Horen politici ook buiten het parlement immuniteit te hebben, zodat zij niet vervolgd kunnen worden om wat zij in het politieke debat zeggen? Na 6.400 aangiften, 15.000 discriminatieklachten en rond een half jaar zorgvuldig overwegen heeft het Openbaar Ministerie (OM) afgelopen week besloten om Tweede Kamerlid Geert Wilders officieel als verdachte aan te merken van strafbare uitlatingen: voor zijn 'minder Marokkanen'-opmerking tijdens een verkiezingstoespraak in maart 2014. Daags daarna, op vrijdag 10 oktober 2014, vroegen De Volkskrant en Trouw zich in hun redactionele commentaren af hoe zinvol vervolging was. Beide kranten erkenden dat het OM geen andere mogelijkheid had, maar zij stelden wel dat een politieke uitspraak geen juridisch – strafrechtelijk – antwoord hoort te krijgen. Betekent dit dat politici ook buiten het parlement immuniteit horen te hebben: dat wil zeggen dat zij niet vervolgd kunnen worden om wat zij in het politieke debat zeggen? Het strafrecht De kans op een daadwerkelijke veroordeling lijkt deze keer veel groter dan in de eerste ‘zaak Wilders’. Toen was de Rechtbank Amsterdam – evenals het OM dat destijds slechts onder dwang van het Hof überhaupt tot vervolging was overgegaan – uiteindelijk van oordeel dat er geen sprake was van groepsbelediging, noch van aanzetten tot haat en discriminatie. Volgens de Rechtbank waren de omstreden uitlatingen van Wilders voornamelijk tegen de islam als een ideologie gericht en niet tegen diens aanhangers als een voor belediging en discriminatie vatbare bevolkingsgroep. Dit ligt nu duidelijk anders: met zijn roep naar minder ‘Marokkanen’ richt Wilders zich eenduidig direct tegen een bepaalde bevolkingsgroep. Door de leden van deze groep op grond van hun afkomst te discrimineren laat hij ook het - toch al weinig overtuigende - onderscheid tussen de islam als ideologie en diens aanhangers als groep van mensen niet meer toe. Het is dus zeer waarschijnlijk dat Wilders niet alleen opnieuw voor de rechter moet verschijnen maar dat hij ook een (waarschijnlijk lichte) straf tegemoet moet zien.
Het hoge woord eruit. David Cameron zegt eindelijk waar hij echt voor staat.
Door op ingenieuze wijze uitspraken van David Cameron aan elkaar te monteren, laat artiestenduo Cassetteboy Cameron in een rap zeggen wat z’n politieke uitgangspunt is. Het is een parodie, maar hoe dicht komt het bij de waarheid?
Cassetteboy nam ook Barack Obama al eens onderhanden:
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
COLUMN - Er stond een spreuk op het whiteboard:
Winnaars hebben een doel.
Verliezers ” ” excuus.
U raadt het al, hier worden topsporters gekweekt. Die aanhalingstekens zijn exemplarisch voor de mentaliteit die hier heerst. Alles moet zo effectief mogelijk. De energie moet in de topsport worden gestoken. Twee woorden schrijven die je niet hoeft te schrijven? Pure verspilling.
De Hokjesman ging embedded in Papendal. Ik moet zeggen dat ik helemaal niet afwist van het bestaan van dit door God verlaten oord. Ik dacht dat topsporters op natuurlijke wijze voortkwamen uit toptalenten die bij gewone sportverenigingen worden ontdekt en vervolgens bij topclubs tot volle wasdom komen. Maar er blijkt een centrale plek waar je naartoe wordt gestuurd als je heel goed kan rennen, fietsen, volleyballen, handballen of tienkampen.
Het gevaar, zo vertelde volleybaltrainer Ron Zwerver (voormalige koning van de sprongservice), was dat je teveel energie verspilde aan de mindere goden. Degenen die het nooit zouden halen. Uiteindelijk haalde maar vijf procent van alle leerlingen het nationale team. Het liefst zou je alle energie willen steken in die vijf procent. Maar dat kan niet. Soms komt echt talent iets later naar buiten, soms ontwikkelt iemand zich niet.
ACHTERGROND - Jean Tirole won maandag de Nobelprijs voor economie. Niemand misgunt hem dat.
Nobelprijzen in de economie zijn soms controversieel. Vorig jaar bijvoorbeeld was onder de Nobelprijswinnaars de bedenker van de ‘efficiënte markthypothese’. Sommige mensen zagen dat als een miskleun, vlak na een financiële crisis die het tegendeel van die efficiëntie leek aan te tonen.
Van zulke controverse is dit jaar geen sprake. Ten eerste staat de kracht van de inzichten van Jean Tirole buiten kijf. Ik zal zijn contributies op het gebied van marktorganisatie en regulering niet beschrijven, dat heeft de Nobelprijscommissie hier al gedaan. Als bewijs volstaat dat waarschijnlijk geen enkele actieve econoom zoveel topartikelen heeft gepubliceerd als Tirole. Het is misschien wel een beetje verrassend dat hij als enige in dit vakgebied is gelauwerd, maar de meest voor de hand liggende co-winnaar en co-auteur, Jean-Jacques Laffont, overleed tien jaar geleden.
Ten tweede is Tirole in de economenwereld een beetje van iedereen. Doordat hij algemene principes van de speltheorie op een groot aantal gebieden en markten heeft toegepast, kennen velen economen zijn werk. De laatste vijftien jaar heeft hij daarnaast een serie invloedrijke artikelen geschreven op het snel groeiende gebied van de intersectie tussen psychologie en economie, waar hij strategische interacties tussen de verschillende motivaties in onszelf modelleert. Vele economiestudenten, waaronder ikzelf, zijn bovendien opgegroeid met zijn standaardwerk Game Theory (met Drew Fudenberg).
