Closing Time | John Moreland
Als kind speelde John Moreland, uit Tulsa, Oklahoma, in punk en metal bands. Carrière maakte hij pas toen hij voor de country koos.
Als kind speelde John Moreland, uit Tulsa, Oklahoma, in punk en metal bands. Carrière maakte hij pas toen hij voor de country koos.
In de Closing Time over Gerry Rafferty had ik het over mijn kennismaking met de hardrock door mijn toenmalige vriend. Het duurde wel even voor ik daar iets mee kon. Ik trok het in het begin niet zo goed, de rauwe zang en de snerpende gitaren.
Maar gaandeweg leerde ik waardering opbrengen voor het genre. Bijvoorbeeld door Gary Moore, die ook met Thin Lizzy werkte en blues-nummers maakte. Ik kreeg ook een stortvloed van symfonische rock over me heen, omdat dat wat makkelijker te behapstukken is. Daarna begon ik te wennen aan bands als Black Sabbath, Led Zeppelin en Metallica. Snerpende gitaren werden begrijpelijk en uiteindelijk een openbaring. Joey Satriani is de belichaming daarvan.
De cd “Berzerk 2000” van Scheitan verscheen in 1998. Het is een nogal eclectisch geheel: twee nummers soort van melodieuze death, dan weer een paar nummertjes gothicmetalachtige muziek met trage, droevige vrouwenzang, dan twee nummers ruis/geluid, om te eindige met drie nummers blackmetalachtige herrie.* Geen idee wat de band voor ogen had. Maar, als je het gebrek aan consistentie niet stoort, staan er toch best aardige nummertjes op, zoals Soulside. Enkele bandleden uit Scheitan waren eerder actief in Gates of Ishtar, dat hier gisteren voorbij kwam.
Wat was Zweden daar goed in, halverwege de jaren negentig, in melodieuze death metal maken. Gates of Ishtar is nooit echt doorgebroken, maar maakte niettemin heel verdienstelijke muziek.
Myrkur is een black metal project van de Deense dame Amalie Bruun. De muziek is sfeervol en traag, en behoorlijk goed geproduceerd. Ik zeg het er maar even bij, want zeker bij de oudere (Noorse) black metal klonken de drums nogal eens alsof er gebruik was gemaakt van een pannenset, met daaroverheen wat extra ruis gemixt.
Anyway, verrassend en heel mooi dit.
Helaas*, ook aan deze serie over ‘muziek op gratis schijfjes’ komt een eind. In stijl, met een bandje van “Dynamo Open Air 1997“. Het eindigt op een erg mooie manier: met Neerlands metaltrots Within Temptation. U kent het muziekgezelschap wellicht sinds hun doorbraak in de mainstream, met de Top-40 hits Ice Queen en Mother Earth (en nee, deze keer niet ironisch). Maar voor hun doorbraak-cd Mother Earth maakte de band al een prachtig album, Enter. Het is wat mij betreft een mijlpaal in het genre ‘atmosferische death metal waarin een death grunt wordt afgewisseld met heldere vrouwenzang’, dat waarschijnlijk alleen nooit een officieel genre is geworden omdat de naam iets te lang is (en ADMWEDGWAMHV ook niet echt een lekkere afkorting is).
Ik zal er geen gewoonte van maken, glamrockers en hair metal in de Closing Time, dat beloof ik. Toch doe ik het nu, bij wijze van uitzondering, voor Mötley Crüe (met metal umlaut).
Ten eerste omdat het goed past binnen mijn (bijna ten einde zijnde) miniserie ‘gratis meuk’. Deze live versie is te vinden op het het hilarisch (ahum) genaamde “Rock ‘S Cool” verzamelaartje (met dito smaakvol artwork), van de platenlabels SPV en Steamhammer.
Dimmu Borgir, uit Noorwegen. Black Metal, van het melodische soort. Waarschijnlijk hun bekendste nummer, van het album Enthrone Darkness Triumphant uit 1997. En van het gratis cd’tje ter ere van Dynamo Open Air 1997. Ze bestaan nog steeds, en maken nog steeds heel aardige muziek.
En ja, een versie met Spaande ondertitels ja – de geluidskwaliteit van de andere versies op joetoep was te erg, en dit soort sfeervolle, atmosferische muziek heeft een béétje geluidskwaliteit gewoon nodig.
Aansluitend op de Closing Time van gister: soms wordt er nog gratis muziek weggegeven van (relatief) grote en bekende bands. Ten Thousand Strong van Iced Earth is een voorbeeld hiervan: voor nop op de cd “No Sleep ’til September’, die bezoekers van Wacken Open Air 2008 cadeau kregen.
Voor de liefhebbers van aggressieve power metal.
Deze serie begon met de inleiding dat op gratis cd’tjes die worden weggegeven door platenlabels en tijdschriften soms pareltjes te vinden zijn, die je elders vrijwel niet tegen komt. Bandjes maken één geweldig nummer, dat wordt op zo’n schijfje gezet, en de argeloze koper koopt vervolgens een langspeler, om er dan achter te komen dat het ook het énige goede nummer was.
Dat is echter niet het hele verhaal. Soms staan op dat soort schijfjes ook een paar grote namen. Omdat ze een nieuwe cd uit hebben die gepromoot moet worden, of wellicht om de luisteraar over te halen zo’n gratis cd-tje überhaupt in de cd-speler te duwen.
We doen een kringloopje covers. Gisteravond van Ry Cooder naar Taj Mahal, Deze bluesartiest heeft ook menig cover op zijn naam staan, o.a. deze Mercedes Benz.
Voor u nu gaat roepen: Maar dat ken ik! Dan bent u ouder dan ik dacht, maar minstens zo oud als ikzelf. Want ja, ik ken het origineel ook van de vermaarde Janis Joplin.
Er zijn niet idioot veel covers van op het wereldwijd web. De wikipedia toont een bizar lijstje uitvoeringen van o.a. The Supremes, naast die van folkbandjes en heftige genres.