Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Verschraalde kinderopvang
De kwaliteit van de Nederlandse kinderopvang is door privatisering in het slop geraakt. NRC Handelsblad had afgelopen zaterdag een fraai verhaal waaruit duidelijk werd dat de verzelfstandiging van de crèches niet de gedroomde vruchten heeft afgeworpen. Ik kreeg de vraag van enkele lezers hoe dat in New York zit.
Eerst nog even Nederland. De droom was dat het makkelijker moest worden om een kinderdagverblijf te beginnen. Daarnaast zouden de zorg verbeteren en de kosten dalen. De praktijk is dat sprake is van marktconcentratie. Het bedrijf Catalpa, in handen van een Amerikaanse investeringmaatschappij, bestiert al meer dan 400 kinderdagverblijven. Negentig procent van de markt is in handen van vier partijen. De kwaliteit neemt ondertussen af (steeds minder leidsters op een groep), terwijl de kosten voor ouders flink toenemen.
Dat dit scenario nogal voorspelbaar was, hoef ik eigenlijk niet meer te zeggen. Het hele idee van privatisering is dat je de markt in beweging zet door kapitaal vrij te maken. Het is alleen altijd jammer dat dat kapitaal steevast uit de betreffende sector lekt naar buitenstaanders, investeerders in binnen- en veelal in het buitenland.
De toenmalige ambtelijke werkgroepen hadden ook een paar tripjes naar de VS kunnen maken. Hier is marktwerking in de kinderopvang al jaren heel normaal. Marktwerking betekent niet het einde van kinderopvang. Wel dat het schaarser en duurder wordt en voor veel mensen onbereikbaar. Het is ook jammer dat de beste les in de VS niet is geleerd, maar daarover zo meer.
Na 2 jaar na verlies partner weer aan het werk?
Vorige week suggereerde scheidend staatssecretaris Aboutaleb dat een weduwe of weduwnaar na twee jaar na het verlies van zijn of haar partner (weer) aan het werk moet. Tot nu toe heeft een nabestaande recht op een uitkering van maximaal 18 jaar, maar in ieder geval totdat de kinderen volwassen zijn.
Het was te verwachten dat de christelijke partijen tegen zouden zijn (hoeksteen enzo), maar ook Aboutaleb’s eigen partij is niet enthousiast. Hans Spekman, die zelf op 1-jarige leeftijd zijn vader verloor, verwoordt het als volgt:
“Hij moet niet op het laatste moment met voorstellen komen die niet zorgvuldig zijn. […] Die twee jaar doen geen recht aan de situatie waarin iemand komt, die het leven bot van zich ziet weggeslagen. Het klinkt net een tikkie te stoer.”
Maar is dat wel zo, “een tikkie te stoer”? Is het normaal dat iemand twee jaar na het overlijden van een partner nog steeds niet in staat is te werken? Bij het overgrote deel van de mensen toch niet, denk ik. Het lijkt me dat er in die gevallen dieperliggende problemen zijn.
Uiteraard brengt het alleenstaand ouderschap, gecombineerd met werken, extra problemen met zich mee. Denk aan kinderopvang. Maar daar kunnen we ook wat aan doen. Laten we dus kijken hoe we die problemen kunnen verminderen, in plaats van deze mensen compleet te ondersteunen en afhankelijk te houden van de staat. Daar wordt niemand beter van.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Quote van de Dag: Zei hij het of zei hij het niet?
De ramingen zaten er volstrekt naast, wat gewoon mijn fout is.
Aldus Wouter Bos over de fors hoger uitvallende kosten van de kinderopvang, volgens FEM Business in een interview dat het blad morgen publiceert.
Hij heeft het niet gezegd, [het is] plak-en-knipwerk.
Aldus een woordvoerder van het Ministerie van Financiën.
FEM Business zegt dat Bos het weldegelijk gezegd heeft en dat het op ‘band’ staat. Het blad zal een transcriptie van het interview op haar site plaatsen. Misschien een tip voor FEM: plaats het interview zelf op de site, in audioformaat. Jaja, de techniek staat voor niets, ook dat is tegenwoordig mogelijk!
Regels zijn regels, toch?
De afgelopen 24 uur waren er twee berichten in de media over regels die compleet met elkaar in tegenspraak zijn: eentje over [url=http://www.refdag.nl/artikel/1335994/Kamer+wil+snel+minder+regels.html]de te grote regeldruk[/url] en een tweede over [url=http://www.depers.nl/binnenland/181568/Gastouderbureaus-letten-nog-niet-op-oma.html]meer regels voor de gastouderopvang[/url]. De Tweede Kamer wil dus aan de ene kant minder regeldruk en goedkopere kinderopvang, maar schept aan de andere kant, onder druk van de branche, méér regeldruk voor particuliere initiatieven die beide problemen tegen gaan. En dat terwijl diezelfde branche ook zucht onder regeldruk. Zo las ik eens over een kinderopvang die van de brandweer een makkelijk te openen branddeur moest hebben, maar dat van de Arbo niet mocht omdat de kinderen anders te makkelijk aan het toezicht konden ontsnappen.
Die tegenstrijdigheid tussen zelf minder regels willen, maar anderen meer regels op willen leggen, is een mooi voorbeeld van wat ik het dakkapel-syndroom zou willen noemen: iedereen wil makkelijk en snel een dakkapel op zijn huis kunnen plaatsen, maar als de buurman het doet en de zon uit je tuin wegneemt, dan is het (gemeente)huis al snel te klein. Of in een bredere context: regels zijn regels en alles moet volgens Joods-Christelijk-humanistische normen en waarden gaan, maar het eigen handelen moet vooral verschoond van andermans waardeoordeel kunnen blijven.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Quote van de Dag: Kinderopvang te duur
“Wij willen meer kijken naar de hogere inkomens en wat werkgevers extra kunnen bijdragen.” (PvdA-Kamerlid Margot Kraneveldt)
“De pijn moet evenredig over alle categorieën worden verdeeld.” (CDA’er De Neree)
De coalitiepartijen gaan head-to-head over wie de gestegen kosten van kinderopvang moet betalen.
Kinderopvang terecht gekort?

Het was een van de vreemdste overheidsmanoeuvres van de laatste jaren. Als oma behoeftig was, kreeg ze steeds minder geld voor zorg, maar als oma nog zo vief als een hoentje was, kreeg ze geld toe om op de kleinkinderen te passen. In beleidstermen: de wet maatschappelijke ondersteuning (wmo) dumpte zorgtaken in de samenleving, terwijl de
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.