Kunst op Zondag bezoekt No Hero

Op mijn wensenlijst voor Kunst op Zondag staat al enige tijd een bezoek aan Museum No Hero. Ons land kent een aantal particuliere musea zoals De Pont (Tilburg), Museum MORE (Achterhoek), Museum Voorlinden (Wassenaar) en het MOCO Museum (Amsterdam). De jongste loot aan deze cultuurboom is Museum No Hero in het Overijsselse Delden. Ik ontdekte hier een stukje Vietnamese cultuur. ‘Vietnam: het gedroomde Paradijs’ is een verrassende tentoonstelling die je tot 24 april 2022 in ons eigen land kunt ontdekken. Geert Steinmeijer: “Ik wil een 'no hero' zijn. In kunstprogramma's op tv gaat het vaak meer over de verzamelaar, dan over de kunst. Dat wil ik niet” (Trouw, Henny de Lange, 12 april 2018) [caption id="attachment_336922" align="aligncenter" width="450"] Museum No Hero Delden blik vanuit de tuin © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Museum No Hero Zakenman en kunstverzamelaar Geert Steinmeijer (Hengelo, 1954) is de man achter het particuliere museum No Hero. Steinmeijer werkte als eigenaar van Hartman Tuinmeubelen en Van Heek Textiles samen met Jan des Bouvrie en Frans Molenaar. Beide mannen hebben hem in de jaren negentig in de kunstwereld geïntroduceerd. Steinmeijer beschouwt Des Bouvrie als zijn ‘creatieve peetvader’. Voor Steinmeijer staat de liefde voor de kunst centraal in zijn verzameling. Hij kijkt niet speciaal naar artistieke disciplines en stromingen. Het resultaat is een hele gevarieerde collectie die hij overal op kantoor een plekje gaf. Om zijn kunst met een groter publiek te delen heeft hij de oude rentmeesterwoning in Delden gekocht. Na een intensieve verbouwing tussen 2015 en 2018 is het museum sinds april 2018 geopend voor liefhebbers. [caption id="attachment_336926" align="aligncenter" width="450"] Vietnam, het gedroomde paradijs campagnebeeld © Nguyen Trung © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Vietnam, het gedroomde paradijs Op de beneden verdieping van Museum No Hero zijn drie zalen ingericht met Vietnamese kunst. In iedere zaal hangen bakjes met daarin geplastificeerde informatiebladen. Steinmeijer kwam zakelijk regelmatig in Vietnam en steeds vaker nam hij werken mee van hedendaagse Vietnamese kunstenaars uit de periode 1970-2019. In 'Vietnam: een gedroomd paradijs' is deze collectie nu voor het eerst in ons land te zien. De bewogen geschiedenis van het land staat beschreven in de kleine chronologie van het moderne Vietnam een het begin van de tentoonstelling. [caption id="attachment_336919" align="aligncenter" width="450"] Zaaloverzicht droombeelden van vrouwen © foto Wilma Lankhorst.[/caption] De kleuren spatten van de muur Nguyen Trung (Soc Tran, 1940) schilderde het campagnebeeld van deze tentoonstelling. De ranke vrouw met een grote mand met vruchten op haar hoofd zie je op allerlei artikelen terug. Naast het origineel werk hangt Tea Time (2008) van Do Xuan Doan (Hanoi, 1937-2017). Trung was in de jaren zeventig oprichter van de groep Jonge Kunstenaars uit Saigon. In die dagen werd abstract werk in Vietnam als decadent gezien. De werkwijze van Trung verandert door de jaren van abstract naar figuratief. De laatste jaren neigt hij in zijn werk toch weer richting het streng rationele abstractie. Vrouwen van arbeidsactivist tot prinses Op het verhoogde deel van deze zaal ligt een donkere ruimte met een serene sfeer. Hier hangen drie werken van Bui Huu Hung (Hanoi, 1957). Royal Lady (2007) is een gracieuze vrouw met een kopje in haar hand. Ze staat tegen een gelaagde achtergrond van turquois blauwe lakwerk. Tegenover haar hangt Royal Princess Green (2007). Tussen hen in hangt het, Royal Family (2007). Bui Huu Hung studeerde aan de Universiteit voor Schone Kunsten in Hanoi. Vrouwen aan het toenmalige Keizerlijk Hof van Vietnam zijn een geliefd en veel voorkomend thema in zijn werk. [caption id="attachment_336920" align="aligncenter" width="450"] Zaaloverzicht: liefde voor het landschap © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Liefde voor het landschap In de tweede zaal, hangen verschillende landschappen. Je ziet hier ’de droom van een Vietnamese identiteit in een Vietnamees landschap’. De Fransen hebben tijdens hun eerste