serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Los Ageless

St. Vincent is de artiestennaam van Anne ‘Annie’ Clark, die vandaag vijfendertig wordt. Over een week of twee komt haar album ‘Masseducation’ uit.

De muziek schijnt verwantschap te hebben met Goldfrapp, maar die ken ik slechts van naam, uit de film ‘Hard Candy’, waarin Ellen Page een tiener speelt die een pedofiel, gespeeld door Patrick Wilson, in de val tracht te lokken.

Mij deed het op de een of andere manier denken aan de Simple Minds (post 2000). En ik zou zweren dat ik die beats en dit metrum al eens ergens eerder heb gehoord, maar ik kan er niet op komen. Irritant is dat.

https://www.youtube.com/watch?v=4x_z0Don2Os

Schlusszeit | Las Kanzlern

Morgen zijn in Duitsland de verkiezingen en dat schreeuwt om een Schlusszeit over het Duitse politieke leven. Dus waarom niet de “Steuer Song” uit het satirische programma Die Gerd Show, waarin stem-imitator Elmar Brandt jarenlang de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder op de hak nam?

Schröder had de belastingen verhoogd. De “Ketchup Song” was een dijk van een hit geweest. Het team van Die Gerd Show hoefde de bal maar in te schieten. Er werden meer dan een miljoen singles verkocht en het liedje stond in Duitsland wekenlang op één.

Closing Time | Surfing the Warm Industry

Animatiefilmpjes zijn kennelijk een veilig medium om onderwerpen zoals de rafelranden van de seks te verkennen. In deze aflevering: de ennui van jezelf omhoog neuken op het werk. De ontknoping is echter net even anders dan je verwacht.

Ze is daarmee ook een stuk minder subversief, want aan het einde van het liedje wordt de burgerlijke moraal gewoon netjes bevestigd.Het deed me ergens denken aan Fight Club. Mannen laten zich door mannen op hun bek slaan om zich te verwezenlijken, vrouwen laten zich dan blijkbaar neuken. En aan het einde blaas je het systeem op.

Closing Time | Sons

Concorde (niet te verwarren met Le Concorde) is een Franse electropopband, die in de verte doet denken aan Air, zij het dan met catchy beats.

Ik weet verder ook het fijne niet van ze, maar de band en hun producers moeten zonder meer een geraffineerde smaak hebben, getuige bovenstaand filmpje, waarin pijnlijk wordt blootgelegd hoe onzekerheid en overcompensatie de mens gevangen houdt in een spiraal van isolement.

Verder zul je mij niet horen klagen over de tieten, al zijn die getekend. Het is niet alsof het primitieve genotscentrum in mijn brein verfijnd genoeg is om het verschil te onderkennen tenslotte.

Vorige Volgende