De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Je hebt van die bands die één (in hun genre) klassiek album voortbrengen, om daarna weer te verdwijnen. Zo ook Winter. Als je van heeeele, zwaaaaare, laaaaaangzame death / doom houdt. Diegenen die een hekel aan langzame, instrumentale intro’s hebben kunnen de eerste zes minuten overslaan (maar het is wel sfeervol een passend bij de rest van het album, dus ik raad het niet aan).
Matt Elliott is al eens voorbij gekomen, of twee keer zelfs, maar niet in de hoedanigheid van Third Eye Foundation (en hij kan in de toekomst ook nog onder andere namen opduiken). Als TEF maakt hij illbient. Ik dacht dat illbient misschien een extra donkere ambientstijl was, maar nee, ‘ill’ is New Yorkse slang om iets positiefs te benoemen. Illbient is ‘urban ambient’: een mix van ambient met hiphop en breakbeats – een mix die overigens wel vaak erg donker klinkt.
‘Nautilus’ is het waanzinnige openingsnummer van Anna Merediths debuutalbum Varmints. Het bombastische nummer is een goede voorbode voor de rest van het eigenzinnige album, waar eigenlijk geen touw – laat staan een genre – aan vast is te knopen, maar boeiend is het wel.
Ok, ok, ik zei dan wel dat ik niet bekend wil komen te staan als een nostalgische oude zak, maar hé… een beetje nostalgie op zijn tijd is niets mis mee. Toch?
Dynamo Open Air was lange tijd hét toonaangevende metalfestival in Europa, en misschien wel in de wereld. De editie van 1995 was het grootst. Officiële waren er een kleine 120.000 mensen, maar de organisatoren gaven aan dat op een gegeven moment de hekken het begaven, dus hoeveel het er echt zijn geweest…
Na Moyey Zemle, oftewel “In my land”, in het Engels. Maar de oplettende lezer / luisteraar had wellicht al opgelet dat het Russisch betreft. Arkona is een Russische folkmetal band, die sinds 2002 actief is. Kenmerkend voor de band zijn onder andere het gebruik van traditionele, Russische folk-instrumenten; zangeres Maria Arkhipova, die moeiteloos heldere zang afwisselt met screams en een death grunt; en lange, epische nummers.
Het ruim een kwartier durende epos “In my land” is een samenwerkingsproject met een aantal andere folkmetalbands. Het concept is heel aardig. Het lied gaat over een Russische krijger, die zijn thuisland verlaat op zoek naar het geluk. Op zijn reis ontmoet hij allerlei lieden, die hem vertellen over hun vaderland en waarom zij daar gelukkig zijn. Dit wordt gedaan (gezongen) door bands uit Zweden, Letland, Litouwen, en Duitsland. Tot hij uiteindelijk aankomt in Nederland, ‘waar de zee het land verzwelgt’. Het Nederlandse Heidevolk speelt namens Nederland een deuntje mee.
Nils Frahm is piano 2.0, zeggen ze. Het zijn in ieder geval 2 of meer piano’s, en hij bespeelt ze ook niet alleen met zijn handen. Verder is het vooral mooi, met een fantastische climax. Zet aan, HARD.
Wat iedereen als eerste schijnt te moeten melden over worriedaboutsatan is dat ze begonnen met post-rock, en vervolgens helemaal elektronisch zijn gegaan. En dat de naam heel erg metal klinkt, maar dat ze net zo soft zijn als de gemiddelde metalhead.
We blijven nog even bij Stella Splendens met deze uitwerking van Blackmore’s Night, de kabouterband van voormalig Deep Purple- en Rainbow-gitarist Ritchie Blackmore. De man schijnt een hel te zijn om mee te werken, maar hij weet wel een aanstekelijk deuntje neer te zetten.
Countertenor Luc Arbogast is een straat- en festivalmuzikant die zich heeft gespecialiseerd in het vertolken van traditionele middeleeuwse muziek, waar hij zijn eigen interpretatie en arrangementen bij maakt. Volgens eigen zeggen is hij geheel autodidact. Hier zien we hem in 2012 met het Nederlands Blazers Ensemble.
Met het oog op discussies over onze eeuwenoude ‘joods-christelijke cultuur’ is het nog wel leuk de Arabische invloeden op dit traditionele pelgrimslied op te merken.
Je moet het maar durven: in Noord-Korea een ironisch marsdeuntje zingen waarmee je klokkenluiders en lekkers als Snowden & Manning bezingt.
U denkt wellicht: ja, dank je de koekoek, een of andere grappenmaker heeft wat concertmateriaal samengevoegd met beelden van een partijbijeenkomst. Maar het betreft wel degelijk een concertregistratie uit de documentaire die regisseur Morten Traavik in 2015 van de trip maakte: When Rock Arrived in North-Korea: liberation day, samengevoegd met beelden van het concert op de Noord-Koreaanse staatstelevisie.
Niet iedereen verstaat de kunst van ‘huilie huilie’ doen. Roy Orbison wel. Bijgaand vraagje: herkent u nog ander bekenden in deze opname?
Warhaus is een Belgische eenmansband die stemmige liedjes maakt. In het clipje hierboven ziet u twee mensen bestudeerd cool doen tegen een obligate New Yorkse achtergrond. De muziek heeft een beetje last van hetzelfde geposeer, maar sleept je lekker door zo’n avond waarop je nergens zin in hebt.