De volgende tekst werd geschreven naar aanleiding van het congres Citizen Journalism, What's Your Opinion?, dat door studenten van de minor Media Event Management van het domein Media, Creatie en Informatie van de Hogeschool van Amsterdam op 8 juni as. wordt georganiseerd. Van Aalten is docent Crossmedia aan de Hogeschool van Amsterdam. Dit is de mening van Thomas van Aalten, niet die van de HvA of andere HvA-werknemers. Iedereen is journalist. Met een paar handige tools en een grammetje webruimte lijkt het zo makkelijk. De situatie doet denken aan de opmars van piratenzenders in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Je kon nu zelf concurreren met Ferry Maat of Adam Curry! En al wie een stencilmachine en een Brother schrijfmachine in zijn schuur had staan, was zo de beduchte tegenstander van de Telegraaf. Voor je familie of voor je buren, dan. Natuurlijk is niet iedereen een journalist. De journalist heeft in 2010 misschien zelfs een nog meer uitgebreid takenpakket (ondernemer, enabler, softwareprogrammeur, doet aan mash-ups en data analyse) dan pakweg 30 jaar geleden. Het is misschien wel moeilijker dan ooit om journalist van beroep te zijn. Nederland kent inmiddels talloze journalistieke opleidingen in het hoger onderwijs, er zijn zoveel mogelijkheden in het crossmediale spectrum. Je moet wel heel erg opvallen om je naam te vestigen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Integratie is waarschijnlijk het onderwerp dat de afgelopen vijftien jaar het meest prominent op de politieke agenda heeft gestaan, als clusterbegrip van een diffuse wolk van kleinere onderwerpen, die variëren van werkloosheid, taal en criminaliteit tot de islam. Dat ‘integratiedebat’ wordt gekenmerkt door een drietal stelselmatigheden: ten eerste lopen de gemoederen heel snel hoog op, waarbij zeker de laatste jaren een sterke vergroving in de benadering van het onderwerp te zien is. Ten tweede is er nauwelijks sprake van een fundamentele en veelomvattende discussie; debatten gaan vrijwel altijd over incidenten, oplossingen zijn navenant. Ten derde lijkt de basisaanname voor elke discussie hetzelfde te zijn: de integratie mislukt is en het multicultureel worden van de samenleving een drama heeft voortgebracht.
Als je de aan integratieproblemen toegeschreven gebeurtenissen die het nieuws, actualiteitenrubrieken en weblogs halen in ogenschouw neemt, lijkt de conclusie dat de integratie is mislukt niet moeilijk te trekken. In Hoezo Mislukt? legt Frans Verhagen uit waarom dat een vertekende weergave van de werkelijkheid is en hoe ‘de nuchtere feiten over integratie in Nederland’, zoals de ondertitel luidt, een genuanceerder, milder en positiever beeld schetsen over een proces dat nooit af is.
Een schrijver die één van de twee voorwoorden in zijn boek laat verzorgen door Marco Pastors (het andere is van Tofik Dibi), loopt natuurlijk het risico door hem vergeleken te worden met de legendarische voormalige Iraakse minister van informatie Mohammed al-Sahhaf. Pastors verwijt Verhagen daarbij onzin te verkondigen en de integratiediscussie enkel te verstoren met goed nieuws waar slachtoffers van ‘ongebreidelde en ongekwalificeerde immigratie’ helemaal niets aan hebben. Het voorwoord is sprekend voor de situatie die Verhagen schetst:
Op 12 juli 2007 werden in Bagdad 12 burgers, waaronder een medewerker en een fotograaf van Reuters doodgeschoten door een Amerikaanse Apache helikopter. Vanwege de betrokkenheid van Reuters personeel werd dit een beetje nieuws en gaf het Pentagon een verklaring af over de toedracht van de gebeurtenissen. Er zouden 9 ‘opstandelingen’ en 2 burgers zijn omgekomen (de Reuters medewerkers). Daarmee leek de zaak afgedaan. Reuters probeerde nog een onderzoek te laten instellen naar de toedracht van de schietpartij maar dat werd door de Amerikaanse overheid niet toegestaan. Ook een formeel verzoek tot toegang tot de videobeelden van de Apache helikopter en de audio van de communicatie tussen de bemanning en grondtroepen werd geweigerd. Destijds was het een minuscuul radar blipje dat snel vergeten werd. Er waren al meer dan 100 journalisten omgekomen in Irak sinds maart 2003 en naar schatting zo’n 700.000 tot ruim 1.3 miljoen burgers (het Amerikaanse leger acht het niet nodig exact bij te houden hoeveel – ‘we don’t do bodycounts’).
Bijna drie jaar later kreeg de gebeurtenis alsnog wereldwijde bekendheid door het online vrijgeven van 38 minuten video gemaakt vanuit de Apache die op de bewuste dag had geschoten. De ingekorte versie op Youtube is inmiddels ruim 6 miljoen keer bekeken. Voor recente Balkenende stemmers hier de volledige 38 minuten versie. Allerlei ondersteunende informatie is te vinden op collateralmurder.com. Op Nederland 1 Mocht Rop Gonggrijp de video voor Jeroen Pauw (Witteman was ziek) komen toelichten. Pauw sloot het item af met de onsterfelijke woorden ‘tja, het blijft een mooi verhaal‘. Voormalig Stafchef Generaal Hans Couzy noemde een dag eerder de actie een oorlogsmidaad.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
…was 17 juni 1972. Het Watergateschandaal. Niet toevallig was het in 1972 dat verkoopscijfers van de kleurentelevisie hoger waren dan die van de zwart-wit televisies. Vermaak vraagt om kleur. En media werden steeds minder aanbieder van informatie, maar des te meer van entertainment.
Rond het Watergateschandaal begon de trend om de kracht van de onafhankelijke massamedia via vermarkting en manipulatie onderuit te halen. Entertainment kan een uitstekend middel zijn om informatie over te brengen. Maar massamedia zijn er niet uitsluitend ter vermaak van het volk. Juist de Nederlandse publieke omroep zou niet mee moeten doen met de trend om vermaak boven informatie te stellen. Een pleidooi voor een publieke omroep naar het model van BBC en VRT.
Op de avond van 17 juni 1972 ontdekte de beveiligingsmedewerker van het campagnebureau van de Democratische partij in de VS dat er tape zat op sommige deuren. Hij dacht er verder niets van, haalde de tape eraf en ging verder met zijn werk. Een uur later bemerkte hij dat er opnieuw tape op de deuren zat.
Hij belde de politie en om 02:31 uur werden Virgilio González, Bernard Barker, James W. McCord, Jr., Eugenio Martínez, en Frank Sturgis gearresteerd. Een inbraak die door de journalisten Carl Bernstein en Bob Woodward – met wat hulp van de onderdirecteur van de FBI W. Mark Felt aka Deep Throat – de geschiedenis in zou gaan als ‘The Watergate scandal’, vernoemd naar het gebouw waar het zich afspeelde.
SP: ‘Fryslân-actie CDA opportunistische verkiezingsstunt’
SP-Kamerlid Farshad Bashir zegt dat CDA-Kamerlid Atsma boter op zijn hoofd heeft met zijn actie tegen de samenvoeging van de noordelijke provincies. ?Ik wil ook dat Fryslân als provincie blijft bestaan. Maar als Atsma als argumenten kleinschaligheid en draagvlak onder de Friezen aanvoert, dan heeft hij geen enkel recht van spreken. Dinsdag stemde hij nog voor een megagemeente in Fryslân bestaande uit 6 steden en 63 dorpen, waar geen enkel draagvlak voor is onder de bevolking.?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Limburg allein, dao geit niks baove, zo is d’r mer ein!” en “Limburg mòt blieve!”
Vandaag op Sargasso niet één maar twee citaten van de dag. De reden? Drie Limburgse CDA’ers die vrezen voor de afschaffing van hun dierbaar oord Limburg als provincie van (het grote, verraderlijke) Nederland. Alsof Limburg er echt toe doet, vindt u wel, vindt u niet? Verder dan een opsomming van abrikozevlaai, zoervleis, het Drielandenpunt, dialecten, schutterijen, harmonieën en een Bourgondische instelling, om het belang van Limburg te benadrukken, komen de drie in elk geval niet. Ofwel: wat is er zo belangrijk aan Limburg? En waarom waant een Nederlander zich in Venlo en daaronder vaak al in het buitenland? De petitie om Limburg te behouden werd tot nog toe ook niet massaal getekend. Dat Femke Halsema, Alexander Pechtold en Rita Verdonk de abrikozevlaai willen afschaffen, durven wij verder amper te geloven. Femke tegen Limburg? De Femke, die graag onthaast met kinderen en abrikozevlaai? Onvoorstelbaar toch?!
Is het goed dat Nederland grote sportevenementen zoals het WK voetbal in 2018 hier naar toe wil halen om de kans op de Olympische Spelen in 2028 te verhogen?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
