Tot een jaar of drie geleden ging ik trouw jaarlijks naar de World Press Photo tentoonstelling die sinds een aantal jaren in de Oude Kerk in Amsterdam in de lente te zien is. Het resultaat was dat ik er meestal enigszins gedeprimeerd vandaan kwam; al het oorlogsgeweld en het menselijk leed dat daarmee gepaard gaat, bleef op mijn netvlies gebrand staan en de vrolijke noten in de categorieën sport en natuur konden daar weinig aan veranderen. Bovendien trad er na vele jaren een soort verzadigingspunt bij me op, waardoor ik de James Nachwey's wel gezien had. Niet dat ik er onverschillig door ben geworden, maar de meeste foto's passeren de persbureaus en zijn te zien in de dagelijkse media. Waar ik niet van op de hoogte was, is het bestaan van de zogenaamde Joop Swart Masterclass die dit jaar alweer voor de dertiende keer plaats heeft gevonden. In deze masterclass krijgen twaalf getalenteerde jonge fotografen de kans om met behulp van zeven professionals uit het vakgebied foto-series te maken. De bedoeling achter deze veredelde workshop is een uitwisseling van ideëen omtrent de foto-journalistiek en diepgang te krijgen in de manier waarop de jonge fotografen hun vak beleven. Uit 110 genomineerden werden de twaalf gekozen uit verschillende delen van de wereld. Het thema dat ze meekregen was Risk en daarvan is nu een weerslag te zien in Foam, Amsterdam.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
In Noordwijk In Beiroet protesteerden gisteren duizenden Hezbollah aanhangers tegen de regering van Libanon. Inmiddels heeft Hezbollah goed naar de succesvolle marketing van de cederrevolutie gekeken en ook Hezbollah zwaait nu uitbundig met de nationale vlag (ze begrijpen eindelijk dat een syrische of iraanse vlag in Beiroet mediatechnisch niet zo handig is). Een dergelijke verandering is verwarrend voor de gemiddelde wereldnieuws consument. Bij een protest van de fundamentalistische Hezbollah beweging lijkt dan ook de keuze voor een foto van zwarte gewaden voor de hand te liggen. Maar deze vondst konden wij u niet onthouden. Want wat betekent de libanese sociaal maatschappelijke acceptatie van Nasrallah de Kerstman voor de politieke situatie in het Midden-Oosten in het algemeen en die van Libanon in het bijzonder wel niet?!
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Minister van Justitie en Vreemdelingenzaken Hirsch Ballin nam vandaag voorafgaand aan het debat van half twaalf nog een duik in de Hofvijver. Onbevreesd zwom de ervaren bewindsman over een voormalige (aan)zuigput om zijn kracht en kwaliteiten aan de toegestroomde journalisten en dagjesmensen te tonen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