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Zo meldt het NRC:
Vijf politiemedewerkers die zich bezighielden met de omstreden aanbesteding van politieauto’s zijn geschorst. […]
De zaak kwam aan het rollen nadat enkele bedrijven die hoopten de opdracht binnen te slepen kritiek hadden geuit op de aanbestedingsprocedure. Volgens hen waren de voorwaarden van de aanbesteding zo opgesteld dat de keuze uiteindelijk wel moest vallen op Volkswagenimporteur PON uit Amersfoort.
h/t Sjap
ANALYSE - De PvdA stemde in de Tweede Kamer in met het wetsvoorstel voor winstuitkeringen in ziekenhuizen. Evelien Tonkens roept de Eerste Kamerleden op tegen te stemmen.
Winst maken in de zorg is geen reden tot zorg, vinden veel commentatoren van kranten. Er verandert niet zoveel is de algemene teneur van de commentaren.
Het wetsvoorstel voor winstuitkering in ziekenhuizen (en andere aanbieders van medisch-specialistische zorg) werd dan ook zonder kleerscheuren en met steun van de PvdA op 1 juli door de Tweede Kamer aangenomen.
Het is zeer verontrustend dat de implicaties van het voorstel om winstuitkering in ziekenhuizen toe te laten zo massaal worden onderschat. Het wetsvoorstel grijpt ongekend diep in op de democratische verhoudingen, en heeft verstrekkende gevolgen voor de kwaliteit en toegankelijkheid van de zorg. Gelukkig kan de Eerste Kamer het nog tegenhouden, zeker wanneer de PvdA-fractie tegenstemt.
In dit artikel reconstrueer ik de belangrijkste voor- en tegenargumenten en veronachtzaamde thema’s en betoog ik waarom aanname van de wet voor sociaal-democraten een radicale misstap is.
Winst
Allereerst, het probleem is niet winst maken, als dat betekent: geld oppotten voor slechtere tijden. Winst maken mag inderdaad nu al in de thuiszorg, huisartsenzorg en in privé-klinieken, maar het mag en moet zelfs ook al in de ziekenhuizen. Iedere jaarrekening toont het ‘resultaat’, en dat is boekhouderstaal voor winst.
COLUMN - ‘Integratie is assimilatie en assimilatie is fascisme, dus integratie is fascisme,’ aldus – naar verluidt – Abdou Menebhi van het Komitee Marokkaanse Arbeiders in Nederland (KMAN) vijfendertig jaar geleden.
Ik vond het een fascinerende uitspraak. Vooral vanwege de slogan-achtige kwaliteit. Maar mijn speurtocht naar de origine ervan was weinig succesvol. Wel kwam ik erachter dat Dyab Abou Jahjah (Kent u ‘m nog? Hij schijnt terug te zijn.) van de Arabisch-Europese Liga (AEL) ook zoiets gezegd zou hebben.
Voor een deel had Menebhi natuurlijk gelijk: er valt geen duidelijke grens tussen integratie en assimilatie te trekken. Je kunt immers niet zeggen: ‘Hier, op dit punt, stopt de integratie en begint de assimilatie.’ Definities die zeggen ‘integratie is dit’ en ‘assimilatie is dat’ helpen niet echt. Het verschil is gradueel.
En dus vond Menebhi – niet geheel onbegrijpelijk – iedere culturele concessie aan de ontvangende samenleving er een te veel. Met fascisme sluit je immers geen compromissen.
Overigens heb ook ik, nog niet eens zo lang geleden, voor de keuze gestaan: assimileren of terugtrekken in eigen kring. Al is de stap van Nederland naar een internationaal georiënteerde universiteitsstad in de VS nogal wat kleiner, schat ik zo in, dan van Noord-Afrika naar Amsterdam.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Interessante gedachte als je weer eens in de kledingwinkel voor een rek staat.
In Turkije weliswaar, maar het geeft aardig aan wat de Turkse prioriteiten zijn.
Vijand nummer één zijn de Koerden, gevolgd door Assad en de alawieten. IS staat hooguit op drie.
De andere regionale macht, Israël, ziet dat een beetje hetzelfde: de grote vijand is de as Hezbollah-Assad-Iran. IS is – voor nu althans – een handige proxy om het die partijen lastig te maken. Het is dan ook geen toeval dat Israël en IS elkaar opzichtig met rust laten.
In Europe, austerity policies have been driven less by economic analysis than by Germany’s moral indignation over the notion that irresponsible borrowers might not face the full consequences of their actions.
So the policy response to a crisis of excessive debt has, in effect, been a demand that debtors pay off their debts in full. What does history say about that strategy? That’s easy: It doesn’t work.
[…] it has been very hard to get either the policy elite or the public to understand that sometimes debt relief is in everyone’s interest. Instead, the response to poor economic performance has essentially been that the beatings will continue until morale improves.
De afgelopen weken ontstond er beroering over berekeningen van het CPB waaruit zou blijken dat we geld toe moeten leggen op windenergie. In de discussie hier op Sargasso bleek dat de berekeningen misleidend waren: milieueffecten van conventionele energie waren immers niet meegenomen.
We worden op onze wenken bediend door een rapport van Ecofys voor de Europese Commissie. En wat blijkt, windenergie is inderdaad het buitenbeentje. Maar dan wel het goedkoopste buitenbeentje.
Nico & Vinz komen uit Oslo, maar hun roots liggen in Ivoorkust en Ghana. Bovenstaand, gruwelijk overgeproduceerd nummer was de grootste Noorse hit in de VS sinds Take on Me van A-ha. De Afrikaanse Noren haalden ook in Nederland de nr 1 positie, al is u dat allicht ontgaan.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
