De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Pitchfork blikt terug op 2017 aan de hand van protestmuziek. In de nasleep van orkaan Maria afgelopen september schreef de Puerto-Ricaanse band Hurray for the Riff Raff het nummer ‘Rican Beach’, waarin een fictieve stad wordt beschreven die totaal gemilitariseerd en gesegregeerd is en ontdaan is van enige verwijzing naar de oorsprong.
Nog maar eens Benjamin Clementine. De singer-songwriter verhuisde als Londense tiener naar Parijs, leefde een artiestenleven, spelend in café’s en nu en dan slapend op straat.
Hij maakte naam voor zichzelf, mocht in 2013 optreden in het populaire muziekprogramma van Jools Holland en wordt sindsdien overal gevraagd om zijn kunsten te laten horen.
Het mag dan klinken als een sensueel nummer, maar eigenlijk vertolkt Bobby Womack hier een rancuneuze minnaar die het voortdurende gezanik van zijn meisje spuugzat is.
Kijk nou, Hugh Laurie kan ook nog een potje spelen en zingen.
Deze hymne, naar een gedicht van William Blake, fungeert min of meer als het onofficiële Britse volkslied.
Volgens een legende zou Jozef van Arimatea met de jonge Jezus naar Engeland zijn afgereisd.
And did the Countenance Divine,
shine forth upon our clouded hills?
And was Jerusalem builded here,
among these dark Satanic Mills?
Met die ‘duistere, satanische molens’ worden vermoedelijk de eerste fabrieken bedoeld, aan de vooravond van de industriële revolutie.
Het bevalt popzanger Mika zozeer in Frankrijk dat hij meteen maar jurylid is geworden van de Franse versie van The Voice.
Hier weet ‘ie een liedje over ketsen om te toveren in een chanson.
Van Janis Joplin weet eigenlijk iedereen wel dat ze een fenomenale stem had. Van Tom Jones is dat eigenlijk ook wel algemeen bekend. Maar hoe bijzonder hun stemmen waren, hoor je pas goed als je ze een duet hoort zingen.
Ik zou uw algemene ontwikkeling beledigen als ik de Velvet Underground aan u introduceerde. Dat ga ik dus ook niet doen. In 1970 nam de band “Rock ‘n’ Roll” op: het liedje, geschreven door ome Lou, over een jonge vrouw die voor de eerste keer rock & roll op de radio hoort en het gevoel heeft dat haar leven daardoor werd gered.
Een goed nummer, daar niet van, maar de bezongen situatie is natuurlijk wel zo’n beetje het allerclicheeste cliché over populaire muziek.
Een brommende gitaar en een melancholische vrouwenstem. Soms heb je niet meer nodig.
Ric Ocasek was de zanger van de Amerikaanse new wave-band The Cars. En zoals het gaat: na een paar jaar begon hij voor zichzelf, met een solo-LP waarop hij wat experimenteler kon zijn dan in het oude teamverband. Hij had een bescheiden hitje met “Something to Grab For”.
Het was 1983, video-clipjes werden geacht verhaaltjes te vertellen en als je het budget niet had van een Michael Jackson (die met “Thriller” een standaard zette), moest je het anders aanpakken. Bijvoorbeeld met een onverwacht einde.
Herinnert u zich deze nog? De hekkensluiter was Zilla Mays (ook wel Mayes).