Euthanasia in Bollywood

Deze gastbijdrage is van Aletta André, correspondent in New Delhi. Het stuk is ook op haar site te lezen. Ten years ago the Netherlands, as the first country in the world, passed a law legalising euthanasia. Since then, not many countries have followed, as I learnt from this article on Radio Netherlands Worldwide. Coincidentally, the Bollywood movie Guzaarish, which deals with the subject, was released this week. The tagline ‘fall back in love with life’ promised a cheesy ending in which the main character changes his mind and wants to live anyway, but nothing of that kind happened. It is actually not a bad film, visually beautiful and with solid characters and acting. It shows how a patient, the people who love him, the society and court of law think about and deal with euthanasia, without ridiculing the subject with bad music and dancing.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Zomerquote | Dan toch een poezenblog!

zomerquotes3“Als dierenliefhebber alleen maar toe te juichen. Jammer dat de mensen uit hun eigen dat verantwoordelijkheidsgevoel niet hebben. Dat katten dan enkel via erkende kwekers kunnen gekocht worden vind ik niet meer dan normaal. Doet de mensen hopelijk eens nadenken. Niet kweken? Dan steriliseren. Simpel toch.”
Aan het quotewoord is het volk: Joske Vermeulen uit HASSELT geeft zijn/haar mening over de intentie van België om alle katten te laten steriliseren. Hoewel het plan nog niet definitief is, lijkt er een draagvlak voor te bestaan: ook GAIA, de dierenrechtenorganisatie vindt het een prima idee. De persdiensten hebben heel slim ingespeeld op de zwakke plek van de dierenliefhebber: 13000 katten in de asielen zouden vorig jaar geëuthanaseerd zijn. Dit samen met een ander alarmgetal: 6% van onze gepelsde vriendjes komen er jaarlijks bij!
Dat lijkt me een heel bijzondere ontwikkeling. 6% jaarlijks! Over een decennium heeft de mens geen plaats meer! Maar goed, er zouden naar schatting 2 miljoen huiskatten zijn in België. Dat wil dus zeggen dat slechts 0,65% teveel is en in slaap gedaan, – ongeveer 3 keer meer wordt uit het asiel terug in huizen opgenomen. What’s the big deal, zou ik denken.
Maar los van de cijfertjes; als je ook nog eens katten, Koningen der Schepping, hun zelfbedruipendheid gaat afnemen, als je je kinderen het plezier van kleine kittens in huis gaat ontzeggen, dan rest ons nog maar bitter weinig van een leven wat niet onder vacuum verpakt en gesteriliseerd is. Een kat is een laatste beetje eigenzinnigheid en semi-vrijheid wat we tolereren. Ook hen ga je toch niet labelen en identificeren en registreren. Pak gewoon kordaat het zwerfkattenprobleem aan, en laat 99,35% van hen met rust.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

het Saillant | Hulp bij zelfdoding

SaillantLOGO
Er moeten speciale huizen komen waarin mensen geholpen kunnen worden bij zelfdoding. In deze ‘besluithuizen’ krijgen mensen begeleiding en advies van deskundigen, die hen natuurlijk proberen te bewegen om het leven niet op te geven, maar die uiteindelijk hun wens respecteren om te sterven, en hen assisteren bij de uitvoering van hun wens.

De Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVvP) adviseert haar leden om patiënten met een nadrukkelijke zelfmoordwens de straat op te sturen zodat ze daar zelf een einde aan hun leven kunnen maken. Dit kan natuurlijk niet. Zo’n advies heeft iets weg van een biljartstoot over de band om de politiek (die helemaal geen zin heeft om het erover te hebben?) tot een uitspraak te dwingen. Maar als je dan denkt aan de 200 mensen die per jaar in Nederland voor de trein springen dan kan zo’n NVvP-richtlijn echt niet.

Maar we kunnen ook niet zeggen dat mensen geen zelfmoord mogen plegen. Los van het feit dat zelfmoorden niet terug te draaien zijn is het naar mijn mening ook een recht van individuen. De Nederlandse situatie met ondoorzichtige wetten, natuurlijk onder invloed van de gristenen, waarbij je uiteindelijk officieel niet over je eigen leven mag beschikken, is onacceptabel. Als we met een schuin oog naar die jaarlijkse 200 kijken dan is het waarschijnlijk nog goedkoper ook, maar in de eerste plaats is het instellen van besluithuizen voor zelfdoding in wezen het sluitstuk van de emancipatie van het individu. Een humane samenleving assisteert burgers met een ernstige, nadrukkelijke en aanhoudende doodswens hierbij. Misschien iets voor de VVD en de PvdA om samen na de verkiezingen te regelen?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Babyboomers willen netjes dood

Infuus (bron: Flickr/Inferis)

Binnen een paar dagen heeft het burgerinitiatief ‘Uit vrije wil’ de 40.000 handtekeningen verzameld die nodig zijn om het parlement te dwingen het onderwerp in behandeling te nemen: hebben mensen die klaar zijn met leven, al mankeren ze verder niks, recht op hulp bij zelfdoding? Daar valt inhoudelijk veel over te zeggen, maar eerst iets over de toon. Zo zegt initiatiefneemster Yvonne van Baarle het:

Ik ben in actie gekomen omdat ik het als onrecht ervaar geen stervenshulp te kunnen krijgen als ik die nodig heb. Ik behoor tot een generatie die dit niet accepteert.

Die generatie – het zal niemand verbazen – is de generatie die haar hoogtepunt beleefde in de jaren zestig en zeventig. Als ze iets wil, dan vraagt ze dat niet beleefd, nee, dan eist ze dat op hoge toon op onder veel vertoon van morele verontwaardiging. Nu heeft ze haar levensavond bereikt en moet de rest van de wereld gaan rennen om te zorgen dat die helemaal volgens haar wens verloopt. De term ‘narcisme’ is wel eens minder terecht aan ‘babyboomers’ gekoppeld.

Dan de inhoud. Levensbeëindiging is een zware beslissing. Dat geldt uiteraard in de eerste plaats voor degene die het betreft. Maar het geldt evenzeer voor degene wiens hulp daarbij wordt ingeroepen, doorgaans een arts. Daarom zijn er regels voor. Die zijn er voor de zorgvuldigheid naar de patiënt toe, maar ook om artsen houvast te geven.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Quote du Jour | Quietus

Over die leeftijdsgrens hebben we het lang gehad. Zeventig jaar is arbitrair, want wat is oud? Maar we wilden in elk geval aangeven dat het over ouderen moet gaan, over mensen die hun leven geleefd hebben en het gevoel hebben dat de dood hen vergeten is.’

Marie-José Grotenhuis van het burgerinitiatief Voltooid Leven zoekt 40.000 steunbetuigingen om het vrijwillig levenseinde op de politieke agenda te krijgen. Euthanasie is nu alleen wettelijk mogelijk als er sprake is van ‘ondragelijk en uitzichtloos lijden’, maar de initiatiefgroep wil dat mensen ook stervenshulp kunnen krijgen als ze om andere redenen ‘onthecht zijn van het leven’.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

het Saillant | Iedereen recht op euthanasie

SaillantLOGOIeder persoon moet kunnen beslissen over zijn eigen leven en dus ook over zijn eigen dood.

Het is vreemd dat in een vrij land iemand niet vrij over zijn (of haar) eigen leven kan beschikken. De jarenlange strijd over euthanasie en de uiteindelijk zeer gekunstelde wettelijke constructie waarbinnen de (on)mogelijkheden zijn vastgelegd, verhullen dat op religieuze gronden het recht op zelfbeschikking is ontnomen.
De discussie hoort ook niet te gaan over legalisering van euthanasie. Dat is de wereld op zijn kop. Zelfbeschikking is illegaal gemaakt door onnodige wetten. De discussie over hulp bij euthanasie moet ook volledig los gezien worden van het recht op euthanasie.
Definities die nu gebruikt worden over zogenaamd ondragelijk lijden kunnen nooit alle gevallen dekken, met name niet die van geestelijk ondragelijk lijden.

