Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Iedereen dezelfde BigMac, of toch niet?
Via Kerim Friedman, a list of items found on specific McDonald’s menus in different parts of the world. For instance:
Korokke Burger in Japan
McRice Burger in Malaysia
McPaneer Wrap in India
As Kerim notes, it is a good example of cultural globalization. Actually, as I wrote on my website, it is a good illustration of one aspect of what Roland Robertson called glocalization: particularization of the universal:
“Ironically, McDonald’s has extensively glocalized its product line as it established franchises worldwide, especially in cultures where eating beef, or meat generally, is not as routine as it is in the United States. For instance, in India, outlets offer mutton burgers whereas in France, some outlets offer burgers with foie gras (a French delicacy made of duck or goose liver). Similarly, McDonald’s offers vegetarian burgers on the West Coast, but not in the Midwest. The way individual outlets are run may be similar around the world (according to the principles of McDonaldization), but McDonald’s outlets have had to adapt themselves to local cultures.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Quote du Jour | Moslima’s niet gelukkig?
“Ik spreek zo vaak islamitische vrouwen en meisjes die vertellen dat ze niet vrij zijn. Die vertellen over vrouwen die ze kennen – het gaat nooit over henzelf – die erg jong getrouwd zijn en dat niemand gelukkig is. Of dat ze bang zijn een glas wijn te drinken op een terras, of een sigaret op te steken. En dat zijn de kleine voorbeelden. Het gaat ook om vrouwen die niet de vrijheid hebben de opleiding te volgen die ze willen, of hun eigen partner te kiezen.”
(Andrée van Es in Het Parool)
Quote du Jour | Ideeën en waarden
“Onlangs vroeg ik een fundamentalist in Jordanië wat de oorzaak was van de reeks incidenten, zinloos geweld, criminaliteit, sociale spanningen, die zijn land teisteren. ‘Westerse ideeën en waarden’, was zijn niet geheel originele antwoord.
Wilders en zijn volgelingen, een niet onaanzienlijk deel van het Nederlandse electoraat, geven het antwoord in spiegelbeeld: het is de islam. En helaas houdt daar de symmetrie niet op. Wilders beklaagt zich in zijn stuk over de meerderheid van moslims die extremisme niet hard genoeg veroordeelt. Wat moet ik dan denken van een Nederlands politiek bestel waarin grote partijen regeringsdeelname overwogen van de PVV, een partij die ik bijna even extreem acht als de fundamentalisten in het Midden-Oosten, op het geweld na dan.”
Ferry Biedermann, Nrc.Next
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.