Fascisten in het EP
, door
Hier wordt een tweetal vertegenwoordigers uit Polen en Litouwen onder de loep genomen.
Het is – op zijn zachtst gezegd – allerminst fraai.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Foto:
copyright ok. Gecheckt 09-02-2022
Moordbeesten
, door
COLUMN - Vanmorgen was het weer raak. Ik trek mijn laars aan en stuit op een vogellijkje. En bedankt. Half aangevreten merel, een vrouwtje ook nog, dus er zitten nog ergens wat weesjes in een nest, vermoed ik. Haar poten staken fier overeind. Haar kop miste volledig. Ik keek de katers beschuldigend aan. Zij keken vol trots mijn kant op. Zelf gevangen, helemaal voor jou! Ik mompelde nog ‘Foei’, maar kreeg een dikke liefdevolle katerkop langs mijn kuiten.
Het is weer in volle gang. De moordpartijen in de tuin. Niet alleen onze katers, alle buurtkatten gaan los. Ik vind dit een vreselijke tijd van het jaar. Al die nesten waar wel iets uit kukelt, al die jonge vogels die je halfaangevroten terugvindt. Katten zijn allemaal volledig vetgemest, maar dat jagen, dat zit er nog steeds in. Dat levert vaak levende muizen op hier in huis. Nou ja levend is wat overdreven, ze zijn meer half dood dan levend, maar de kill wordt niet gemaakt.
Minder voeren heeft geen zin. Je zou denken dat ze de vogels door de honger dan direct doodbijten en opeten, dan is het lijden in ieder geval minder, maar ik krijg van de buren terug dat ze de bakken van de buurtpoezen leegvreten. Hier loopt ook allerlei harigs rond dat niet van ons is. Vreet wat van het voer en gaat weer verder. Al die kattenluikjes zijn eigenlijk voordeuren van exotische restaurants. Overal valt wat anders te vreten. Ik heb ooit belletjes om de nek geprobeerd, maar toen hingen ze zichzelf op aan de eerste de beste struik, dus dat werkt ook niet echt. Ja, het werkt natuurlijk perfect tegen de vogelmoord, maar kattenmoord vond ik toch echt te radicaal.
Foto:
Toban Black (cc)
Non-agressie
, door
ACHTERGROND - Een nieuwe aflevering in de serie ‘Lol met libertariërs’.
Het non-agressie principe (NAP) wordt door veel libertariërs (overigens ook in Nederland en recentelijk op Sargasso) als een centraal axioma van hun ideologie gezien.
Kort gezegd, komt het NAP erop neer dat het niet is toegestaan om geweld te initiëren, maar dat het wel is toegestaan om geweld te gebruiken ter verdediging van jezelf of je eigendom.
Uit het gegeven dat agressie fout is, volgt vervolgens een compleet bouwwerk van afgeleide libertarische principes. Belasting? Agressie door een stelende overheid en dus fout. Minimumloon? Agressie door een bemoeizuchtige overheid en dus fout. Publiek onderwijs? Ook agressie en dus fout. Anti-discriminatiewetten? Alweer agressie. Enzovoort, enzovoort.
Op deze manier valt vanuit de leunstoel zo’n beetje ieder moreel of politiek probleem fraai op te lossen.
Maar is dat ook zo?
Stel: ik loop over een stuk land dat een libertariër het zijne noemt. Maar omdat niemand land kan maken, erken ik die eigendomsrechten niet. Vervolgens valt de libertariër mij aan en er ontstaat een vechtpartij.
Wie pleegt er nu agressie? De libertariër zal zeggen dat ik agressie pleegde tegen zijn eigendomsrechten en dat zijn geweld defensief was. Ik zal daarentegen zeggen dat juist de libertariër agressie pleegde en dat mijn geweld defensief was.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Quote du jour | I have no racial prejudices
, door
I don’t have many strong dislikes. I admit that as a teacher – I have no racial prejudices in general – but there were certain types, and conspicuous among them the Near Eastern populations, which I still dislike because they are fundamentally dishonest. And I must say dishonesty is a thing I intensely dislike. It was a type which, in my childhood in Austria, was described as Levantine, typical of the people of the eastern Mediterranean. But I encountered it later, and I have a profound dislike for the typical Indian students at the London School of Economics, which I admit are all one type – Bengali moneylender sons. They are to me a detestable type, I admit, but not with any racial feeling. I have found a little of the same amongst the Egyptians – basically a lack of honesty in them.
