Deze gastbijdrage werd geschreven door Sami Hamwi en Daniel Nassar. Het stuk werd overgenomen van het blog Gay Middle East Begin juni werd duidelijk dat het blog ‘A Gay Girl in Damascus’ nep was, en dat een Amerikaanse heteroseksuele man, Tom MacMaster, er achter zat. Twee Syrische LGBT-activisten leggen in een eerste reactie uit waarom de hoax zo’n kwalijke zaak is: Sami Hamwi, van de Syrië-afdeling van Gay Middle East: Bloggen is al meer dan acht jaar bij wet verboden in Syrië. Toen het internet opbloeide, begonnen veel Syriërs ruimten op het internet en blogs op te zoeken om persoonlijke gedachten, poëzie, korte verhalen en dergelijke te schrijven zonder zich bewust te zijn van dat verbod, maar ze bleven veilig zolang de autoriteiten alleen politieke en mensenrechtenblogs in de gaten hielden. LGBT bloggers kunnen alleen veilig blijven zolang hun blogs bedoeld zijn voor roddel en amusement, maar ze zouden wel eens hele andere problemen kunnen krijgen zodra ze nieuws rapporteren of zich bezighouden met homorechtenactivisme. Zodra een willekeurig blog aandacht begint te trekken, begint de kwelling van bemoeienissen door de overheden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Hoe nauw hangen geluk en succes met elkaar samen? Is geluk afdwingbaar of te garanderen? Of is talent doorslaggevend voor succes? Is het een kwestie van geluk dat je talent bezit? De drie personages in Esther Freud’s nieuwe roman Een kwestie van geluk ervaren ieder op eigen wijze dat talent schromelijk wordt overgewaardeerd.
Op hun eerste dag aan de toneelschool vertelt de directeur een heel ander verhaal. ‘Op Drama Arts leer je je transformeren in een personage. Je speelt geen toneel. Je huppelt niet verkleed rond. (…) Je moet leren zijn. Je moet leren bestaan in je eigen wereld op het podium. Op andere toneelscholen leer je niks. Op andere toneelscholen wordt een reeks stukken opgevoerd in de hoop dat er met een beetje geluk iets blijft hangen. Zulke acteurs hebben geen idee waar ze zijn of waar ze naartoe gaan. Een student van Drama Arts onderscheidt zich echter van deze kleurloze troep. Een student van hier heeft een doel, een bepaalde energie die hem voortdrijft. Je leert iets, je krijgt een opleiding!’
Eén van de studenten sputtert nog tegen: ‘Soms zie ik namelijk echt goede stukken, met acteurs die niet eh… hier zijn opgeleid… en eh, is dat dan een kwestie van geluk dat ze goed zijn?’ Volgens de directeur van de toneelschool is dit niet een kwestie van geluk, maar het onvermogen van de student om het verschil te zien tussen kunst en interpretatie.
Eén van de personages, Nell, heeft nadat ze van de opleiding is gestuurd moeite om een baantje te vinden. De agent van Nell stuurt haar daarom naar een auditiecoach. De coach helpt haar om meer zelfvertrouwen te krijgen. Dit lijkt Nell echter wel heel gemakkelijk: ‘Dus het is gewoon… een kwestie van zelfvertrouwen. Is dat alles?’. Daarop antwoordt de auditiecoach: ‘Zelfvertrouwen. En van talent natuurlijk, en geluk’. Twee weken later heeft Nell haar eerste professionele rol.
Wat is het doel van onderwijs? Wat willen we dat eruit komt? Waartoe wil je de kinderen vormen? Dat is denk ik, sterk afhankelijk van je politieke oriëntatie: conservatieven, liberalen, sociaal-democraten hebben daar allemaal andere ideeën over. Ik denk dat je drie verschillende doelen kan onderscheiden: onderwijs kan van kinderen goede werknemers maken, van kinderen goede burgers of kan kinderen zichzelf leren te worden.
Werknemers
Het eerste wat onderwijs kinderen leert zijn vaardigheden die nodig zijn om een goede werknemer te zijn. Je leert kinderen lezen, schrijven, rekenen omdat in bijna iedere baan nodig is. Kunnen ze dat een beetje dan kan je je onderwijs gaan inrichten op het beroep dat bij kinderen past: je maakt van jongeren goede vaklieden, je maakt van pas geslaagde middelbare schoolleerlingen artsen, wetenschappers of juristen. Onderwijs heeft een heldere functie: specialisten in het vak dragen hun kennis over. Gedeeltelijk leer je natuurlijk door te doen: dus veel stages en praktijkopdrachten. Dit is duidelijk waarom een klassiek-liberaal om onderwijs geeft. Onderwijs is goed voor de economie. Een investering in onderwijs zorgt ervoor dat we een beter opgeleide beroepsbevolking hebben. Dat betekent meer productiviteit, meer innovatie, ergo meer winst en welvaart. Maar ook een vakbondssocialist geeft hierom om onderwijs: goed onderwijs zorgt ervoor dat iedereen werk kan vinden. Een goede opleiding geeft perspectief op een goede baan en dus op een zeker inkomen.
Burgers
Maar je kan ook je meer richten op algemene kennis en vaardigheden: vakken als geschiedenis en aardrijkskunde oriënteren mensen op de maatschappij om hen heen. Vakken als natuurkunde en biologie oriënteren mensen op de wereld om hen heen. Door Frans, Engels en Duits kom je in contact met andere landen. Maar waarom? De reden is dat je van kinderen goede burgers wil maken. Dat ze niet allen kunnen mee draaien in een bedrijf maar ook in de maatschappij. Om mee te doen aan maatschappelijke discussies of om mee te kunnen beslissen zal je verstand moeten hebben van de natuurlijke omgeving, van culturele verschillen en politieke instituties. Dit ligt veel meer in een progressief-liberale of cultuursocialistische traditie: het gaat om de vorming van mensen tot verantwoordelijke burgers. Maar ook Christen-democraten en andere conservatieven koesteren een ideaal van onderwijs als opvoeding tot een verantwoordelijk leven. Dat betekent dat het niet alleen gaat om kennis, maar bovenal om vaardigheden die nodig zijn voor burgerschap: mediawijsheid, een maatschappijkritische houding, historische inzicht, onderling begrip, milieuvriendelijkheid, spaarzin, sociale vaardigheden, tolerantie, verantwoordelijkheidsgevoel, respect. Burger zijn is meer dan weten, het gaat bovenal om doen. Maar wat een burger wel en niet moet weten en doen hangt af van je politiek perspectief: volgens een Christen-democraat kan je niet in Nederland functioneren zonder kennis van Bijbelse verhalen, volgens een progressieve liberaal moet iedereen toch eigenlijk wel Nederlands, Engels en Arabisch spreken om goed te functioneren in Nederland.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Er worden soldaten ontslagen, omdat ik te veel uitgeef
Staatssecretaris Marlies Veldhuijzen Van Zanten lichtte gisteren in het Kamerdebat toe waarom zij gaat bezuinigen op het persoonsgebonden budget.
Logisch toch? Je kunt kennelijk beter 900 miljoen bezuinigen op de zorg voor de zwakkeren in onze samenleving dan op de JSF. Eind vorig jaar werd bekend dat de kosten voor de aanschaf van de Joint Strike Fighter 1,4 miljard hoger gaan uitvallen dan geraamd. Wat het kabinet er niet van weerhield om te besluiten tot de aanschaf van een tweede toestel. Geschatte kosten 90 miljoen. Kwestie van prioriteiten, toch?
“Ach. Ik hoef slechts mijn middelvinger naar die PVV-rouwstoet op te steken. Zij hebben tenslotte grof en beledigend gedrag tot een Westers grondrecht verheven, en daarmee straatterroristjes in één klap tot voorvechters van onze Westerse beschaving gebombardeerd.” – ‘Polderboy‘ op Frontaal Naakt
Au! Wordt me daar toch even een knoert van een spijker door de neus geboord van degenen die zich de afgelopen dagen als kinderen zo vrolijk maakten over de vrijspraak voor Geert Wilders, om vervolgens in één ruk door in woede te ontsteken over nodeloos kwetsende kutmarokkaantjes die overal in het land rouwstoeten uitjouwen, gewoon omdat het kan.
Vervelend is dat: ruim baan voor belediging werkt verdikkie twee kanten op! Als Henk en Ingrid dag in dag uit hun gal mogen spuwen over moslims, Marokkanen en buitenlanders die zich moeten aanpassen of oprotten naar hun eigen land; als Geert op duizend-en-één manieren mag verkondigen dat de moslims ons ongeluk zijn; als een columniste van een landelijk dagblad iedereen – van de mocromeiden bij de Albert Heijn en de moslimverpleegster in het ziekenhuis, tot en met de stadsdeelraadvoorzitter van Amsterdam-Oost aan toe – keer op keer haar dogmatische overtuiging door de strot mag duwen dat hoofddoekjes maar achterlijke, vrouwenonderdrukkende kopvodden zijn, dan kun je het biculturele prachtjongeren uit de kansenwijken moeilijk verwijten dat zij op hun beurt uiting geven aan hun dédain voor onze Westerse begrafenisrituelen en kankeren op ongelovige honden/hoeren die voortijdig gestopt zijn met roken. Als ze nou ook nog leren daar slinks ideologische stellingnames en politieke standpunten aan te verbinden, komen ze er misschien juridisch nog wel mee weg ook.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Maak als bankier de maatschappij enige miljarden lichter en je krijgt een bonus. Doe als uitkeringstrekker niets meer dan je privacy bewaken en je wordt genaaid waar je bij staat. Lang leve in de nieuwe klassenmaatschappij. Met dank aan onze nieuwe regering:
“Uitvoeringsorganisaties krijgen ruimere mogelijkheden voor huisbezoeken bij uitkeringsgerechtigden. Een uitvoeringsorganisatie die niet genoeg informatie heeft om de uitkering vast te stellen, kan een controleur de situatie op het opgegeven adres laten beoordelen.
De uitkering van de uitkeringsgerechtigde kan worden verlaagd of gestopt, als de controleur niet binnen wordt gelaten én de informatie ook niet op een andere manier wordt verkregen. Een vermoeden van fraude vooraf is niet meer nodig om bij het weigeren van een huisbezoek een uitkering te verlagen of stop te zetten.“
Tree of Life: geen geld terug als je de film niet snapt
Niet geschikt voor iedere Brad Pittfan
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.