De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Het nieuwe werk van PJ Harvey was me een beetje ontgaan. Harvey kwam midden jaren negentig op mijn radar via een duet met Nick Cave. Sinds Is this Desire (1998) was ik haar uit het oog verloren. Ze blijkt afgelopen jaren een paar platen te hebben uitgebracht die prima ontvangen werden, met liedjes over de gevolgen van imperialisme en oorlog.
We hadden al even geen WTF-vrijdag gehad, maar met Alaska Thunderfuck maken we het weer een beetje goed. Muziek vanaf een minuut of twee, maar de aanloop is ook de moeite waard.
Elektropop à la Vive la Fête met La Femme uit Biarritz.
In mijn laatste Closing Time maakte ik via Neil Finn een bruggetje naar een volgende, die ook al klaarstaat. Maar toch even iets heel anders tussendoor. Via allerlei omwegen kwam ik op een playlist (nou ja, eigenlijk gewoon door de algoritmes op YouTube) die ik al dagen met veel plezier beluister. Wat een ontdekking! Een van de leukere nummers is van Marc Broussard, die hier samen met zijn vader een cover van Solomon Burkes Cry To Me speelt. En dat doen ze zeer verdienstelijk!
Begin jaren ’90 woonde ik in Hilversum, had kort een baantje bij platenmaatschappij BMG en een vriendin die bij de Free Record Shop werkte. Waardoor ik opeens totaal onbekende artiesten en bands leerde kennen. Zoals deze.
The Zoo is een project van Mick Fleetwood uit 1992, met zangers Bekka Bramlett en Billy Burnette (die alliteratie, hoe verzin je het!) en qua genre zou ik zeggen countryrock. Waarbij af en toe lekker los gegaan wordt met de gitaren. Het sloeg niet erg aan, in Nederland helemaal niet en in de VS haalde single Taking It Out To The People slechts een 19e plaats. Toch vind ik het best een lekker album. Dat ik nog eens helemaal heb afgeluisterd, en het eerste nummer springt er voor mij toch wel uit. Ik vind dat intro vrij briljant.
Los Rumbers is een duo uit Sevilla, dat hiphop-flamenco produceert. Het is even wennen.
Deze Closing Time is wat activistisch. Omdat muziek dat ook vaak is. En ik hou ervan.
Het rommelt in Den Haag. Gister werd bekend dat Lili en Howick toch mogen blijven, na een shitstorm vanuit “het volk”. Ik zet dat tussen haakjes, omdat we dat volk natuurlijk niet als één groep kunnen aanduiden. Maar tussen alle polarisatie door, lijken mensen elkaar nu toch te vinden in een zekere verontwaardiging. Het ressentiment tegen de afschaffing van de dividendbelasting broeit nog steeds. We zien met zijn allen de gevolgen van diverse bezuinigingen, die destijds misschien geld opleverden, maar nu maatschappelijke kosten met zich meebrengen. De zorg, het onderwijs en, godbetert het stokpaardje van de VVD, de handhaving staan op instorten. Ja het rommelt in Den Haag, en de donder is aanstaande.
Dit wat zoetige liedje was vorig jaar een enorme hit in Vietnam. ‘Wanneer ga je trouwen?’ heet het en zangeres Bích Phuong snijdt een gevoelig onderwerp aan, namelijk de verwachtingen van ouders en familie die moderne jonge vrouwen niet meer willen waarmaken. Aangaande mannen, maar ook loempia’s.
De Egyptische actrice singer-songwriter Maryam Saleh is populair in eigen land, maar verdient ook een publiek daarbuiten met haar Arbische triphop.
Solomon Schwartz et Son Orchestra spelen Jiddische classics met een Sixties-sound. Opname uit 1963, in 2004 heruitgegeven, maar verder heb ik er niets over kunnen vinden.
Hedendaagse funk met The Fearless Flyers, een spinoff van het eerder hier voorbijgekomen Vulfpeck.
Als kind speelde John Moreland, uit Tulsa, Oklahoma, in punk en metal bands. Carrière maakte hij pas toen hij voor de country koos.