Foto:
sean dreilinger (cc)
Muis
, door
COLUMN - Vorige week beschreef ik in mijn column hoe moeizaam het opkrabbelen kan zijn na de dood van een geliefde. Ik kreeg daar veel persoonlijke reacties op. Sommige lezers betoonden zich geschrokken, anderen wilden troosten, maar de meeste mensen die iets terugschreven, zeiden vooral: ja, zo moeilijk is het inderdaad.
Daar had ik eigenlijk nog het meest aan: te weten dat dit normaal is, ook al voelt het uitzonderlijk hard. Ineens werd de kitsch waarmee we verlies gewoonlijk overladen, me duidelijk. We zien zo graag moedig gedragen verdriet, en hopen op een spoedig herstel.
De werkelijkheid is anders. Geen zacht verdriet, niks weemoedige herfstbeelden, geen beschaafd weggepinkte tranen, en weg ook met die harmonieuze grijstonen. Rouw is schriller dan dat, heftiger, en vooral: rauwer en langduriger.
Misschien is het goed zijn om minder beschaafd en besmuikt te zijn over ons verdriet. Want dat weet ik van de maanden dat Christiane nog leefde, terwijl ze haar eigen nabije dood onder ogen moest zien: het hielp haar ontzettend om daar geregeld over te kunnen praten, zonder soesah, zonder poespas. Het was goed om er een alledaags onderwerp van te maken, op vergelijkbaar plan als de boodschappen en wat ze die avond wilde eten. Met harde grappen, met natte ogen, met een angstaanval hier en een lachbui daar, maar vooral: met heel veel mensen om haar heen, waren de dood en het verdriet beter te verdragen.
Foto:
Sargasso achtergrond wereldbol
Woningcorporaties: Wat ging er mis? Hoe moet het verder?
, door
NIEUWS - De parlementaire onderzoekscommissie Woningcorporaties begint volgende week met haar openbare verhoren. Centraal daarbij staat de vraag: hoe nu verder?
Wat er mis ging
Op de Nederlandse (huur)woningmarkt spelen woningcorporaties een cruciale rol. De bijna vierhonderd corporaties die ons land telt, verhuren aan 2,4 miljoen huishoudens een sociale huurwoning. Aan het functioneren van de woningmarkt leveren zij een belangrijke bijdrage.
Daarvan plukken meer dan vijf miljoen Nederlanders direct en indirect de vruchten. Ook bij het minder goed functioneren, raakt het corporatiebeleid niet alleen deze mensen, maar de Nederlandse samenleving in de volle breedte.
Woningcorporaties functioneerden – zeker op het eerste gezicht – jarenlang zonder veel problemen. Financieel groeiden de bomen tot in de hemel en het werkveld werd – daartoe overigens aangespoord door het Rijk en gemeentelijke overheden – steeds breder. De afgelopen jaren kwamen echter bij tal van corporaties bestuurlijke en organisatorische problemen boven tafel en bleek dat, gelet op het aantal ontsporingen, het niet meer ging om louter incidenten. De bovendrijvende problemen duidden op meer structurele problemen en negatieve ontwikkelingen in de corporatiebranche.
Zaken als gebrekkig toezicht, fraude, zelfverrijking, mismanagement, bestuurlijk wanbeheer, geflopte en peperdure bouwprojecten, overbodige grondaankopen en speculatieve beleggingen leverden de afgelopen jaren de nodige commotie op.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Foto:
Duopolie
Duopolie | Piketty: Ongelijk over ongelijkheid?
, door
COLUMN - Sinds de Engelse versie van zijn boek Capital in the 21st century ongeveer een maand geleden uitkwam, kun je niet meer om Thomas Piketty heen. De Franse econoom beheerst het nieuws, schuift aan bij Nobelprijswinnaars en het aantal pagina’s aan lovende boekbesprekingen komt in de buurt van het 577 bladzijden tellende boek. De ophef was dan ook groot toen de Financial Times vorige week mankementen vond in Piketty’s data. Maar wie heeft er gelijk, Piketty of de Financial Times? En waar gaat het nu precies over?
