritiek hebben, terwijl mevrouw zelf nog niet eens een debat kan voeren.”

Aldus een ‘vooraanstaande christendemocraat’.

“Zet er nou een streep onder.”

Aldus nog een CDA-kamerlid.

“Ze is een ongeleid projectiel, heeft niets meer te verliezen.”

Aldus ‘kabinetskringen’.

“Het is van groot belang dat we nu de eenheid bewaren, zo aan het prille begin.”

Aldus ‘een’ christendemocraat.

Er lijkt een heuse – anonieme – campagne te zijn gestart om dissident CDA-kamerlid Ferrier politiek en persoonlijk zwart te maken. Dit alles naar aanleiding van haar uitspraken dat Haersma Buma nog moest groeien in zijn rol als CDA-voorzitter, en dat hij wat haar betreft wel wat meer stelling had mogen nemen tegen Wilders’ uitspraak dat de huidige korting op ontwikkelingssamenwerking ‘een begin’ was, terwijl het als maximum in het regeerakkoord staat.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Waarom Youp het niet gaat redden

DonQuichotte (Foto: Flickr/Andromega)

Nederland geniet massaal van de wraak van Youp. Een wraak namens ons allemaal, voor al die keren dat we in de krankzinnige doolhof terechtkwamen die grote bedrijven nog steeds ‘service’ durven noemen. Wraak voor al die uren zinloos wachten. Wraak voor alle keren dat we weer niet werden teruggebeld. Wraak voor al die keren dat de medewerker ons gelijk gaf maar ‘helaas’ niet kon helpen. En wraak voor alle onterechte facturen en foute incasso’s.

Als het Youps bedoeling is om er een leuk boekje over te schrijven, dan gaat dat vast lukken. Als het zijn bedoeling is om alle slachtoffers van autistische bedrijven tijdelijk een goed gevoel te geven, gaat dat beslist ook lukken.

En zelfs als het de bedoeling is om T-Mobile eenmalig in beweging te krijgen, kan dat slagen. Deze telecomboer, die nu naakt en in elkaar gedoken van schaamte in de schijnwerpers staat, zal uiteindelijk volgens het boekje reageren. Er wordt straks een blik nieuwe helpdeskmedewerkers opengetrokken en er komt een brave media-campagne met als thema: “inderdaad we hebben fouten gemaakt, maar nu wordt alles beter.

Intern wordt bij T-Mobile ongetwijfeld druk gebrainstormd. De scripts van het helpdesk-vee worden nog een keer extra doorgelicht en aangescherpt in de ijdele hoop dat deze kennisloze en machteloze onderbetaalde meute een volgend debacle kan afwenden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De droste-frame van de PVV

Geert Wilders (Foto: Flickr/pietplaat)Een paar dagen geleden doken er opeens overal berichten op met de titel: “Kamervragen over ‘anti-PVV-cursus’ Erasmus Universiteit”. De PVV was weer eens woedend en stelde voor subsidie aan de Erasmus-universiteit te onttrekken.

De bron van de rel is een webredacteur van de NRC, die zijn stukje over het evenement als volgt laat beginnen:

In de Remonstrantse Kerk aan het Museumpark in Rotterdam organiseerden cultuurcentrum Arminius en de Erasmus Universiteit woensdagavond een volledig gesubsidieerde workshop om hoogopgeleide, linkse mensen PVV-retoriek te leren bestrijden.


Dé vraag die meteen opborrelt is natuurlijk: waar gaat het over? Waar is een link naar de aankondiging van de workshop? Waar is het wederhoor van het Erasmus? Het antwoord is simpel, het is er niet. Nu is het stuk van webredacteur Steven de Jong duidelijk opinie, dus is wederhoor daar minder van belang, maar de daaropvolgende stortvloed aan van elkaar overgenomen artikelen hadden ook een broertje dood aan de journalistieke mores. Ja, het AD voegde later een stukje toe, maar dat was pas uren nadat het artikel was verschenen en nadat het merendeel van de lezers het ongenuanceerde stuk hadden gelezen.

De avond ging over framing, een debattechniek waarbij je woorden en beelden zo kiest, dat daarbij impliciet een aantal aspecten van het beschrevene worden uitgelicht. Daarbij nodigen frames uit om overgenomen te worden door je tegenstanders. Een mooi voorbeeld van framing was de Amerikaanse term ’tax relief’, wat niet alleen het doel – belastingverlaging – in zich droeg, maar ook de impliciete beschuldiging dat de huidige belastingen onaanvaardbaar hoog waren. Toen dit – Republikeinse – frame was overgenomen door de democraten was er geen redden meer aan.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hartong en het Nederlandse belang

Lucas Hartong (foto: Parlement & Politiek)

De PVV wil korten op de uitgaven van de Europese Unie. ‘We’ betalen veel te veel aan Brussel en Nederland kan zijn eigen boontjes wel doppen. Wat dit standpunt in de praktijk betekent zien we aan het optreden van PVV-Europarlementslid Lucas Hartong in de Budgetcommissie. Voor de begroting van 2011 diende hij een waslijst aan amendementen (.pdf) in die allemaal neerkomen op het schrappen van uitgaven. Begrijpelijk vanuit de simpele invalshoek van de PVV, maar in veel gevallen allesbehalve in het belang van Nederland. Dat de PVV uitgaven van de EU wil schrappen voor discriminatiebestrijding en verscheidenheid of het Europees Vluchtelingenfonds ligt in de lijn der verwachting. Maar Hartongs rode potlood trof ook miljarden euro’s voor het Europees Sociaal Fonds, het Europese Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Bedrijfstoelagenfonds, het Visserijfonds (hallo, Volendam!), programma’s voor plattelandsontwikkeling, voedselzekerheid, Europol, het Hof van Justitie, de Europese Ombudsman en een lange rij onderzoeksfondsen…

Het wegvallen van deze uitgaven zou een gat in de begroting slaan van vele Nederlandse bedrijven, gemeenten, provincies en universiteiten. Het is niet ondenkbaar dat vele punten uit het nationale verkiezingsprogramma van de PVV volstrekt onuitvoerbaar zullen blijken te zijn als niet gerekend kan worden op geld uit Brussel. En helaas zal er dan ook geen beroep meer mogelijk zijn aangezien ook het Hof van Justitie en de Ombudsman door Hartong op water en brood zijn gezet. Het verkwanselen van nationale belangen is nog mild uitgedrukt als je de consequenties van Hartongs optreden in Brussel zou moeten kwalificeren. Voor de bühne van het Europese Parlement klaagt Hartong ‘geldverslindende projecten’ aan en een gebrek aan verantwoordelijkheid van zijn collega’s die geen acht slaan op het belang van de mensen in het land. In de praktijk misgunt hij Nederlanders met zijn bezuinigingsvoorstellen onmisbare inkomsten voor de economie, het sociaal beleid en de veiligheid.

Vorige Volgende