Ierse vrouw nog geen baas in eigen buik

Ierland wordt nog steeds geregeerd door een conservatieve katholieke moraal. Meer dan veertig jaar geleden reisden Ierse vrouwen naar Noord-Ierland om voorbehoedsmiddelen te kopen, met de contraceptive train. In eigen land was alles op dat gebied in die tijd verboden, in Belfast was de pil vrij verkrijgbaar. Deze week herhaalde een groep vrouwen uit Dublin de demonstratie met een abortion pill train. Uit Belfast brachten ze nu in Ierland nog steeds verboden abortuspillen mee.  Parlementslid Ruth Coppinger was een van de activisten die bij aankomst van de trein de pil demonstratief slikte. "Veiliger dan autorijden of Viagra" beweerde ze. Abortus is in Ierland nog steeds verboden tenzij in het geval van een medische ingreep die noodzakelijk is om het leven van de moeder te redden. Bij een wetswijziging is daar het gevaar voor zelfmoord aan toegevoegd. Toch werd een 18-jarige suïcidale vrouw , die zwanger was geraakt na een verkrachting, onlangs nog het recht op abortus ontzegd. De richtlijnen voor artsen zijn zo strikt dat vrouwen volgens een bekende Ierse psychiater zijn overgeleverd "at the mercy of a local, moral and political lottery".

Door: Foto: Iers Parlement [foto van de auteur]

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: copyright ok. Gecheckt 11-02-2022

Midterm 2014 | Verliezen de Republikeinen Kansas?

ACHTERGROND - Gaat Kansas verloren voor de Republikeinen? Het lijkt er wel op. De Senaatsrace, die de zittende Senator Pat Roberts makkelijk had kunnen en moeten winnen, eindigt volgende week in een foto-finish. De onafhankelijke Senaatskandidaat Greg Orman ligt nipt voor in de peilingen en de Republikeinen zetten alle zeilen bij. Maar ook de herverkiezing van de zittende Gouverneur Sam Brownback staat zwaar onder druk: een deel van de Republikeinse kiezers steunt zijn Democratische opponent. Dat is vreemd voor een staat die al decennia lang een bolwerk van de GOP is. Waar ging het mis?

Nominatie

Het had een makkelijke Republikeinse overwinning moeten worden. Maar in de voorronde ging het al niet echt lekker. Senaatsveteraan Roberts moest het opnemen tegen Tea Partykandidaat Milton Wolf in de strijd om de nominatie voor de GOP. Wolf, een radioloog en een achterneefje van Obama, wilde de GOP redden van de te gematigde Roberts. Hij mobiliseerde de Tea Party-aanhangers met de stelling dat hij met steun van het Republikeinse establishment in de Senaat terecht was gekomen, waar hij Obama hielp als het er op aan kwam. Ook zou Roberts zich niet voldoende tegen Obamacare uitgesproken hebben.

Democratische opponent

Na een korte smeercampagne won de 77-jarige Roberts de nominatie met 48% van de stemmen tegen 41% voor Wolf. Zijn volgende opponent was de Democratische kandidaat Chad Taylor, een jonge officier van Justitie uit Topeka. Roberts leek af te stevenen op een walkover, tot Greg Orman zich in de race mengde. Orman deed als onafhankelijke kandidaat een gooi naar de Senaatszetel, maar had in 2008 al eens meegedaan in de race om de Democratische nominatie. Orman is een zakenman uit de middelgrote provinciestad Olathe, die zich inzet voor het doorbreken van het politieke duopolie in de Verenigde Staten.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

KORT | Wat is er aan de hand?

COLUMN - Als achttienjarige leerling-journalist moest ik het niet in mijn hoofd halen om na een alinea of twee in mijn stukje nog eens aan te komen met zinnetjes als ‘Wat is er aan de hand?’, ‘Hoe kon het zover komen?’ of ‘Wat was er gebeurd?’. Dat soort retorische vragen waren een teken dat je twee alinea’s lang de kostbare tijd van de lezer had verprutst met incoherent gebabbel, dat je nu ging herstellen door wél samenhangend verslag uit te brengen van de gebeurtenissen.

Vooral ‘Wat is er aan de hand?’ is aan een glorieuze comeback bezig. Ik lees het om de haverklap in (onder meer) mijn ochtendblad, vanochtend ook weer in een niet online beschikbare analyse van de Nederlandse EU-naheffing. Eerst twee alinea’s speculatie die je alleen snapt als je ingevoerd bent in de materie, dan de retorische vraag en dan nog eens de uitleg. Op mij werkt het al een rode lap op een stier. Ja beste lezer, die twee eerste alinea’s waren best wel ingewikkeld, hè, maar nu kom ik pientere journalist met mijn analyse, die u bij het handje meeneemt. Althans, zo lijkt het bedoeld.

Dit moet niet. De retorische vraag is een zwaktebod. Ze toont het onvermogen van de journalist om een verhaal met een kop en een staart te schrijven. Betrap je jezelf erop: schrap die twee alinea’s en begin meteen met wat je na de vraag had willen zeggen. De lezer zit niet te wachten op de mislukte zinnen die je nodig had om voor jezelf orde in de chaos van de materie te scheppen. Neem dat alsjeblieft van deze oude leerling-journalist aan.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

‘Twintig autochtone Nederlanders willen vechten tegen IS’

Zo meldt de Volkskrant:

Ruim twintig autochtone Nederlandse mannen hebben de afgelopen maanden geprobeerd zich aan te sluiten bij de gewapende strijd tegen terreurgroep IS. Ze benaderden de Federatie Koerden in Nederland (Fedkom) om in contact te komen met lokale militaire leiders. Of ze ook daadwerkelijk naar Syrië en Irak zijn vertrokken, is niet bekend.