Het boek van Piketty gaat over vermogensongelijkheid en wordt geroemd om de kwaliteit van de onderliggende data. Want hoewel data over inkomensongelijkheid redelijk goed te vinden is, is het een stuk lastiger om aan data te komen over vermogensongelijkheid. Er bestaan wel studies over vermogensongelijkheid, maar die beslaan meestal verschillende korte perioden. Grof gezegd plakt Piketty de data uit die studies aan elkaar en hier lijkt iets mis te zijn gegaan. Want wanneer de Financial Times reconstrueert hoe de data uit de onderliggende studies verwerkt is, lijken arbitraire keuzes gemaakt te zijn, waarbij bijvoorbeeld een percentage met twee wordt opgehoogd, of data uit een verkeerde cel wordt overgenomen.
Wanneer de Financial Times dan nog eens kijkt naar de onderliggende data, blijkt ineens dat de ongelijkheid in met name het Verenigd Koninkrijk niet omhoog is gegaan in de laatste vijftig jaar, maar juist omlaag. En wanneer je deze nieuwe data gebruikt, en ook nog eens de ongelijkheidscijfers per land weegt naar populatie in plaats van een ongewogen gemiddelde per land, blijkt dat ook vermogensongelijkheid in Europa niet stijgt maar juist licht daalt.
Foto:
copyright ok. Gecheckt 24-10-2022
Aantal terroristische aanslagen binnen EU op laagste niveau in zeven jaar
, door
DATA - In het vandaag verschenen rapport van Europol over terrorisme binnen de EU valt te lezen dat er in 2013 152 aanslagen waren. Dat is het laagste niveau sinds de rapportage begon in 2006.
Het persbericht van Europol viert dit feit niet, maar meldt:
Acts of terrorism in 2013 caused the death of seven people in the European Union. This, along with the sustained number of Europeans taken hostage by groups or individuals linked to religiously inspired terrorism, demonstrates the continuing terrorist threat posed to the security of citizens and interests of the European Union.
Maar de trend is toch vooral dalend:
Het rapport bevat wel een aparte constatering. Er is geen sprake van een “Religious inspired” terrorism attack in 2013, maar wel één dode als gevolg van een aanslag. De aanslag vorig jaar in London op een militair wordt dus half meegeteld.
Overigens is dit het eerste jaar dat er niet de meeste nadruk ligt op religieus terrorisme (voorheen islamitisch terrorisme genaamd). Wat niet wegneemt dat ondanks het gebrek aan aanslagen wel een derde van de arrestaties in die hoek viel.
En net zoals in het Nederlandse verslag van de commissie stiekem valt ook hier te lezen dat er aanslagen voorkomen zijn. Maar is niet duidelijk welke en hoe dat gegaan is.
Ho Chi Minh Stock Exchange
, door
Oud nieuws, natuurlijk, maar via dit artikel kwam ik er zojuist achter dat ze in Vietnam een Ho Chi Minh Stock Exchange hebben.
En dat is vast niet om de productiemiddelen te collectiviseren…
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Foto:
Partij van de Arbeid (cc)
PvdExit
, door
ANALYSE - De uitslag van de verkiezingen voor het Europarlement moet er bij de PvdA flink ingehakt hebben. De sociaaldemocraten verloren ten opzichte van 2009, en dat was al een rampjaar. Samsom probeerde er in de pers nog wat van te maken: hij was ‘enigszins tevreden’ met het behoud van de drie zetels in het Europarlement. Dat was dan ook het enige positieve puntje. Voor het eerst zakten de sociaaldemocraten bij deze verkiezingen onder de 10%. De partij werd in grootte de zesde van Nederland. En, misschien nog wel erger: voor het eerst werd de grote electorale concurrent SP bij verkiezingen groter dan de PvdA.
Knopen tellen
De Kamerverkiezingen van 2012, waarbij Samsom na een flitsende campagne met het ‘eerlijke verhaal’ 38 zetels wist te veroveren, lijken verder weg dan ooit. De situatie doet denken aan 2009, een annus horribilis voor de PvdA. De partij ging bij de Europese verkiezingen door de helft: van zeven naar drie zetels in het Europees parlement. Wouter Bos, toen partijleider van de PvdA, besloot na dit zeldzame pak slaag uit het kabinet Balkenende IV te stappen om verdere schade aan de partij te voorkomen. Samsom doet er nu ook verstandig aan zijn knopen te tellen.
Statenverkiezingen