Weer fraai staaltje censuur van Apple

, door

Apple weigert een app over slachtoffers van drone-aanvallen in zijn winkel.

En dit is nu precies waarom ik geen iPhone of iPad wil. Ja het ziet er gelikt uit, het werkt, geen troep etc. Maar uiteindelijk bepaalt Apple, zonder al teveel omhaal, of een app wel of niet aan het aanbod wordt toegevoegd. En soms is dat ronduit kwalijk.

Zoals in het geval van de Drones+-app van de New Yorkse student Josh Begley. Op basis van data over drone-inslagen en – slachtoffers heeft hij een app gemaakt die je een waarschuwing geeft waar en hoeveel doden er bij zo’n aanval zijn gevallen. Begley wilde naar eigen zeggen mensen bewust maken van die min of meer verborgen oorlog die de VS nu op een veilig afstandje in Pakistan voeren. Hij zette zijn idee niet eens in zulke scherpe bewoordingen uiteen. Hij was gewoon benieuwd of gebruikers ook wel eens een ander signaaltje wilde dan een update bij Words With Friends, de Amerikaanse versie van Wordfeud.

Apple zag problemen.

Apple stoorde zich aan de inhoud. ‘Excessively objectionable or crude content will be rejected’, schreef hij aan Begley. ‘We found that your app contains content that many audiences would find objectionable.’

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Riccardof (cc)

Elders: burgers en hun rechten

, door

In de aanloop naar de verkiezingen in Algerije, Egypte, Libië en Jordanië lijkt men te worstelen met deze vraag hoe om te gaan met de islamisten: Egypte sluit tal van kandidaten uit van de presidentsverkiezingen, terwijl Libië en Jordanië religieuze partijen bij wet verbieden. In een artikel over de nieuwe islamisten gaat Olivier Roy in op de vraag of islam en democratie samengaan. Voor Roy is dat een overbodig geworden vraag, want ze hebben elkaar nodig om te overleven. In het politiek transformerende Midden-Oosten kunnen de islamisten zich slechts door verkiezing staande houden. Het nieuwe politieke landschap dwingt een nieuwe positionering bij hen af. Tegelijkertijd is de transitie naar democratie niet compleet als mainstream islamistische groeperingen als de Moslim Broederschap en Ennahda geen plek krijgen in het nieuwe bestel.

De Egyptisch-Amerikaanse journaliste Mona Eltahawy vraagt zich af waarom Arabische maatschappijen vrouwen haten. Dat deed flink wat stof opwaaien en kreeg veel weerwoord, onder meer van Jadaliyya. Ze schetst een somber beeld van de positie van vrouwen in Arabische landen. Geen van die landen komt voor in de top-100 van het Global Gender Gap Report. Ze citeert Hillary Clinton die stelt dat extremisten, in welk land ook, altijd focussen op het beheersen van vrouwen. Volgens Eltahawy komt die behoefte voort uit de gedachte dat zonder die controle vrouwen te dicht in de buurt komen van seksuele onverzadigbaarheid. Terwijl het de mannen zijn die zich niet kunnen beheersen op straat en vrouwen lastig vallen. Ze roept op om dingen bij de naam te noemen en het cultuurrelativisme achter ons te laten. De politieke revoluties zullen niet slagen als er niet ook een revolutie in denken ontstaat.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gericht doden

, door

Mag een staat moorden in vredestijd? Voor een dictator is het geen vraag van belang, maar een democratische rechtsstaat moet daar toch wel over nadenken. En als een staat moordt in vredestijd, moet je daarmee dan vriendjes zijn?

Obama had het over “justice” toen hij de dood van bin Laden bekend maakte, maar de geur van een standrechtelijke executie walmde er van af. Maar ik vergaf de juridische geschoolde en moralistische president van Amerika, want “9/11” was niet niks en hij kon een beetje waardering van zijn kiezers goed gebruiken voor nuttige dingen. Obama was tenslotte drager van hoop.

Maar dan groeit de twijfel: hoe lang is fatsoen en juridische scrupule te handhaven in een global war on terrorism? Obama’s regering is op een aantal terreinen tekort geschoten,  volgens David Cole: ,,He has dramatically expanded a program of targeted killings using unmanned drones, without setting forth the general procedures or criteria he is employing. Killing the enemy during wartime is not illegal, of course, but assassinating people outside of war is.” (NYRB, p.29)

In Yemen vond een drone, type Predator, de tweede man van Al Quaida. Zijn dood baarde niet veel opzien, maar voormalig vice president Dick Cheney prees Obama. Ik refereerde eerder aan een interview met Cheney in Tegenlicht, waarin hij alles verdedigde: de invasies in Iraq en Afghanistan, waterboarding, marteling, Guantanamo. Het roept de vraag bij mij op of de intelligente, moralistische en fatsoenlijke Obama, ondanks de ruime meerderheid van zijn verkiezing, de duistere krachten aan kan, die door “9/11”en de reactie van de regering Bush zijn losgemaakt. Ik twijfel daar steeds meer aan.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende