Elk jaar in het voorjaar vinden er in Havana aan de Waal weer ontruimingen plaats. Krakers, geïnspireerd door de lentezon, zorgen weer voor een spectaculaire opkomst van de Nijmeegse mobiele eenheid. Op nog geen 20 meter van de laatste rustplaats van Louis Sévèke een dubbelzinnige aanblik. Deze twee 'activisten' volgen in ieder geval de eeuwenoude traditie van het meubels-op-het-trottoir werpen tot op de letter. Maar voor de aangesnelde ramptoeristen was één moment in het bijzonder smullen: de scheldende manisch-depressieve vrouw trapte de ruiten met blote voeten door, en bleef binnen in het kraakpand kermend achter. Een busje scheurde om de hoek en een paar minuten later was alles weer voorbij. Aaah *plop*. De lente in Nijmegen. (Klik op foto voor grotere versie...)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het duurt natuurlijk niet lang meer of de eerste verkiezingstaal komt uit het kabinet zetten. En de boodschap van de regeringspartijen is eenvoudig te voorspellen: “we hebben dan wel moeilijke maatregelen genomen, maar dat is nu de motor achter de opleving van de Nederlandse economie.” En het ziet er naar uit dat de grafieken net op tijd een stijgende lijn gaan vertonen om dat met enig fatsoen te kunnen zeggen. Maar de assumptie die daar achter ligt, dat een moderne westerse overheid voldoende grip heeft op economische conjunctuur om een wijziging in te zetten, is een twijfelachtige.
Ik ga ervan uit dat je boel kunt verknoeien, maar is een westerse economie centraal maakbaar? Veel politici zetten op deze vraag nogal eenzijdig in: als de economie slecht draait, wijdt de politiek dat aan wereldwijde conjunctuur, terwijl oplevende lijnen aanduiden dat de ‘juiste maatregelen hun effect sorteren’. Politici zijn grote gelovers als het om het gewicht van beleid gaat. Maar zij lijken wel eens te vergeten dat het BNP en de banenmarkt wordt bepaald door het bedrijfsleven met haar eigen wetten. En dat de koers van de dollar of de prijs van een vat olie economisch wel eens belangrijker kan zijn dan die paar honderd mensen in Den Haag.
Onze oplettende volksvertegenwoordiger, Geert Wilders, zou het zo van sargasso.nl geplukt kunnen hebben. De berichtgeving van de Duitse krant Cicero over het speculatieve kernenergie/wapen programma van Saoedi-Arabië. Verontrust als Wilders is om onze veiligheid vraagt hij om meer informatie aan de minister van buitenlandse zaken, Ben Bot. Alle informatie in het artikel uit Cicero wordt stevig uitgepluist en samengevat in 8 vragen want: Saoedi-Arabië staat op het punt een atoombom te produceren! Dat concludeert Wilders uit verschillende publicaties die als enige bron het blad Cicero hebben. Wilders wil een steviger beleid tegen het land – niet langer een oogje dichtknijpen tegen de Saoedi’s, terwijl wel wordt ingegrepen in Irak en Afghanistan. Zo valt te lezen op geertwilders.nl
Goede zaak of Dom idee?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
We zijn hier te gast in het statige huis van Harry Vruntjes, lijsttrekker van de PtnD. Deze charismatische politicus is bereid gevonden uit te leggen waar hij zijn onstuitbare opmars aan heeft te danken. Uiteraard zijn de sprankelende ideeën van deze geniale man genoegzaam bekend, maar voor het genoegen van ons publiek achtten wij het een aardig idee de vraag nogmaals te stellen: Mijnheer Vruntjes, kunt u vertellen waarde PtnD voor staat?
“Dat kan ik zeker. Zoals je al uit de naam kunt afleiden, de Partij Tegen Negatieve Dingen, maken we ernstig bezwaar tegen het bestaan en opkomen van zaken die niet positief zijn. Niet positief voor u, mijnheer Pennemans, niet positief voor de kiezers en niet positief voor Nederland. Ik durf zelfs wel te zeggen dat het uitermate negatief kan uitpakken, soms.”
Wijze woorden, maar kunt u uitleggen hoe u tot die conclusie gekomen bent?
“Natuurlijk, als je eenmaal ziet is het volkomen logisch. We zijn niet over één nacht ijs gegaan. Door jarenlange analyse van de Nederlandse maatschappij kunnen wij nu eenduidig vaststellen het goed is om je tegen dingen te verzetten die niemand dienen. En dat we dat heel concreet doen kan iedereen in ons programma lezen, we houden niet van vaag geklets maar we willen de problemen bij de naam noemen. We zijn tegen armoede en bureaucratie, mordicus tegen de luchtvervuiling en een verslechtering van het milieu en houden absoluut niet van spanningen tussen de verschillende bevolkingsgroepen die in Nederland leven. We zien daarin ook een duidelijke toename van discriminatie, en dat is ontoelaatbaar. Duidelijker kan ik het toch niet zeggen, dacht ik.”
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Hier op Sargasso wordt met enige regelmaat een stevige discussie gevoerd over zowel het onderwerp vrijheid van meningsuiting als het onderwerp religie (of gebrek daaraan).
De deelnemers van deze discussies kunnen hun hart ophalen met het verslag van het debat over de vrijheid van meningsuiting zoals dat op 22 maart jl. door de kamer werd gevoerd.
Het is even doorbijten, maar dan heb je ook wel genoeg voer voor 10 jaar discussie.
Het is voor mij moeilijk om een samenhangend stuk over het verslag te schrijven. Daarom beperk ik mij tot enige losse observaties en een tweetal citaten.
De eerste observatie is dat het debat niet sec over de vrijheid van meningsuiting ging. Het ging zeker ook over de vrijheid van godsdienst en de rol van godsdienst in een samenleving. Maar het ging ook over paarse krokodillen.
Er was een interessante connectie tussen zij die geloofden in de fundamentele rechten (grondwet) en zij die spraken over fundamentalistisch geloven.
Verder bedacht ik me dat vrijheid van meningsuiting erg betrekkelijk wordt wanneer je dat wat als mening geuit wordt niet meer kan begrijpen. Het lezen van het verslag gaf daar een paar keer aanleiding toe.
Last but not least was ook dit debat weer doorspekt met partijpolitieke steekspelletjes. Wat jammer is wanneer er over zo’n belangrijk onderwerp gesproken wordt.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Een eclips blijkt toch meer primitieve gevoelens in mij los te maken dan ik op voorhand zou toegeven.
Gevoelens van naderend onheil en hel ende verdoemenis laten mij niet los. Schichtig scan ik de rss-feeds van de 40 nieuwsbronnen die mijn voelsprieten naar de wereld vormen. Gebeurt er al iets? Schiet Chirac Blair neer omdat hij Engels spreekt? Stapt Polen uit de EU vanwege het getreuzel van NL? Blaast de 20e kaper zich alsnog op in de rechtbank middels zijn geheime gordel?
Niets van dat alles. Sterker nog, het is al een hele tijd betrekkelijk rustig aan het nieuwsfront.
Zo rustig dat kleine dingen ineens groot lijken. Een ijsklontje leidt tot een nationaal schandaal. En een miljoen mensen die in een vreemde stad dezelfde kant op lopen uit angst voor veranderingen zijn ineens voorpagina nieuws.
Tuurlijk, tuurlijk, er is van alles gaande. Maar de zoveelste aanslag in Irak met minder dan 50 doden is nauwelijks nieuws te noemen. En dat we nog steeds geen echte aandacht besteden aan de genocide in Darfur verbaast me ook niet.
Ik blijf onrustig. Er staat iets te gebeuren, de sterren zeggen het. Maar wat?
“Die doden waren vaak nog in de houding waarin ze werden verrast, een chauffeur die nog achter zijn stuur zat of een huisvouw in de keuken met een lepel in de kookpot. Ja, ik ben in het moderne Pompeii geweest”
Reginald Moreels over zijn bezoek als eerste westerse arts, dagen na de gasaanvallen in Halabja met 5000 doden. Met dank aan de pampieren ‘de Morgen’ voor de quote.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.