Nederlandse militairen hebben toch gemarteld in Zuid-Irak. Dat blijkt uit interne Defensie-documenten die het NRC nu bezit. Eerder verklaarde minister Kamp nog dat het gooien met water, het opzetten van skibrillen en het draaien van harde muziek werd toegepast om Iraakse gevangenen wakker te houden en hen te beletten met elkaar te overleggen. Een en ander viel weliswaar in een “grijs gebied”, maar was “te billijken.” Volgens het NRC blijkt uit de stukken echter dat medewerkers van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (MIVD) reeds in 2003 verklaard hebben dat zij dwang hebben gebruikt om informatie los te krijgen van gevangenen in Irak. Er werd met water gegooid omdat gevangenen zouden liegen, en de “mogelijk pijnlijke muziek” werd gedraaid om hen onder druk te zetten. Martelpraktijken dus.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Dus u dacht verantwoordelijk bezig te zijn? Voortaan spelletjes spelen met oplaadbare batterijen in de nieuwe PSP?
Helaas. Op dit moment is het, van oorsprong Hongkongse, bedrijf GP bezig aan een keiharde damage control operatie. In de wereldwijde expansiedrift vergat men namelijk de gevaarlijke bijeffecten van onbeschermd werken met cadmium aan de werknemers te melden en deze adequaat te beschermen. Gevolg, honderden zwaar vergiftigde mensen, die enkel een kleine compensatie konden krijgen als ze ontslag namen. Op protesten die daarop kwamen reageerde het bedrijf door simpelweg de cadmiumbatterijen productie te outsourcen naar de armere Chinese provincie Hunan. Natuurlijk was ook daar geen enkele sprake van bescherming en zette het bedrijf samen met de lokale corrupte overheid de medewerkers onder druk, om vooral maar niets te melden aan de hogere overheid over de spontaan ontstane ziektes. Ondertussen sterven nu in stilte regelmatig (ex-)medewerkers of krijgen zij kinderen met afwijkingen, met dank aan dit milieuvriendelijke bedrijf.
Helaas zit natuurlijk de meest interessante informatie over deze kwestie achter de grote vuurmuur van China. Misschien dat u iets kunt met: link of link?
Morgen weer een succesvolle dag toegewenst met het redden van de wereld!
In Noordwijk In Beiroet protesteerden gisteren duizenden Hezbollah aanhangers tegen de regering van Libanon. Inmiddels heeft Hezbollah goed naar de succesvolle marketing van de cederrevolutie gekeken en ook Hezbollah zwaait nu uitbundig met de nationale vlag (ze begrijpen eindelijk dat een syrische of iraanse vlag in Beiroet mediatechnisch niet zo handig is). Een dergelijke verandering is verwarrend voor de gemiddelde wereldnieuws consument. Bij een protest van de fundamentalistische Hezbollah beweging lijkt dan ook de keuze voor een foto van zwarte gewaden voor de hand te liggen. Maar deze vondst konden wij u niet onthouden. Want wat betekent de libanese sociaal maatschappelijke acceptatie van Nasrallah de Kerstman voor de politieke situatie in het Midden-Oosten in het algemeen en die van Libanon in het bijzonder wel niet?!
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.