Uiteraard zal je wel voorzieningen moeten treffen om het eventuele helpen bij zelfdoding binnen kaders te plaatsen. Zo kan een pil van Drion misschien pas legaal verstrekt worden nadat iemand met een tussenpoos van 6 maanden twee maal aangeeft er werkelijk een einde aan te willen maken. Maar dat zijn details.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Trots op niets

Er was eens, lang lang geleden, een jongetje dat zat te glunderen in de schoolbanken. Tijdens de lessen geschiedenis en maatschappijleer kreeg hij te horen welke unieke ontwikkelingen het piepkleine koninkrijk waarin hij woonde allemaal doormaakte. Tegen de grote boze buitenwereld in verwierven de mensen vrijheden op zaken die jarenlang taboe waren. De grote boze kerkmeneren konden niet langer tegenhouden dat beschikking over het eigen leven, abortus en zelfs een stukje drugsgebruik vrij gegeven werden.
Het gebeurde niet zonder slag of stoot en er gingen eindeloze discussies aan vooraf. Maar uiteindelijk kwamen er dan toch wetten, regels en afspraken waar men uitstekend mee kon leven. En in die strijd weerstond men de druk van het grote conservatief christelijke buitenland om de wetten toch vooral niet door te voeren. Kijk, dat was nou eens kracht tonen!

Het jongetje groeide op, werd man en ging meehelpen om het kleine landje nog beter te maken en te zorgen dat alle vastgeroeste waarden ter discussie gesteld werden zodat nog meer mensen een gelukkig en gezond leven zouden kunnen leiden.
Maar op een zekere dag keek de man verschrikt om zich heen. Terwijl hij nog bezig was met het vechten voor een nieuwe, betere samenleving, waren ze achter zijn rug al een tijdje bezig om alle bereikte zaken weer af te breken. Een smoes was voldoende. Een suïcidaal Frans meisje was genoeg om de paddo’s te verbieden. Verkeersdrukte aan de grens kon gebruikt worden om de coffeeshops aldaar te temmen. De nabijheid van scholen werd gebruikt om de coffeeshops in de steden uit te dunnen (niet de tabakswinkels). Een paar aanslagen in de wereld en twee in Nederland zijn gebruikt om de privacy en de vrijheid stevig in te perken. En nu gaan ze ook nog eens zitten morrelen aan de regels rondom abortus.

De man schudde met zijn hoofd. Is er dan straks helemaal niets meer om trots op te zijn in dit kleine koninkrijk? Vallen we dan gewoon terug naar de jaren vijftig met zijn conservatief christelijke waarden? Terwijl grote groepen mensen wijzen naar de migranten en hun “achterlijke” religie, zijn we zelf bezig een kleinburgerlijke angstige samenleving te maken waarin mannen in pakken of jurken bepalen wat goed voor ons is en vrouwen vooral weer de rol van passieve broedkippen moeten opnemen.
Natuurlijk moet er altijd de mogelijkheid zijn om zaken opnieuw ter discussie te stellen. Maar neem dan wel rekenschap van de discussie die al gevoerd is. En negeer vooral niet de gevolgen van het traditionele verbieden. Want met verbieden verdwijnen de meeste zaken niet, ze gaan alleen ondergronds en ongecontroleerd verder. Dan treedt het tijdperk van de breinaalden weer in.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Menstruatie

“I put myself in the shoes of any father. If one of my chil- dren was lying there, alive and, as people tell me, looking well and with her bodily functions such as her menstrual cycle still active, then I really wouldn?t be able to bring myself to pull the plug.”

Berlusconi is duidelijk tegen de plannen voor de euthanasie op de 37-jarige vrouw die als sinds haar twintigste in coma ligt.

Afgelopen vrijdag ondertekende de regering een spoedwet die deze euthanasie onmogelijk moest maken. De president weigerde te tekenen omdat de wet rechtstreeks inging tegen een gerechtelijke uitspraak over de zaak, waarin wél toestemming gegeven werd voor dit soort euthanasie (het stopzetten van de voeding).

Op dit moment probeert Berlusconi andere -heel Italiaanse- vertragingstactieken. Zo zegt hij dat de rechter het over een ander type verzorgingshuis had dan waar de vrouw ligt en constateerde een extra inspectie ‘onregelmatigheden’.

Ondertussen meldde het Vaticaan dat de kerk de pogingen van het parlement waardeert om de nieuwe wet met spoed goed te keuren en dat, zoals voorspelt, euthanasie in Italië steeds meer onmogelijk wordt gemaakt.

Vorige