Daadkracht betekent in de internationale politiek steeds vaker: iets zichtbaars doen, liefst onmiddellijk, en de vraag of het ook werkt naar achteren schuiven.
Italië levert een fraai voorbeeld. Na de massale migratie naar Ceuta voerde het grenscontroles in voor reizigers uit Spanje. Spanje antwoordde met controles op reizigers uit Italië. Inmiddels zijn beide maatregelen verlengd. Italië zegt verdere migratie vanuit Ceuta te willen voorkomen. Alleen ligt Ceuta buiten Schengen en worden reizigers van daar naar het Spaanse vasteland al gecontroleerd. De Italiaanse maatregel plaatste dus vooral nog zinloos een hek achter een bestaand hek. In de naam van daadkracht.
Duitsland doet ook een duit in het zakje. Het controleert sinds 2024 zijn landgrenzen en heeft alweer een verlenging tot maart 2027 aangekondigd. Die controles veroorzaken rond grensovergangen forse files. Bij de A3/A12 bij Emmerich zijn aan het einde van zulke files ernstige ongelukken gebeurd, met gewonden en meerdere doden. Grensgemeenten hebben daar herhaaldelijk voor gewaarschuwd. Toch gaan de controles door.
De verhouding tussen middel en resultaat raakt zo steeds verder uit beeld. Zolang de regering maar kan laten zien dat ze optreedt. Donald Trump beheerst die bestuursstijl als geen ander. De Golf van Mexico werd voor de Amerikaanse overheid de Gulf of America en Lake Ontario heet inmiddels Lake America.
Werkelijk bestuur vraagt analyse, samenwerking en soms de erkenning dat een probleem zich niet met één ferme maatregel laat wegdrukken. Moderne daadkracht verlangt vooral stoere taal en een camera.
Italië controleert Spanjaarden vanwege een migratieroute die al gecontroleerd werd. Spanje controleert daarop Italianen. Duitsland houdt controles vol die files, ongelukken en doden veroorzaken. Trump hernoemt geografische objecten. Het effect van die maatregelen? Nihil.
Internationale politiek begint zo steeds meer op een kleuterklas te lijken: wie het hardst met zijn voet stampt, mag zichzelf leider noemen die naar het volk luistert. Ondertussen wakkert die permanente voorstelling van dreiging en vergelding vooral haat en wantrouwen aan, tussen landen én tussen bevolkingsgroepen, waarna politici dat nieuw ontstane wantrouwen weer kunnen aanvoeren als reden voor de volgende ferme maatregel, met alle gevolgen van dien.
Reacties (1)
Maar met die symbolische grenscontroles heeft Merz in Duitsland wel een beslissende klap uitgedeeld aan extreem rechts. Of niet?