De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Schaamteloos poppy, zo mag je bovenstaand nummer van The Asteroids Galaxy Tour (uit Denemarken) wel noemen. Maar ze weten wel precies wanneer ze de blazerssectie moeten inzetten.
Het zou zomaar kunnen dat u dit nieuwe jaar (waarvoor ik u van harte het allerbeste wens) wil beginnen met het goede voornemen het wat rustiger aan te doen met de drank. De Düsseldorfse punkband Die Toten Hosen adviseerde al op hun album “Auswärtsspiel” om daar nog even over na te denken. Het clipje werd in 2002 terecht bekroond.
Eén van de pleziertjes om aan Sargasso te werken zijn de reacties waar je wat mee kan. Trollen sla ik over. Dus toen bij deze Closing Time een reacteur verwees naar Dupree’s Paradise en bij deze Closing Time iemand riep: Frank Zappa kijkt over zijn schouder mee, inspireerde dat tot de Closing Time van vandaag.
Die laatste reactie moet wel slaan op Ruth Underwood, percussioniste bij Zappa’s Mothers of Invention. Helaas geen live opname en geluidskwaliteit magertjes, maar hier introduceert Zappa haar (op 2 min. 49) met: “Ladies and gentlemen, watch Ruth. All through this film, Ruth has been thinkin’, what can I possibly do that will amaze everyone.”
Van het ene percussiestukje naar het andere. Hier zagen en hoorden we een stukje beginnen met ‘vocale percussie’. Dat doet we denken aan Barbara Hannigan. Een sopraan die een bijna popster-achtige divastatus heeft in de moderne serieuze muziek. Inmiddels maakt ze ook naam als dirigent. Vandaag laten we zien dat ze zang, dirigeren en theater moeiteloos beheerst.
U ziet en hoort ‘Mysteries of the Macabre’ van de in 2006 overleden componist György Ligeti. Mysteries of the Macabre is een door Ligeti gearrangeerd stuk van drie aria’s uit zijn opera Le Grand Macabre.
Vooruit, nog maar een keer oude dooswerk van het Vienna Art Orchestra. Nu met werk van de onvolprezen Charles Mingus.
Het origineel kwam van het album ‘Let My Children Hear Music’(1972) en is hier te beluisteren.
Gisteren sloten we af met solo percussie. Vandaag begint de afsluiter ook met een percussie solo. En alsof we de afgelopen week nog niet genoeg ‘komt allen tezamen’ hebben gehad bemoeit The Vienna Art Orechstra zich er vervolgens mee. Van de cd Artistry in rhythm: A European suite het heerlijke Graffiti in Stockholm.
Hoewel het grootste deel Closing Time vocaal van aard is (je onderhoudt een weblog tenslotte om je stem te verheffen nietwaar?) komt er best wel eens wat instrumentaals voorbij. Dat dan weer veelal in groepsformaties. Soms een solostuk of wat.
Vandaag nog een solo dagsluiter. Percussionist Christoph Sietzen op marimba en vibrafoon, met een korte versie van ‘Attracation’, oorspronkelijk een 10 minuten durende compositie van Emmanuel Séjourné (ook een percussionist).
Eigenlijk had ik hier qua kerstgezapigheid de versie van Oh Denne(n)boom willen plaatsen, maar helaas, daar was geen jijbuis van. Dus dan maar dit. Ook leuk en vast herkenbaar. Voor iemand. Op Sargasso.
Een open brief aan Saint Nicholas…
De laatste van een serietje nummers uit deze lijst van protestmuziek uit 2017: protest zonder woorden, kalmerend en hoopgevend, bovendien.
“Free abortions and clean water/Destroy nuclear/Destroy boring. Lovers got love in a love fest/Every time we fuck we win. […] This country makes it hard to fuck!”
Over welk land het gaat laat Fever Ray tot onze verbeelding, maar sinds Trump staat ze zeker niet alleen met haar klacht. Een nummer met zo’n urgent thema kan dan ook niet ontbreken in een jaaroverzicht aan de hand van protestnummers.
Nog eentje uit Pitchforks jaaroverzicht in protestmuziek: ‘The Story of O.J.’. Toevallig kwam dit nummer van Jay-Z’s nieuwe album 4:44 uit in de dezelfde week dat er in Nederland ophef was over deze racistische tekening in de nieuwste Suske en Wiske. Bij het uitkomen van deze clip, bij een nummer over niet alleen racisme maar ook klassisme, gentrificatie, commercie en het gebrek aan investering in zwarte gemeenschappen, maakte niemand een punt van de stereotieperende tekening, maar wél van die ene antisemitische zin. De makers van Suske en Wiske zeiden sorry, Jay-Z beriep zich op artistieke vrijheid.