Verjaardag in de familie begin 2007. Buurman (78 jaar) tegen opa (70 jaar): "Nu die vent het nieuwe routermodem voor mijn adsl geïnstalleerd heeft, kan mijn vrouw tenminste beneden met haar laptop ook via de draadloos internetten. Hoeven we daar geen ruzie meer over te maken". Antwoord opa: "Ja, ik heb xxxx [Red: oma dus] net ook een laptop cadeau gedaan met hetzelfde idee. Alleen moet ik nog even een nieuw kabelmodem aanvragen."
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De afgelopen tijd werd het kleine golfstaatje Qatar een aantal keer “geband” op Wikipedia. De inwoners mochten geen artikelen meer aanpassen op de grootste gratis encyclopedie van het Internet. De reden? Er kwam een hele boel vandalisme van het enige ip-adres dat gebruikt wordt door internetters in dat land.
Het hele land heeft slechts één ip-adres, zodat de regering al het internetverkeer kan controleren. Ter vergelijk: elke computer die in Nederland thuis tegelijkertijd het internet opgaat heeft een eigen adres. Alleen bij bedrijfsnetwerken gaat alles vaak via één enkel ip-adres. Je kan Qatar dus zien als een groot intern (bedrijfs)netwerk met een firewall ervoor. Wikipedia heeft beterschap beloofd en zoekt naar manieren om de vandalen uit Qatar te weren, maar toch niet iedereen de toegang tot het aanpassen van artikelen te verbieden.
Waarom eigenlijk? Moeten wij in het vrije westen wikipedia zo aanpassen dat repressieve regimes kunnen blokkeren wat ze willen? Of moeten we zeggen: “Jammer, meneer de machthebber van Qatar, zo werkt ons systeem”, en zo aan de bevolking duidelijk maken dat er toch iets flink mis is met het regime en misschien de aanzet te geven tot verandering van binnenuit?
Ik zou voor het laatste gaan.
Het zit er op. Dit is het laatste Field Report over de Battle of the Blogs 2006.
Mijn oorspronkelijke voorspelling is niet echt uitgekomen. Maar een slagveld was het wel degelijk. We sluiten het jaar af met maar liefst 50 casualties of war en nog eens 13 weblogs die aan de beademing liggen. Een vergelijking tussen de editie van april (eerste met volledige veld) en de laatste laat duidelijk de veranderingen zien.
Voor ons was het een leuke en leerzame ervaring. Maar we stoppen er mee. Het was niet ons hoofddoel om te oordelen over de individuele weblogs, maar dat is toch iets wat toch de boventoon ging voeren.
Langs deze weg wil ik alle scouts bedanken die meegeholpen hebben dit iedere maand mogelijk te maken.
De kroontjes zullen nog één maal bijgewerkt worden en daarna over een maand of wat gewoon weer verdwijnen.
Verder wens ik alle nog levende weblogs een inspiratievol 2007 toe.
Alle eerdere edities nog even op een rijtje: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10 en 11
Dan nog de inmiddels gebruikelijke slotopmerkingen. Voordat u commentaar gaat leveren op de layout en keuzes, kunt u het beste eerste even de eerdere edities er op naslaan. Lees vooral de commentaren. Hoeven we het niet nog een keer uit te leggen. En hou er rekening mee dat het scouten voor een groot deel afgelopen week heeft plaatsgevonden. Daardoor zijn soms de laatste paar dagen niet meegenomen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Pfeijffer heeft gelijk als hij schrijft dat Nederland een kleinburgelijk, provinciaal en xenofoob land is geworden. Maar anders dan hij zie ik geen politieke voorhoede van betekenis die een samenhangende visie heeft ontwikkeld op de toekomst van Nederland. Wat ik zie zijn bange politici die naar de het pijpen van het volk dansen. Politiek is niet voor bange mensen.”
Aldus Heleen Mees, nieuwe columniste van het NRC gisteren.
De titel van haar column was gelijk ook stevig: “Benepen, bangelijke internetters”
Dat licht ze nog wat verder toe:
“De gemiddelde internetgebruiker, dat wil zeggen de gemiddelde Nederlander, is een benepen, bange burgerman die de globalisering, mogelijk gemaakt door datzelfde internet, uitsluitend ziet als een bedreiging voor zijn eigen bestaanszekerheid.”
Maar goed, “de internetter” wordt dan ook als volgt gedefinieerd:
“Het zelfbewustzijn van de internetburger, die onzichtbaar en onkwetsbaar een grote mond heeft op websites als Telegraaf.nl en Geenstijl.nl, staat in schril contrast met de lage zelfdunk van de huidige generatie politieke leiders.”
Tja, dan kan je ook zeggen dat de Feyenoordsupporters representatief zijn voor alle sportliefhebbers.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
In fact, one of the saddest but most common conditions in elementary school computer labs (when they exist in the developing world), is the children are being trained to use Word, Excel and PowerPoint, I consider that criminal, because children should be making things, communicating, exploring, sharing, not running office automation tools.
Aldus Nicholas Negroponte van MIT in de toelichting waarom Novell de software mag leveren voor de one-laptop-per-child XO.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