Zeker vier van de mannen zijn oud-militairen.

Ook opvallend:

Defensie verklaart geen problemen te hebben met oud-militairen die zich mengen in de strijd tegen IS. ‘Defensie respecteert de vrijheid van oud-personeel om hun postactieve bestaan zelf in te vullen. Hoe men dat doet, valt niet onder de verantwoordelijkheid van Defensie.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Stille tocht

COLUMN - Ik heb niets met stille tochten. Een keer heb ik meegelopen. Dat was volgens mij de eerste stille tocht die er werd georganiseerd in Nederland op zo’n grote schaal. Pim Fortuyn was net doodgeschoten en daar was ik behoorlijk van ondersteboven. Je schiet hier geen mensen neer als je het niet met ze eens bent, dan ga je praten. Of je besluit het oneens te zijn, je besluit dat een verschil van mening ook goed is. Maar iemand zomaar neerschieten, kom op zeg.

Dat meelopen in die tocht, daar had ik al heel snel spijt van. De sfeer was best agressief, de mensen waren boos, het voelde voor mij heel erg ongemakkelijk om er tussen te lopen. Eerlijk gezegd merkte ik dat ik daar niets te zoeken had. Ik was ondersteboven van het schietincident, maar ik had geen band met Fortuyn, kende de man niet persoonlijk en had niets met zijn ideeën en waar ik dacht in een stil protest tegen het lukraak omver knallen van mensen te lopen, liep ik tussen woedende Fortuyn-fans. De stille tocht blijkt niet mijn ding.

Daarna ging het hard met het hele fenomeen. Ging er iemand op een vervelende manier dood dan werd er direct een stille tocht georganiseerd. Het was standaard aan het worden, een nieuw ritueel leek geboren. Het voelt voor mij een beetje alsof je naar de begrafenis van iemand had gewild, maar er niet voor was uitgenodigd.  Je kende het slachtoffer in kwestie en de nabestaanden helemaal niet, maar er moet toch duidelijk worden gemaakt dat het jou enorm raakt. Voor wie lopen mensen die tochten eigenlijk? Voor het slachtoffer, of voor zichzelf?

Foto: Bert Kaufmann (cc)

Wad genoeg voor zoutwinning in de Waddenzee?

ACHTERGROND - Er zit geld in de bodem. Drie kilometer onder het oppervlak van Noord-Nederland ligt een dikke laag zout. Frisia Zout delft dit zeer zuiver zout al jaren. Het is perfect als grondstof voor medicijnen of plastic. Maar met elke gewonnen kilo zout, zakt de bodem rondom het wingebied een beetje in. Nu verplaatst de boorput zich naar de Waddenzee. Is dit een probleem? vraagt Lieke Mulder zich af.

Bodemdaling door zoutwinning

In gemeente Franekerdeel is de bodem in tien jaar tijd dertig centimeter ingeklonken als gevolg van de zoutwinning. Landbouwgebieden staan hierdoor na een regenbui blank. De Provincie Friesland ziet de boorput daarom liever naar een plek buitendijks verhuizen, zoals in de Waddenzee. De Provincie voerde hiervoor een actieve lobby bij de overheid, want voor boren in de Waddenzee is een ontheffing nodig van de natuurbeschermingswet.

Ontheffing wordt alleen gegeven als er ‘onomstotelijk wetenschappelijk bewezen wordt’ dat er geen negatieve gevolgen zijn op de natuur. Hier is volgens staatssecretaris Dijksma van economische zaken aan voldaan. Begin september ging ze akkoord met de zoutwinning in de Waddenzee. Natuurorganisaties zijn woedend en bereiden een hoger beroep voor. Ze vinden de wetenschappelijke onderbouwing voor de ontheffing ‘kort door de bocht’.

Ook Wetenschappers van het Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee (NIOZ) maken zich zorgen. ‘Een kwart van de huidige populatie kanoeten zal verdwijnen als de plaat waaronder zout wordt gewonnen met eb niet meer droogvalt,’ aldus een studie van het NIOZ.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Quote du jour | Ikea

Sweden must understand that relations in the Middle East are much more complicated than self-assembly furniture at Ikea.

De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Avigdor Lieberman, reageert op uiterst subtiele wijze op de Zweedse erkenning van de Palestijnse Staat.

UPDATE: De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, Margot Wallström, kwam (h/t Jos) met een alleraardigste riposte:

I think it’s a sign of a sense of humor, and I will be happy to send him a flat pack of IKEA furniture and he will also see that what you need to put that together is, first of all, a partner.

Op en neer naar Parijs in een Tesla S

Vive la Tesla! Duurzaamheidsjournalist Evert Nieuwenhuis zoefte heen en weer naar Parijs in een Tesla S, de ongekroonde koning onder de elektrische auto’s. Lees over hoe hij met 90 achter een Spaanse vrachtwagen moest gaan hangen om de batterij te sparen, maar na het opladen weer lachend langs de BMWs en Mercedessen zoefte.

Vorige Volgende