De Nederlandse sharia

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Arnoud de Jong, die het stuk eerder plaatste op zijn eigen blog. Hoogleraar Frans Leeuw hield afgelopen vrijdag een oratie aan de Universiteit van Maastricht. Daarin vertelde hij dat Nederland op rijksniveau 1785 wetten, 2489 maatregelen van bestuur en Koninklijke Besluiten en 6402 ministeriële regelingen heeft. Dit aantal neemt jaarlijks met 2,2 procent toe. Doel van die wetten en regels is uiteraard het beïnvloeden en sturen van gedrag van burgers. Dit instrumentarium wordt samenvattend 'interventie' genoemd. Het is nog niet zo eenvoudig om het gedrag van burgers via 'interventie' in het juiste spoor te krijgen, want de officiële regels moeten concurreren met wat wordt genoemd 'eerder gedrag'. Dat 'eerdere gedrag' is bepaald door hersenen, hormonen, instincten, culturele patronen e.d. Dat ram je er niet een-twee-drie uit. Maar goed, als de boetes en straffen maar hoog genoeg zijn lukt het kennelijk grotendeels wel.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Innovatie

Ook die mislukkingen moet je subsidiëren. Als een van de tien ideeën succesvol is, is dat die negen mislukkingen waard. Leerzaam falen noemen we dat.

Aldus Bart Nooteboom, hoogleraar Innovatiebeleid aan de Universiteit Tilburg, over het advies (.pdf) van de WRR aan minister van der Hoeven, die de volgende reactie gaf:

Accepteren dat er gefaald wordt, betekent dat je moet accepteren dat de uitkomsten onzeker zijn. En daar houden ze in Den Haag niet van. Ik moet in de Kamer elke euro die ik uitgeef kunnen verantwoorden. Er moet resultaat worden geboekt.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De hetze tegen Eveline H.

Uitzicht uit de Dag Hammarskjold Toren, woning van Eveline H. (Foto: Flickr/johnmac7227)

Stel, u bent ambtenarenrechter. Een gemeente daagt een van haar medewerkers voor uw gerecht, omdat zij een vergoeding heeft ontvangen waar zij achteraf geen recht op bleek te hebben en die zij weigert terug te betalen. Weliswaar heeft die gemeente de vergoeding zelf aangeboden, maar ze vindt dat de medewerker de regels beter had moeten lezen. De medewerker stelt dat ze ervanuitging dat de gemeente de regels goed had gelezen voordat ze de vergoeding aanbood. Het geld is keurig besteed waarvoor het bedoeld was en ze heeft geen zin uit eigen zak te boeten voor wat zij als andermans fout ziet. Wie moet er volgens u op de blaren zitten: de domme gemeente die de onterechte vergoeding aanbood, of de domme ambtenaar die op het aanbod inging?

Eveline Herfkens is ambtenaar. Maar ze is ook ooit minister geweest. Het heeft er alle schijn van dat zij als ambtenaar nu onderworpen wordt aan een soort ministeriële verantwoordelijkheid. Een hele reeks ambtenaren heeft fouten gemaakt, maar zij krijgt de volle verantwoordelijkheid op haar bordje geschoven. Natuurlijk, ze heeft het woongenot van een duur appartement in New York gehad, maar betekent dat automatisch dat ze schuldig is?

Kennelijk is Maxime Verhagen ook niet zo zeker van zijn zaak, want hoewel hij op hoge toon het geld terugeist, aarzelt hij om de rechter in te schakelen. Die zou namelijk wel eens kunnen concluderen dat het ministerie Herfkens heeft aangezet tot het maken van kosten die ze anders nooit gemaakt zou hebben. Het zou een fraai Salomonsoordeel zijn: Herfkens betaalt de onterechte huurvergoeding terug en het ministerie kent haar een even grote schadevergoeding toe wegens foute voorlichting en medeplichtigheid aan karaktermoord.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De schande van de Haagse stilte

Meisjesstudentes te huur (Foto: Flickr/jbeckers)

14,5 miljard. Dat is nog eens een getal dat je mond doet openvallen. Dat zijn volgens het CPB (.pdf) de totale maatschappelijke kosten van het overheidsbeleid rond huurwoningen. Zoals de onderzoekers subtiel opmerken, is dat ongeveer hetzelfde bedrag als we met z’n allen kwijt zijn aan de fiscale stimulering van koopwoningen, beter bekend als de hypotheekrenteaftrek.

14,5 miljard euro. Per jaar. Mijn mond viel vooral open, omdat ik me niet gerealiseerd had dat het zo’n knots van een bedrag was. Ik dacht zelf dat het zo’n 2 miljard per jaar was. Dat klopt wel ongeveer, als je alleen naar het bedrag kijkt dat aan huurtoeslag wordt uitgekeerd. De onderzoekers kijken echter naar het hele plaatje: dus ook de kosten van het verlagen van huren door corporaties (uiteindelijk immers ook gefinancieerd met publiek geld) en de kosten van het door regelgeving kunstmatig laag houden van de huren.

Het is tot daar aan toe als het ook nog iets zou opleveren. Volgens de onderzoekers komt echter slechts de helft van het bedrag ten goede aan de groep waarvoor je zou denken dat het nodig is. Daarnaast leidt het tot krapte op de woningmarkt, gebrekkige doorstroom en een achterblijvende kwaliteit van woningen. En, “detail”, ook nog tot een maatschappelijk welvaartsverlies van ruim 2,5 miljard euro.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Overheid inefficiënt

Elk overheidsingrijpen gaat onvermijdelijk gepaard met ontwrichting van de efficiënte werking van de markt. Iedere euro die de overheid herverdeelt, kost de samenleving vijftig eurocent. Het realiseren van sociaal-economische gelijkheid heeft daarom een hoge prijs.

Aldus Bas Jacobs, vanaf vandaag bijzonder hoogleraar openbare financiën en economisch beleid aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

‘Ultralichte besnijdenis’ mag ook niet?

Besnijdenis (Schilderij: Melchior de la Mars/public domain)

Het lijkt erop dat hulpverleners aan het doorslaan zijn met hun houding ten opzichte van vrouwenbesnijdenis. Natuurlijk moet de ’traditionele’ vrouwenbesnijdenis bestreden worden. Het is immers een verminking van het lichaam, en daarom is het ook niet meer dan terecht dat vrouwenbesnijdenis verboden is.

Maar tegelijkertijd kan er geconstateerd worden dat ondanks dit verbod dit soort besnijdenissen nog steeds plaatsvinden. De arts Jannes Mulder stelt daarom voor een ‘besnijdenis light’ wél toe te staan. Feitelijk gezien is het niet meer dan een prikje in de clitoris waarna er een druppeltje bloed vrijkomt dat symbool staat voor de maagdelijkheid en kuisheid. Het kind houdt er niets aan over en zo wordt erger voorkomen, bijvoorbeeld het volledig wegsnijden van de clitoris en de schaamlippen.

De reacties op dit voorstel zijn erg heftig. ‘Kenners’ noemen het waanzin: “Een meisje is goed zoals zij is.” Monica van Berkum, directeur van Pharos, kenniscentrum voor de preventie en aanpak van vrouwenbesnijdenis zegt zelfs: “Als het om de integriteit van het lichaam van het meisje gaat, moet geen enkel compromis worden gesloten”. Volgens haar is zelfs het kleinste prikje een verkeerd signaal, en begeef je je daarmee op een hellend vlak.

