Sinds 1 mei zijn de grenzen open voor werknemers uit Polen en andere landen uit Midden- en Oost-Europa. Dat is mooi want er is in Nederland een groot tekort aan vakmensen. Door een overschot aan doctorandussen met twee linkerhanden bevonden de Nederlandse aannemers zich jarenlang in een riante positie. Iedereen kent wel het fenomeen van de aannemer die zijn neus ophaalt voor klusjes onder de 5000 euro, de patserige wagen waarmee ze komen voorrijden en de factuur die altijd hoger uitpakt dan vooraf was afgesproken. Geeft allemaal niks, want zonder hen zou dit land nooit van de grond zijn gekomen en zaten al die doctorandussen in lekkende huizen. Het mag wat kosten, tóch?! Nu krijgen de Nederlandse aannemers versterking uit het Oosten. Maar in plaats van blij te zijn met de verlichting van de werkdruk overheerst argwaan en afgunst. De Polen, zich niet bewust van de lokale prijsafspraken, zouden onder de prijs werken. Tevens spelen deze werklustige lieden niet het spel mee van 'moeilijk doen naar de klant'. Nee integendeel, ze nemen zo maar kleine rotklusjes aan en gaan zonder mokken aan de slag. Vervelend als je jarenlang gewend bent geweest aan een monopoliepositie. Ondertussen gaat de Arbeidsinspectie erop toezien dat de nieuwe Oosteuropese werknemers niet onder het minimumloon werken. Terecht, regels zijn regels en ook werknemers uit nieuwe lidstaten hebben recht op bescherming. Saillant detail is echter dat de Arbeidsinspectie werkt op basis van tips. En daar kan je als jaloerse Nederlandse aannemer natuurlijk lekker mee gaan lopen treiteren. Hoorde u toevallig een vreemde taal op de bouwplaats: aangeven die hap! De eerste enthousiaste reacties zijn al binnen: "Ik ben ENORM blij met deze ontwikkelling, ik ga er dan ook gretig gebruik van maken". (Reaguurder Marcel op bizz.nl). Arme opgejaagde Polen...
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Er is een bedrijfje in Nederland dat heel bijzonder is. Het bedrijf heeft een jaaromzet van ongeveer 40 miljoen euro. Er werken ongeveer 200 mensen voor dat bedrijf. Ze hebben een kleine 50.000 vaste klanten en nog een paar duizend losse klanten.
De COO (Chief Operations Officer) stapt op.
En dan blijkt waar een klein bedrijf groot in kan zijn. Voorpaginanieuws is het. En ook nog eens over de dag uitgesmeerd bijna een uur zendtijd op onze nationale nieuwszender.
Hoeveel bedrijven van gelijke omvang valt die eer nu ten deel? Waarom krijgen ze eigenlijk zo buitenproportioneel veel aandacht?
Er is maar één categorie bedrijven die dat lukt. Weet u het al?
Jawel, de voetbalbedrijven. Ze maken verlies, ze hebben in het algemeen een matig product (iedereen klaagt er tenslotte over), economisch gezien stellen ze niet veel voor, maar toch krijgen ze bakken met aandacht.
Ik zal het wel nooit begrijpen.
Oh ja. Het ging om het vertrek van die Koeman bij het bedrijf Feyenoord.
In de reeks bijdragen van Tweede Kamerleden hier een discussiestuk van Renske Leijten. Renske Leijten zit voor de SP in de Tweede Kamer en is tevens voorzitter van Rood, de jongeren van de SP. Ze zal actief mee discussiëren over het onderwerp dat ze hier neerlegt.
De overheid maakt zich terecht zorgen om de consumptieve leningen die veel mensen – veelal met een lager inkomen – afsluiten. Ook het probleem bij jongeren op het punt van snelle leningen heeft de aandacht van het nieuwe kabinet. Ze starten een campagne om mensen, óók jongeren, bewust te maken van de gevaren en mogelijke gevolgen van leningen en schulden.
Wat mij daarbij opvalt is dat als het over studenten gaat er heel gemakkelijk wordt gezegd: “Lenen voor je studie is een investering voor de toekomst”. Daar waar studenten helemaal niet happig zijn op lenen, meer dan 80 % geeft aan liever meer te werken dan (meer) te gaan lenen.
Verstandig in mijn ogen, maar hierdoor staat de studietijd natuurlijk wel onderdruk.
“Lenen voor je studie is een investering voor de toekomst”. Klopt dit wel?
Is een lening na je studie van duizenden, soms tienduizenden, euro’s, niet een blok aan het been? Is het wel zo dat je met een diploma van de universiteit of hogeschool automatisch een groot verdiener wordt? Ik betwijfel dit laatste, maar het is natuurlijk wel waar dat mensen die hoger opgeleid zijn vaker hogere salarissen beuren.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Uit roofvogelpark Stonehenge Wildlife in Schoonrewoerd, is vrijdag een witruggier weggevlogen. De vogel is gevaarlijk en nog steeds voorvluchtig.
“Als mensen hem proberen te pakken, zou hij naar oren of vingers kunnen pikken. Zeker nu wij hem al een paar dagen niet meer hebben gevoerd, zou hij honger kunnen hebben. Dat kan het beest fanatieker maken.” (Tiscali.nl)
Gelukkig! We hebben deze zomer weer wat om naar uit te kijken. Sidderden we in de zomer van 2005 allemaal nog voor een poema op de Veluwe (Paniek om Poes, Sargasso 15 juni ’05), deze witruggier kan gezien zijn formidabele vliegcapaciteiten werkelijk overal in het land toeslaan. Weet u nog spannende wilde dieren waar omheen een onderhoudende serie komkommeritems te maken zijn, drop ze in de comments.
Met de overhandiging van het rapport “toetsingskader voor duurzame productie van biomassa” aan de minister van VROM, Jacqueline Cramer, werd vorige week geschiedenis geschreven. Het rapport bevat de meest progressieve visie ter wereld hoe we de toekomstige energiestromen uit planten en bomen moeten verduurzamen, met de handtekening van o.a. de Rabobank, Shell, Electrabel, Essent, OxfamNovib en Cargill. Een stap die broodnodig is om ervoor te zorgen dat biomassa zo min mogelijk zal concurreren met voedsel, zorgt voor een fikse vermindering van de uitstoot van koolstofdioxide, ook ten goede komt aan de lokale bevolking, bodemerosie voorkomt enzovoorts. Overduidelijk hoe het mis kan gaan zonder in te grijpen is te zien in de verbranding van palmolie in Nederlandse elektriciteitscentrales, welke onder het mom van klimaatneutrale brandstof werd geïmporteerd. Door het droogleggen van de veengronden in Indonesië voor het aanleggen van palmolieplantages kwam echter veel meer broeikasgas vrij dan dat de reductie door het vervangen van fossiele brandstoffen opleverde. Ook de volgende figuur uit het rapport spreekt boekdelen:
Het idee achter de criteria is om in eerste instantie bedrijven alleen nieuwe subsidies voor bio-energie te verlenen als aan de criteria wordt voldaan. Een systeem dat van kracht zouden moeten komen wanneer de nieuwe subsidieregeling voor duurzame energie wordt ingesteld in de loop van volgend jaar. Daarbovenop hoopt men op de algemene acceptatie van bedrijven, om ook wanneer er geen sprake is van subsidie zich te houden aan de criteria. Het raamwerk van de criteria bestaat uit 9 uitgangspunten waar de diverse criteria met toetsbaarheid aan op zijn gehangen:
Toen Suriname in 1975 onafhankelijk werd waarschuwde de Surinaaamse politicus Jaggernath Lachmon al dat een land zonder duidelijk vastgestelde grenzen in de toekomst problemen zou krijgen. Lachmon was destijds tegenstander van een snelle overgang (De Autonomie van Suriname, Jan Pronk). Een paar decennia later kreeg hij gelijk toen Suriname en Guyana bijna een oorlog begonnen over de zeegrens nadat er in het omstreden gebied olie was gevonden. In de komende maanden zal echter het Internationale VN- Tribunaal voor het Recht van de Zee (~UNCLOS) een uitspraak doen over waar de grens loopt (bron: IPS).
De onduidelijkheid over de juiste grenzen is al vroeg in het koloniale tijdperk ontstaan toen Nederlandse en Engelse overheersers niet veel werk maakten van het bepalen van de landsgrenzen in ondoordringbaar moerassig mangrovegebied. Enkele eeuwen later in het jaar 2000 dreigde de inmiddels onafhankelijke staten Guyana en Suriname echter met elkaar in oorlog te gaan toen er olie werd aangetroffen in het grensgebied. Het zou een dure en ‘lachwekkende’ oorlog zijn geworden, aangezien het leger van beide landen niet meer dan 4.000 militairen telt (IPS). Opmerkelijk detail was dat in dit conflict, dat dus haar wortels heeft in de koloniale tijd, internationale bedrijven wederom een rol speelden. Representing Guyana is CGX Energy Inc. of Toronto, Canada. Suriname’s claim is being supported by Spain’s Repsol YPF of and Denmark’s Maersk Oil. (CorpWatch). Ondanks hun actieve bemoeienis waren de bedrijven niet geïnteresseerd in een politieke oplossing zo wordt beweerd in het artikel van CorpWatch. Gelukkig bestaan de Verenigde Naties (ondanks alles) nog en zal er dus binnenkort een onafhankelijke uitspraak komen, maar of daarmee de kous af is?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.