overheersingsperiode in 1924 in Hanoi de ‘Ecole des Beaux-arts de L’indochine’ opgezet. Hiermee droegen zij hun koloniale missie, de zogenaamde ‘mission civilatrice (beschavingsopdracht) uit. De Fransen introduceren het werken met olieverf op doek. Daarnaast werden werkruimtes opgezet waarin traditionele Aziatische technieken zoals lakwerk op paneel en schilderen op zijde, werden geperfectioneerd. In deze periode schilderden de Vietnamese kunstenaars voor het eerst buiten in de openlucht. We kennen dat als schilderen ‘en plein air’. Mede hierdoor werden zij zich meer bewust van de schoonheid van hun land en de activiteiten op het platteland. [caption id="attachment_337001" align="aligncenter" width="430"] Growing Rice (1994) © Tran Dinhg Thu (1919-2011) © foto Wilma Lankhorst.[/caption] In het werk Growing Rice (1994) van Tran Dinh Tho (Phu Ung, 1919 - Hanoi, 2011) zie je dat politiek nooit ver weg is in de keuze van het onderwerp. De jonge rijstplanten staan in ronde-vormen die het gevolg zijn van bominslagen in het landschap. [caption id="attachment_336918" align="aligncenter" width="450"] Uncle Ho (1990) © Nguyen Thu (Saigon, 1930) © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Socialistische heilstaat In de laatste expositieruimte is het thema ‘de droom van een socialistisch heilstaat’. Hier hangt een schilderij van Uncle Ho (1990) van Nguyen Thu (Saigon, 1930). Decennia lang hebben veel Vietnamese kunstenaars hun leider Ho Chi Minh (1890-1969)  afgebeeld. Thu schilderde Ho schrijvend aan tafel. Verderop hangen een aantal affiches uit de jaren zeventig. Dit was de tijd van dé strijd tussen Noord- en Zuid Vietnam. De Amerikanen hebben in die tijd het communistische Noorden intensief gebombardeerd. Mede hierdoor leefde de bevolking vooral ondergronds. Kunstenaars gebruikten hun talenten in de strijd tegen de imperialistische (westerse) grootmacht. Met de affiches wilden zij de bevolking blijven motiveren voor het verzet en een verenigd en onafhankelijk Vietnam. Op een scherm in deze zaal zie ik enkele videobeelden van toeristische regio’s in Vietnam. Op deze manier ben je toch heel even visueel op vakantie in een andere wereld. ‘Vietnam: het gedroomde Paradijs’ is nog tot en met 24 april 2022 te zien in Museum No Hero in Delden. In dit museum is de museumkaart niet geldig, maar Museumkaarthouders krijgen wel € 7,50 korting op de toegangsprijs van € 12,50. [caption id="attachment_336915" align="aligncenter" width="450"] Pretty Sorrow - familiefoto © Jasper Abels © foto Wilma lankhorst.[/caption] Ook te zien in No Hero Je hebt donkere wolken nodig om regenbogen te maken. Uitspraak Jasper Abels Jasper Abels met Pretty Sorrow Via een gordijn op de bovenste verdieping van het landhuis betreden we de solotentoonstelling van fotograaf Jasper Abels. Jaspers combineert fotografie met zijn fascinatie voor natuur, kleur en mysterieuze verhalen. We zien een wand vol foto’s, allemaal in paars-rode laklijsten. Op het eerste gezicht lijken het gewone foto’s, maar niets is gewoon bij Abels. Jaspers heeft op elke foto een verrassend bewerking toegepast. Op een zwart-wit familieportret, houdt oma, die centraal op de foto zit, een baby foto op haar schoot. Is zij dat zelf in haar jonge jaren? Monden worden afgesloten met vlinders en in ‘Apple, the forbidden fruit (2021) zie je meisjes in klederdracht met een iPhone in de hand. [caption id="attachment_336916" align="aligncenter" width="450"] Museum No Hero - Pretty Sorrow © Jasper Abels © foto Wilma Lankhorst[/caption] In de tweede zaal ontdekken we twee verwijzingen naar zijn overleden broer en zus. Diepingrijpende persoonlijke ervaringen zet hij om in droevige schoonheid zoals hij dat laat zien in ‘Glass Coffin' (2018) en de wand vol vlinders met in het midden twee kleine portretten van zijn broer en zus. Met een hoofd gevuld met indrukken en gedachten, lopen we stilletjes de brede trap af, direct door naar de tuin om even lucht te happen. @ tekst en foto’s Wilma Lankhorst © gebruik van de afbeeldingen met dank aan Museum No Hero en de genoemde kunstenaars. [caption id="attachment_336917" align="aligncenter" width="450"] Museum No Hero Delden vooraanzicht © foto Wilma Lankhorst.[/caption]

