[qvdd] "We deployed along the strategic axis. One of these was a road that led to the residence of Mr Gbagbo. Mr Gbagbo was arrested by the Ivorian forces. Not one French soldier was in the residence of Mr Gbagbo. Mr Gbagbo was arrested by Ivorian forces, not French" De Franse majoor Frederic Daguillon zwalkt over de dunne lijn tussen 'orde handhaven' en 'ingrijpen' in Ivoorkust - of, zo u wilt, tussen 'mensenrechten' en 'kolonialisme'. De Fransen speelden natuurlijk een zeer prominente bescheiden rol in het Ivoriaanse conflict. Het klinkt als: "we made the difference, but it wasn't us". En nu nog even voorkomen dat Gbagbo ritueel geslacht wordt, vrinden.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Samen met onder meer de VS, Zweden (…) zal Nederland een voorttrekkersrol blijven vervullen op het gebied van internetvrijheid. Nederland zal met deze partners samenwerken in de ondersteuning, zowel politiek als financieel, van cyberdissidenten en bloggers”
Gisteren presenteerde minister Rosenthal van Buitenlandse zaken een nota waarin hij het kabinetsbeleid op het gebied van mensenrechten uiteen zette.
De SP reageerde verbolgen omdat dezelfde minister een paar dagen geleden niet uitsloot dat Rop Gonggrijp zou worden uitgeleverd aan de VS:
Als er één man het symbool is van cyberdissidentie dan is het wel Gonggrijp
Gonggrijp zelf blijft er nuchter onder:
About the answers our foreign minister gave: I think there is not much else he could have said. Was anyone really expecting him to say: “We have an extradition treaty with the US, and we have laws in place that deal with extradition requests. But if there is ever an extradition request for Gonggrijp we’ll ignore all that and we’ll tell you now that we’ll never extradite him, no matter what.”?
Je zult altijd mensen mee en mensen tegen hebben. […] Maar ik wil me niet met politiek bezighouden. Ik wil me concentreren op de sport en de mensen daar weer een beetje plezier in het leven geven. Door mijn komst gaat deze regio heel veel meer aandacht krijgen. En dat kan een positief effect hebben.
Ruud Gullit wijst de kritiek tegen zijn baan als coach van de club Terek Grozni van de hand. De voorzitter, Ramzan Kadyrov, is tegelijkertijd president van het land en wordt fel bekritiseerd om zijn lak aan mensenrechten.
Waar is de Gullit die zijn gouden bal opdroeg aan Nelson Mandela?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De Opperpriester schonk het meisje genade. Maar het gedrogeerde Orakel achter hem murmelde dat er alsnog voldoende geofferd diende te worden. Alleen dan zal de God van het Gesundes Volksempfinden weer rustig worden en is er hoop op een goede maïsoogst in de Delta van Apocalypto.
Het Europese Hof voor de Rechten de Mens in Straatsburg heeft vorige week een belangrijke uitspraak gedaan voor de persvrijheid. De Engelse ‘Daily Mirror’ kreeg weliswaar geen gelijk in de zaak over de privacyschending van Naomi Campbell. Maar het Hof vond wel dat het Engelse systeem van ‘success fees’ voor advocaten buitenproportioneel hoge kosten met zich meebrengt en daarom een onacceptabele aanslag is op de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. In de zaak van de Daily Mirror heeft een aantal mensenrechtenorganisaties, zoals Human Rights Watch, ook een bijdrage geleverd. Zij hebben namelijk ervaren dat hun vrijheid om schendingen van mensenrechten publiek te maken door de Engelse wetgeving de afgelopen jaren aanzienlijk is ingeperkt.
De zaak van Naomi Campbell tegen de Daily Mirror begon tien jaar geleden toen de krant een artikel publiceerde onder de titel: ‘Naomi: I am a drug addict’. Campbell vervolgde de krant met succes tot de hoogste rechter voor schending van haar privacy. Zij kreeg gelijk en de krant moest haar niet alleen een schadevergoeding betalen, maar ook alle proceskosten die voortvloeiden uit een overeenkomst die Campbell met haar advocaat had afgesproken onder de condities van de ‘success fee’-wet. De krant kreeg een rekening van 1 miljoen pond.
Afgelopen zondag vielen Marokkaanse ordetroepen in de Westelijke Sahara een tentenkamp van demonstrerende Saharanen binnen. In het daarop volgende geweld dat zich ook naar de nabijgelegen stad Laayoun verspreidde vielen elf doden en 732 gewonden onder de Saharanen. De Marokkaanse autoriteiten spreken van vier doden onder de Saharanen en zeggen zelf zes politieagenten te hebben verloren. De onlusten vonden plaats aan de vooravond van onderhandelingen op VN niveau tussen onafhankelijkheidsbeweging Polarisario en de Marokkaanse overheid. De onderhandelingen leverden niks concreets op.
Sargasso: een door rechtse krachten verguisd blog waarvan sommige redacteuren zelfs tegen de Israëlische bezetting van de Palestijnse Gebieden zijn, presenteert u ‘exclusieve youtube beelden’ van het gewelddadige optreden van de Marokkaanse autoriteiten in de Westelijke Sahara na de doorklik:
Na afloop van de onderhandelingen stelde Khadad Mhamed, leider van de onafhankelijkheidsbeweging Polisario dat “het is noodzakelijk dat de Veiligheidsraad onschuldige burgers beschermt en een onderzoekscommissie instelt“. Toch zegt de Marokkaanse minister van Buitenlandse Zaken, Taib Fassi Fihri, dat zijn land “klaar is en open staat” voor onderhandelingen. Hij sprak zich echter ook uit tegen een referendum waarin de Saharanen kunnen kiezen uit verschillende opties, inclusief de mogelijkheid tot onafhankelijkheid van het Marokkaanse bestuur. Marokko houdt de Westelijke Sahara sinds 1976 bezet, daarvoor was het in handen van het koloniale Spanje van de fascistische generaal Franco.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De Mexicaanse president Felipe Calderón heeft gehoor gegeven aan internationale druk om militairen meer aansprakelijk te maken voor schendingen van de mensenrechten. Het staatshoofd stuurde eerder deze week een wetsvoorstel, dat voorziet in een aanpassing van de Fuero Militar (= juridische voorziening met betrekking tot militairen) naar het parlement. Hoewel zo’n wetsvoorstel hard nodig is en het voorstel daarom bijzonder welkom is, is er ook kritiek: het zou allemaal niet ver genoeg gaan.
President Calderón nam in 2006, kort na zijn aantreden, de beslissing om tienduizenden militairen het land in te sturen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad in Mexico. Vaak wordt gesteld dat die beslissing de aanleiding zou zijn voor de ruim 30.000 slachtoffers tellende drugsoorlog. Dat is een verkeerde voorstelling van zaken: de escalatie begon pas echt in 2008, toen het Sinaloa Kartel brak met hun voormalige bondgenoten in Ciudad Juárez. Toch heeft de inzet van het leger verstrekkende gevolgen gehad. In hun aanpak van de drugskartels gaat het leger soms bruut en meedogenloos te werk: deuren van huizen worden ingetrapt, verdachten zonder proces en juridische vertegenwoordiging vastgezet.
Op grote schaal worden de mensenrechten geschonden: sinds 2006 heeft de Nationale Mensenrechtencommissie (CNDH) meer dan 4000 klachten ontvangen. Marteling, moord en verkrachting worden regelmatig gemeld. Tot nu toe kunnen militairen alleen worden berecht in een militaire rechtbank, achter gesloten deuren.
Buitenlandse druk
Mexico heeft geen goede historie op het gebied van de mensenrechten, maar dat het leger zich dermate te buiten zou gaan aan onwettelijke daden, kwam ook voor veel Mexicanen als een verrassing. Toch geldt het leger geldt nog steeds als een van de meest vertrouwde instituties van het land. Het is dan ook wellicht niet zo verwonderlijk dat de druk om iets aan de mensenrechtensituatie te doen vooral uit het buitenland kwam: het Inter-Amerikaanse Hof van Justitie, de Verenigde Naties en NGO’s als Human Rights Watch.
Mensen van overal ter wereld blijken dat niet goed te weten. Deze film legt het uit. In één lange uitzoom gaan we door de geschiedenis van de mensenrechten. Mooi vormgegeven, en relevant in deze tijd van opstand en protest.
Meer bij Videovolt.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.