De voorzitter van het informatiecentrum gynaecologie, Marlies Bosch, noemt Mulders voorstel: “Volstrekt onrealistisch. Alsof vrouwen die hun dochter nu stiekem laten besnijden, straks bij de GGD aankloppen en genoegen nemen met een druppel bloed.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

It’s not easy being green

Kapitalisme (Foto: Flickr/Elmada)

Femke Halsema deed een oproep tot consuminderen. Het roer moet om, minder focus op werk en consumptie. Uiteindelijk bleek haar oproep net even iets anders in elkaar te zitten, maar van mij had ze hem best mogen doen. Veel langer kunnen we niet voort rijden en vreten met ‘na ons de zondvloed’. Het kwaad was echter al geschied en als door een wesp gestoken viel rechts-populistisch Nederland, met GeenStijl voorop natuurlijk, over haar heen. Want Halsema is kamerlid, links en verdient een redelijke boterham.

Bovendien staat uw huis vol met overbodige elektronische rotzooi. En die moeten [sic] weg aangezien de samenleving tegen haar voegen klotst, aldus de Zwarte Hypocrita van het grachtengordelsocialisme. Want het is makkelijk lullen voor Halsema met haar Triple A lokatie koopwoning.


Het is zo vermoeiend, steeds dat zelfde liedje. Als je zelf niet onder de armoedegrens leeft mag je geen voorstellen tot matigen doen. Want dan ben je hypocriet en heb je ‘makkelijk praten’. Hetzelfde speelt in het hoge inkomens-debat. Natuurlijk, een bestuurder van een (semi-) overheidsinstelling die er een potje van maakt moet geen bonus van 3 miljoen krijgen. Maar de kritiek blijft niet beperkt tot deze groep. Een CEO van een goedlopend privaat bedrijf dat miljarden omzet maakt is ook verdacht omdat hij 20 miljoen per jaar verdient. Voetballers zijn per definitie over het paard getilde lapzwansen, terwijl voetbal nu eenmaal een populair spel is en rijke mannen er veel geld voor over hebben om een ster in hun team te hebben. Dat is toch alleen maar leuk voor talentvolle jongens? Als ze door de mand vallen worden ze gauw genoeg transfervrij aan de kant gezet.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kamervragen, altijd lastig

Vraagtekens (Foto: Flickr/oberazzi (Tim O'Brien))

Je kan er donder op zeggen dat als er weer eens wat schokkends gebeurt in het land dat een kamervraag nooit ver weg is. Vaak is dat goed, want zulke incidenten drukken ons met de neus op het feit dat sommige dingen landelijk niet zo heel goed zijn geregeld of domweg fout gaan. Maar dat kan ook doorslaan. Zo kan je er zo goed als vergif op innemen dat na een incident met allochtonen, hoe klein ook, de PVV haar kamervragen alweer klaar heeft. Hetzelfde gaat op voor de Partij voor de Dieren, ze zijn nooit te beroerd om lokaal dierenleed tot landelijk aandachtspunt te verheffen.

Recentelijk gebeurde het weer. Een homofobe verpleger weigerde een homoseksueel te helpen die met een gescheurde aorta in de sauna lag. De man stierf uiteindelijk, en misschien had adequaat optreden van de verpleger zijn dood kunnen voorkomen. Een schokkend verhaal, daar is iedereen het over eens.

En uiteraard kwamen de kamervragen, dit keer van GroenLinks. De partij wil weten of dit vaker voorkomt, en wat de minister eraan gaat doen om dat te voorkomen. Daarnaast vraagt de partij zich af of de broeder wel voldoende gestraft is of gaat worden.

Wat ík me dan altijd afvraag is wat met deze vragen bereikt zal worden. Het lijkt me duidelijk dat dit niet (veel) vaker voorkomt. Het klinkt misschien een beetje cru, maar in hoeveel situaties is het bij een hulpvraag zo duidelijk dat het om een homoseksuele man gaat? Daarnaast, als het ook in meer alledaagse situaties voor zou komen zouden we er al vaker van gehoord hebben.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rotterdamse (min)achting voor de wet

Toegegeven, het begon allemaal met een domme vergelijking door de ombudsman zelf, die door Leefbaar Rotterdam werd aangegrepen voor een poging tot karaktermoord, met als doel het vooral niet inhoudelijk over de kritiek van de ombudsman te hebben. Die vindt dat Rotterdam systematisch de privacy van haar burgers schendt. Ook in de leefbaarloze coalitie moest GroenLinks echter alle zeilen bijzetten om te zorgen dat de inhoudelijke kritiek op tafel bleef. Met een teleurstellend resultaat: B&W wijzen de kritiek van de ombudsman categorisch af.

Rotterdam meldt regelmatig met trots dat ze ‘de grenzen van de wet’ gaat verkennen. Dit betekent dat de beleidsvraag niet luidt ‘is dit duidelijk binnen de wettelijke marges?’, maar ‘kunnen we hiermee wegkomen?’. Het Rotterdamse gemeentebestuur straalt nu al zes jaar uit dat ze de wet vooral ziet als een hinderlijke beperking bij het bereiken van haar sociale beleidsdoelstellingen.

De overheid volgt hiermee een trend van maatschappelijke boertigheid, waarbij iedereen op hoge toon maximalisering van zijn eigen handelingsvrijheid opeist, terwijl van anderen deemoedigheid verwacht wordt. Dat kun je roemen als een overwinning van de democratie, zoals B&W doen in hun brief. Als burgers over de schreef gaan, dan is het ‘proportioneel’ dat de overheid ook over de schreef gaat. Zo’n overheid verdient burgers die zelf ook de grenzen van de wet opzoeken.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Laat politici spreken

Hillary Clinton heeft haar toch al hopeloze strijd om de Democratische nominatie te bemachtigen nog eens flinke schade toegebracht door een domme uitspraak.

De gewraakte passage zit tussen 1:30 en 2:00:



Het betoog van Clinton komt hier op neer: president van de VS is de belangrijkste baan van de wereld en daar moet je voor strijden, ook als het hopeloos lijkt, want er kan altijd nog iets gebeuren. Als een beetje ongelukkig voorbeeld haalt ze daarbij Robert Kennedy aan, de Democratische presidentskandidaat die werd vermoord.

Als je er de meest negatieve draai aan geeft die je kunt verzinnen, dan zou je het ook kunnen interpreteren alsof Clinton hoopt dat Obama net als Kennedy vermoord wordt. Toch is dat precies de interpretatie die de overhand kreeg, zodat Clinton zich inmiddels heeft moeten verontschuldigen.

Dit is typisch voor de Amerikaanse politiek van dit moment. Elke zin die een politicus uitspreekt loopt het risico uit zijn verband te worden gerukt en in de meest negatieve interpretatie die mogelijk is een eigen leven te gaan leiden. Het bekendste voorbeeld is Al Gore die zou hebben gezegd dat hij het internet heeft uitgevonden, een uitspraak die zelfs tot op urban legend website Snopes heeft geschopt. In deze campagne heeft John McCain de wind van voren gekregen om wat overduidelijk een flauwe grap was:

Het is typerend genoeg dat een langere versie met de uitleg die na het zangoptreden volgt niet op YouTube te vinden is.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tip voor imams: maak er een cartoon van

Ernst Hirsch Ballin (Foto: Flickr/Merlijn Hoek)

Het salafisme is een ultraconservatieve, maar niet gewelddadige stroming binnen de islam. Er zijn in Nederland naar schatting zo’n 20.000 salafisten die zich van de samenleving afzonderen en dat vindt de politiek ongewenst. Maar hoe pak je dat aan? Inderdaad, door te proberen de betreffende imams de mond te snoeren.

Daags na het Nekschotdebat was er weer een debat waarin de vrijheid van meningsuiting een grote rol speelde. Alleen ging het er deze keer heel anders aan toe. Van links tot rechts eiste men actie tegen types als de Haagse imam

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende