Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Over kinderlokkers en pedopriesters
Het zal ongeveer 1984 zijn geweest, dat ik voor het eerst van nabij meemaakte wat een kinderverkrachter potentieel kan aanrichten. Als een donderslag was daar het gerucht, dat rondsprong als een heidebrand. ‘Louise is bij een kinderlokker in de auto gestapt. Hij heeft haar pijn gedaan.’ Het woord ‘kinderlokker’ was voor ons als kinderen voldoende om een rilling over de rug te laten lopen.
Kinderlokkers! In de kindergeest namen ze de gestalte aan van de spreekwoordelijke boeman.
Van je ouders leerde je: “Niet met vreemde mannen meegaan, ook niet – al helemaal niet – als ze je snoepjes aanbieden’. Wat die vreemde mannen precies met je uit zouden spoken, dat was een beetje geheim, maar dat het verschrikkelijk was en pijn zou doen en vernederend zou zijn, dat snapten we donders goed.
Dat het seksueel van aard was, iets met plassertjes en vagina’s, daar hadden we ook wel een vaag vermoeden van, ook al wisten we maar zeer beperkt hoe dat zat met de voortplanting. Louise had nog geluk gehad. Toen de man handtastelijk werd, wist ze hem met een paar rake klappen en trappen van zich af te slaan, zodat ze uit de auto kon ontkomen.
Zie Ginds Komt Sint Wodan…
Bij de presentatie van haar partij TON in april 2008 gaf Rita ‘Wie kent haar nog?‘ Verdonk een onvervalst staaltje pepernotennationalisme ten beste. Ze luidde de noodklok over ons prachtige cultuurgoed, dat dezer dagen, gelijk strooigoed, te grabbel wordt gegooid.
Er is een sterke ‘weg-met-ons’ stroming die ons al jaren wil doen geloven dat onze cultuur niet bestaat en die onze waarden en normen zelfs minderwaardig vindt ten opzichte van andere culturen. Ze stellen zelfs het sinterklaasfeest ter discussie. En willen overal slavernijmonumenten om ons als slecht af te schilderen.
Ach ja, die Rita… Wat had ze destijds toch feilloos de vinger aan de pols van het gesundes volksempfinden. Anno 2010, terwijl de slavernijmonumenten als gifzwammen de grond uit schieten, gaat immers niet ook het oerhollandsche feest van de Goedheiligman naar de gallemiezen?!? Op sterven na dood dit prachtige volksfeest, uiteraard door een onzalige kongsie van linksige cultuurrelativisten en verzuurstokte suikerfeestvierders, hoewel die laatste groep inmiddels andere problemen lijkt te kennen. Maar hoe hollands is Sinterklaas eigenlijk? Hier de feiten in een notendop.
De historische Sint Nicolaas was bisschop in Myra, de hoofdstad van de streek Lycië in Klein Azië, het huidige Turkije. Het is echter een misvatting om hem als Turk te betitelen, zoals vaak gebeurt, want Nicolaas was feitelijk een Griek, stevig ingebed in de hellenistische cultuur. Turkse stammen drongen bovendien niet eerder dan tussen de zesde en tiende eeuw in Klein-Azië door en pas met de komst van de Seltsjoeken in de elfde eeuw werd er een krachtige etnisch Turkse staat gevestigd in dit gebied.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
‘Twintig kinderen in St. Joseph doodgemaakt’
Paus Benedictus ontslaat Australische bisschop
Quote du Jour | Collectief
Het debat voeren over collectieve verantwoordelijkheid, over collectieve mechanismen die falen, dat durven we niet. Wat gebeurt er met mensen die altijd moeten kiezen tussen machtigen en onmachtigen, die dat uiteindelijk ook gaan toepassen in hun privé- of seksuele leven? Daar blijven we van weg.
Aldus Peter Adriaenssens in De Morgen afgelopen zaterdag in zijn beschouwing over het kindermisbruik binnen de Katholieke Kerk en de schietpartij in Alphen a/d Rijn.