Door: Foto: Zelfportret HNS-08 (2008) © Do Xuan Doan (Hanoi, 1937) © foto Wilma Lankhorst.

Closing Time | For Cryin’ Out Loud

Wie zijn dit? The Heck. Wat, The Heck? Ja, The Heck. Uit Klazienaveen, Drenthe, tussen Zwartemeer en Bargerveen. En daar maken ze dus ge-wel-di-ge muziek. Waarom weet niet iedereen dat?

Deze clip is opgenomen in de voormalige dierentuin van Emmen. Naar verluidt stonden de pinguïns in de polonaise, stonden de giraffes te headbangen en stonden de olifanten tijdens dit nummer klaar om te gaan stagediven. (Gelukkig greep de oppasser op tijd in.)

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: David Peterson (Pixabay)

Dit is pas het begin

Een gastbijdrage van Bas Schuiling

Nu de volle aandacht voor de oorlog in Oekraïne begint weg te ebben, is het een goed moment om stil te staan bij de komende tijd. De oorlog zou nog wel eens lang kunnen duren.

Langzaam aan begint de druk toe te nemen voor Oekraïne om ‘op te geven’ en zo vele doden te voorkomen. Er gaan de komende tijd meer burgerdoden vallen door honger en dorst, dan door
Russische bommen die al meerdere steden van de kaart hebben gevaagd.

Dat is een opzettelijke strategie die al eerder beproefd is door Stalin in de Holodomor: onderwerping door honger. Er gaan ook al dodenlijsten rond, zoals tijdens de Rode Terreur, zodat
zodra plaatsen worden bezet burgemeesters, journalisten, activisten kunnen worden afgevoerd.

Het is onmogelijk voor Oekraïne om op te geven

Mocht Zelensky besluiten ‘vrede’ te bewerkstelligen door op te geven zullen overal mensen verdwijnen richting de Gulag [1] of het vuurpeloton [2]. Dat is ook wat er de laatste 8 jaar is gebeurd in
de Donbas en Krim, dus vergezocht is het niet.

Opgeven is ook een teken zijn voor Rusland dat ze weg kunnen komen met de hardste manier van oorlog voeren. Het plegen van oorlogsmisdaden, zoals het bombarderen van flats, ziekenhuizen,
scholen, schuilplekken. Het gebruik van fosfor- en clustermunitie, uithongeren van de bevolking. Daarom is het onmogelijk voor Oekraïne om op te geven. Het zou het startsignaal zijn van een enorme zuivering.

Foto: Marco Verch Professional Photographer (cc)

Parallel universum

COLUMN - Zijn jullie een beetje thuis in science fiction? Het genre van dit soort films en boeken, bijvoorbeeld? Ik vind het geweldig om Marvel films en series te kijken. Ze lichten hier een theorie toe: die van het parallelle universum, of universa. Stel je maakt een keuze om iets te doen. Of juist niet. Die twee acties kunnen resulteren in een parallel universum. Elke tijdlijn loopt naast elkaar, maar niet door elkaar. Jij bent een andere jij, want je hebt een andere keuze gemaakt. Zie je hoeveel universa er zo naast elkaar kunnen lopen? Ongelofelijk interessant. Maar wel onzichtbaar. We kunnen die andere tijdlijnen niet zien. We weten dat we in de huidige, onze eigen zitten. Maar kunnen niet verder kijken langs de keuzes die we anders zouden maken.

Preventie in de gezondheidszorg is hetzelfde: het is iets wat niet opvalt, als je er met het blote oog naar kijkt. We weten uit wetenschappelijk onderzoek dat er bepaalde dingen zijn die je kunt doen om je leven gezonder te houden en te verlengen, maar ook dat is een kansberekening. We kennen allemaal de verhalen van die ene oma of opa die haar/zijn hele leven gerookt heeft maar nooit COPD of kanker ontwikkelde, maar doodging aan ouderdom.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Bloodywood

Ok, er bestaat dus een metalband uit India die Bloodywood heet. Dat alleen al rechtvaardigt een CT’tje, zou ik zeggen. Ze maken een soort van crossover tussen nu metal (waar ik normaal niet zo veel mee heb) en Indiase folk (en folk en metal is een combinatie waar ik behoorlijk van gecharmeerd ben). Deze combinatie is werkelijk alleraardigst. De sociale betrokkenheid (dit nummer is een aanklacht tegen seksueel geweld) spreekt ook voor ze. Bloodywood gaat de komende tijd toeren in Europa (onder andere langs op het Alcatraz festival in België) dus als mensen dit mooi vinden: ze zijn ook live te bewonderen.

Foto: Terry Feuerborn (cc)

Servië tussen Rusland en de EU

De oorlog in Oekraïne zet in Servië de politieke verhoudingen op scherp. Het land opteert nog steeds  voor het EU-lidmaatschap. Maar het weigert mee te gaan in de sancties van de EU tegen Rusland, net als in 2014. Servische vrijwilligers vechten in Oekraïne aan de kant van de Russen. Op 3 april zijn er verkiezingen. Het is de vraag of de kiezers het Poetin-vriendelijke beleid van president Aleksandar Vučić en zijn  Servische Progressieve Partij (SNS) zullen afstraffen.

Broedervolk

Servië is naast Belarus het enige Europese land dat Rusland geen sancties op wil leggen. Ondanks de waarschuwingen voor de consequenties die dat standpunt kan hebben voor de verdere procedure voor toelating tot de EU. Vorige week verklaarde de parlementsvoorzitter Ivica Dacic na een gesprek met de Russische ambassadeur: ‘Servië zal zich laten leiden door zijn nationale belangen, en dat impliceert dat Servië geen sancties zal opleggen aan Rusland. Servië zet zich in voor het respecteren van het internationaal recht en zal zich altijd inzetten voor vrede.’ Russen worden met name door het orthodox-christelijke deel van de bevolking gezien als broedervolk met dezelfde Slavische roots. Daarnaast is er de afhankelijkheid van Russische energiebronnen en rekent Servië op de politieke steun van Rusland als lid van de VN-Veiligheidsraad in zijn geschil met de voormalige provincie Kosovo.

Foto: Mathias P.R. Reding (Pexels)

‘Ons zoontje zegt dat hij niet dood wil’

LONGREAD - Precies 4 weken geleden viel Rusland Oekraïne aan. Sindsdien heb ik elke dag contact met mijn twee vrienden in Kyiv. Met hun vierjarig zoontje en hond zitten ze de oorlog uit. Ik schrijf op wat ze meemaken. Dit is deel 7 uit de serie ‘Overleven in Kyiv’.

 

‘Eerder had ik hoop, maar nu geloof ik niet langer dat deze oorlog snel eindigt. Putin geeft zich niet over en gaat ons land, inclusief de Krim, niet erkennen.’ Het is zondag 20 maart. Dit is het antwoord van Viktor als ik hem vraag hoe hij nu naar deze oorlog kijkt.

‘Als ik afga op de informatie van onze overheid en westerse specialisten dan geloof ik dat de actieve oorlog in een maand eindigt. Misschien dat het leven in Kyiv over een maandje wel weer min of meer terug naar normaal is gegaan. Maar plaatselijke gevechten zullen waarschijnlijk nog wel een heel lange tijd doorgaan, vooral in de steden bij de grens met Rusland. Waarschijnlijk totdat de sancties Rusland compleet hebben ontwricht.

Oorverdovend

Maandag 21 maart. Een Russische aanval heeft de avond ervoor een winkelcentrum verwoest vlakbij waar Ada en Viktor wonen. ‘Het was oorverdovend en beangstigend,’ laat Ada weten. ‘Het was een nieuw winkelcentrum, we kwamen er graag.’ Ze stuurt een filmpje waarin hun vierjarige zoontje Tomko door een enorme speelruimte stuitert. ‘In vergelijking met wat er in andere delen van ons land gebeurt, stelt de vernietiging van een winkelcentrum weinig voor, maar het doet pijn dat alles waar we van houden kapot gemaakt wordt.’

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Jennifer Eccles

Ik heb er soms spijt van als ik iets wilde uitzoeken, achteraf dan. Had dat nou niet gedaan, denk ik dan, dan was ik niet teleurgesteld geweest, dan was er geen deceptie, dan was ik niet geconfronteerd met die uiteenspattende roze zeepbel waar al die tijd een banaliteit in bleek te zitten. Of zoiets.

Ik herinner me nog die elpee Five Leaves Left, van Nick Drake. Wauw, dacht je dan vroeger, diep man, daar moest wel een loodzware symboliek achter schuilgaan, of anders zeker iets zeer poëtisch, poehee, de laatste vijf blaadjes, ga er maar aanstaan. Wat zou dat wel allemaal niet kunnen betekenen? De werkelijke betekenis bleek echter zeer prozaïsch. Het bleek de waarschuwende tekst te zijn in een pakje vloei: vanaf hier bevinden zich nog maar vijf vloeitjes in dit pakje.

Meer vrouwen dan mannen in nieuwe regering Portugal

De nieuwe centrum-linkse regering van Antonio Costa telt negen vrouwelijke en acht mannelijke ministers

Portugal volgt hiermee volgens dit rapport van de EU Finland, Oostenrijk, Zweden en Frankrijk waar het aantal vrouwelijke ministers ook de 50% overstijgt. In Nederland heeft Rutte IV precies evenveel mannelijke als vrouwelijke ministers. Vrouwelijke parlementsleden zijn in alle landen nog steeds in de minderheid. In Nederland is het aantal vrouwen bijna 40%. Vrouwelijke premiers vinden we in Denemarken, Estland, Litouwen en Finland.

Closing Time | Lying All The Time

 Nederbeat van The Outsiders uit 1966. Wat een branie had die Wally Tax toch en wat een talent. En wat een heerlijk snerend houterig Engels. Maar bij ‘lying all the time’ dacht ik nu niet aan een mislukte liefdesrelatie, en aan wie daar de schuld van krijgt, maar aan de berichtgeving over de ‘militaire vredesoperatie’ in Oekraïne.

Vorige Volgende