Toen vorige week het zoveelste kettingmailtje van een verontruste kennis over de Codex Alimentarius mijn inbox ingleed, brak mijn klomp. Het gerucht dat de Codex Alimentarius per 31 december van dit jaar de totale controle over ons voedsel zou overnemen waarbij natuurlijke vitamines verboden zouden worden en vleesrunderen verplicht met hormonen behandeld zouden moeten worden, blijkt zeer hardnekkig. Ook online blijven deze berichten maar voorbij komen. Dus maar weer eens een paar uur besteedt aan het napluizen van alle beschikbare informatie. Conclusie: de geruchten zijn niet waar, de geruchten worden misbruikt voor andere doelen en veel mensen op internet zijn lui (maar dat wist u vast al). Er zijn echter ook een paar kanttekeningen te plaatsen bij de Codex Alimentarius. Daar kom ik aan het eind van het stuk nog op terug.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
“Morgenochtend vroeg gaan we fietsen. De natuur is hier werkelijk fantastisch. We komen zaterdag 1 augustus langs om de foto’s te laten zien en Nelson weer mee naar huis te nemen. Tot snel.
Liefs Arno en Dinie.”
WTF?! Arno en Dinie?! Who the fuck zijn Arno en Dinie?! Natuurlijk ken ik geen mensen die AR-NO én DI-NIE heten!! En Nelson bij mij in huis?! Al zou ie Mandela als achternaam hebben zou ik hem nog niet in huis nemen! Lazer toch op met die ansichtkaart uit Heimalzer!1!!
Wellicht zou u zo reageren op de nep-ansichtkaart van de Internationale Stichting Alzheimer Onderzoek (ISAO). U ontvangt en verstuurt immers al 20 jaar geen ansichtkaarten meer. Zo niet tientallen bejaarden die oprecht confuus werden van de slinkse (en dus geslaagde) briefkaartactie om aandacht te vragen voor de ziekte Alzheimer. Voor even waanden ze zich in het universum van een vergeetachtige Alzheimer patiënt of dachten opgelicht te gaan worden. En wat doe je dan als verontwaardigde burger? Precies: klagen! Ruim tweehonderd boze of verwarde mensen benaderden de stichting.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Fitness voor peuters, is dat een goed plan?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.