De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Nog meer moois uit Mongolië, dit keer in de vorm van iets dat verdacht veel op bluegrass lijkt. Hanggai komt overigens uit Binnen-Mongolië, wat Chinees grondgebied is. De mannen wonen in Beijing tegenwoordig en zijn van vele markten thuis. Mocht bovenstaand lied u bekend voorkomen, dan was u allicht in 2009 op de Zwarte Cross, waar Hanggai het podium deelde met Jovink.
Prachtig liedje van een in Nederland vrij onbekend country-duo. In de VS zijn ze wel redelijk succesvol geweest, hoewel er volgens Wiki alweer 10 jaar niets is uitgebracht. Jammer.
Ik vond Des’ree al indrukwekkend toen haar eerste single Feel So High in Nederland uitkwam. Daar kwam een schepje bovenop toen ze Delicate met Terrence Trent D’arby deed (wat dat met die apostroffen is trouwens, ik weet ’t niet hoor). Maar met Life maakte ze natuurlijk pas echt naam en het bijbehorende album had sindsdien een vrij prominente plek in mijn collectie. Er staat geen nummer op dat ik oversla of niet luidkeels meezing.
Er zijn hier en daar wel eens vrouwen waarvan ik als heterovrouw zelfs denk; nou, daar zou ik best een beschuitje mee willen eten. Norah Jones is er zo een. Prachtige meid, en dan ook nog zulke mooie muziek maken, met die zwoele stem. Wat ze ook live meer dan waar maakt.
Ik heb dus wel gezocht naar een live-versie van I’ve Got To See You Again, maar ik blijf de studiovariant gewoon mooier vinden. Dat lekkere lijzige vindt ze zelf blijkbaar niet geschikt voor een liveoptreden, want ze gooit er vaak een iets meer uptempo sausje overheen. Dus hier de clip met beelden van de film Under The Tuscan Sun.
Gezien de overmatige aanwezigheid van harige mannen in mijn Closing Times ben ik nu even in de zangeressen gedoken. Noem het een thema, ik vind een beetje houvast altijd wel lekker voor de inspiratie. Een vrouw die zeker niet mag ontbreken is Donna Summer. Veel meer dan haar grote hits ken ik eigenlijk niet van haar, maar dat zijn ook niet voor niets grote hits natuurlijk. Sowieso een prachtige stem met een groot bereik.
Pas geleden merkte een oplettende reaguurder op dat in mijn Closing Times de man (al dan niet behept met gezichtshaar) behoorlijk domineert. Dat was mij ook al opgevallen. Daarom ben ik toch nog eens in mijn archieven gedoken om te zien of de muziekvrouw nou echt zo ondervertegenwoordigd is. Het antwoord is ja. Maar er zijn er wel degelijk een paar die ik hoog heb zitten, alleen is niet alles even geschikt voor een Closing Time. Zo vind ik Pink een geweldige zangeres, maar om hier nou een van haar grote hits te plaatsen… Iets te hoog pop-gehalte.
Ja, die Closing Time van Krang van vorige week, die kon ik erg waarderen. Nu wil het dat zanger, cabaretier en columnist* André Manuel nog een band had, en inmiddels weer heeft: Fratsen. Ook zeker de moeite van het beluisteren waard, voor de muziek en de tekst.
*Nou vooruit, ook schennispleger – maar niet uit viezigheid maar als luldiek maatschappelijk protest.
Traditionele Mongoolse keelzang gaat heel goed samen met stevige rock. Als u dat nog niet wist, dan weet u het na bovenstaande performance van Hunnu Rock uit Ulanbator (muziek na 1:02 minuut).
Marimba. Twee bassen. Kartonnendozendrums. En een stem.
And if you think that you can tell a bigger tale, I swear to God you’d have to tell a lie…
Er zijn drinkliederen die drank verheerlijken of romantiseren. Er zijn smartlappen over de ellende die alcoholisme aan kan richten. En een enkeling bezingt de rauwe realiteit van de drankzucht. Dit is de rauwe realiteit van de heerlijk ouderwetse cabaretier Kees Torn.
Het is een oude muzikantenwijsheid: een band is nooit beter dan zijn drummer. Met een slechte drummer wordt het nooit wat, zelfs als bestaat de rest van de band uit briljante muzikanten. En een clubje matige muzikanten met een goede drummer kan best een goede band zijn.
Nu wil ik niet zeggen dat de andere bandleden van 16 Horsepower matige muzikanten zijn. Maar de intensiteit van 16 Horsepower heeft David Eugene Edwards in zijn latere projecten nooit meer gehaald. En dat zou toch wel eens te maken kunnen hebben met de ritmesectie: de geweldige drummer Jean-Yves Tola, met functionele ondersteuning van bassist Pascal Humbert.
Krang was de band van André Manuel. En van Adri Karsenberg, zo’n drummer die meestal net wat aan de late kant was en dus net op tijd. Het lukte me alleen niet om een acceptabele video te vinden waarin die lekkere timing goed uit de verf komt. Dus hou ik het maar bij Kraaien, de Krang-klassieker.