PVV-motie door Kamer geweigerd
PVV-motie door Kamer geweigerd
Unicum in parlementaire geschiedenis.
Elke vrijdag laat GeenCommentaar haar licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant. Leonard Cohen is in alle opzichten een van de grootse namen uit de moderne geschiedenis van de muziek. De dichter die ging zingen heeft een blijvende invloed gehad op meerdere generaties muzikanten. Zijn lange en indrukwekkende carrière is op 73-jarige leeftijd nog immer niet ten einde en kan opgedeeld worden in meerdere periodes. Cohen onderscheidt zich met een unieke melancholisch stemgeluid en ingetogen luisternummers. Zijn achtergrond als succesvol dichter staat garant voor diepe poëtische teksten. De muziek van Cohen is dan ook eerder poëzie met muzikale begeleiding dan simpelweg muziek.
PVV-motie door Kamer geweigerd
Unicum in parlementaire geschiedenis.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
We weten allemaal dat de PVV de zogenaamde ‘islamisering’ van Nederland probeert tegen te gaan. Naar nu blijkt is de partij daar totaal niet in geslaagd en is de strijd al gestreden. Gisteren pleitte Fleur Agema namelijk voor de “de-islamisering” van de zorg. Onze zorg is dus blijkbaar al geïslamiseerd. Ze zegt: “De bevolking is het spuugzat voortdurend geconfronteerd te worden met moslims die op het gebied van de zorg een aparte behandeling eisen. Moslims moet op het gebied van zorg de normen en waarden van onze dominante joods-christelijke cultuur bijgebracht worden”.
Waarvan akte, mijn beste Fleur. Elke keer weer een stapje extra en over een jaar spreekt je aanhang niet meer over de moslimdictatuur van de toekomst, maar van het verzet tegen de huidige moslimdictatuur en hoe alle ellende is begonnen met het kabinet Joop den Ali.
Een ander voorbeeld is de recente ophef over ritueel slachten. De PVV is uiteraard tegen, aangezien hier het woord Islam aan gekoppeld kan worden. Tegelijkertijd is de partij tégen het voorstel om het onverdoofd castreren van biggen te verbieden. Hoezo hypocriet?
Zullen dit soort – al dan niet subtiele – tegenstrijdigheden op een gegeven moment gaan opvallen of zal het Nederlandse volk als een kikker in een langzaam warmer wordende pan water meegroeien met de retoriek?
Spannend nieuws vandaag: een onderzoeksteam van een Zweeds televisieprogramma heeft aangekondigd een vrijwel ongeschonden zeventiende-eeuws Nederlands scheepswrak te hebben gevonden op de bodem van de Oostzee. Spannend nieuws voor historici en mensen met interesse in geschiedenis.
Het roept echter ook meteen een interessante vraag op: van wie is dat schip eigenlijk? Een vraagstuk waar de laatste jaren internationaal behoorlijk over geruzied wordt.
Er zijn in principe drie mogelijke partijen: de vinders zelf, het land in wiens territoriale wateren het schip ligt, en het land waar het oorspronkelijk vandaan kwam. In het verleden waren het meestal de eerste twee die aan het langste eind trokken. Binnen territoriale wateren claimden landen scheepswrakken, in internationale wateren de vinders. Dit laatste heeft de afgelopen jaren geleid tot een soort wild-west-praktijken van commerciële schatzoekers in internationale wateren, tot ontzetting en woede van archeologen wereldwijd. Gevonden waardevolle objecten verdwíjnen immers in de collecties van privéverzamelaars en de locatie wordt vaak erg hardhandig verstoord.
Daar begint verandering in te komen. Met name Spanje begint serieuze stappen te nemen om zijn gezonken historisch erfgoed wereldwijd te beschermen. Terecht: de activiteiten van uitsluitend in geld geïnteresseerde bedrijven maken serieus historisch onderzoek onmogelijk. Bovendien, om Indiana Jones maar eens aan te halen: “It belongs in a museum”. Een actieve houding zoals Madrid die inneemt zou voor Nederland ook niet verkeerd zijn, hoewel ik in dit geval verwacht dat we er prima uitkomen met de Zweedse overheid.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Kabinet pompt geld in uitbreiding spoor
Eindelijk spoor als goed alternatief?
Dat wielrennen en doping nu eenmaal bij elkaar horen is iets wat zo langzamerhand algemeen geaccepteerd is. Van de slagersmiddelen die vijftig jaar geleden de norm bepaalde in het peloton tot de topmedicamenten die vandaag de dag door professionele artsen worden toegediend, wij weten dat ze gretig aftrek vinden bij de ronderenners.
De Fransen, de Duitsers, de Britten, de Spanjaarden en de Italianen… zij hebben er al decennia mee te maken. Opmerkelijk genoeg is het Fenomeen Doping aan ons kikkerlandje volledig voorbijgegaan. Natuurlijk waren er de PDM- en TVM-schandalen, maar dat werd afgedaan als een stel stoute kinderen die stiekem uit de snoeppot hadden gesnoept.
De Nederlandse troetel-Deen Michael Rasmussen veranderde alles. Voor het eerst sinds 1980 was er ‘een Nederlander’ op weg naar de eindoverwinning in de Tour de France. Na bijna dertig jaar vol mislukkingen (Rooks, Breukink, Boogerd) waren wij hard op weg de derde titel voor de neus van dat chauvinistische volk weg te kapen.
Want dat is toch de charme van die hele wedstrijd. Zeg nou niet dat wij er ook maar iets om geven wie het eerst over die heuveltjes heen is, of het snelst in zijn eentje over een stukje asfalt heen kan razen. Er kijkt toch ook geen hond naar de Giro en de Vuelta! Nee, de mogelijkheid om die Fransen in eigen land te kijk te zetten, dat is de charme van Le Tour.
Ciske de Rat. Tarzan. Evita. Dirty Dancing. De Fabeltjeskrant De Musical. Als je de musicals van het nieuwe theaterseizoen zo bekijkt, kun je maar één ding constateren: Het is blijkbaar heel moeilijk om met iets vernieuwends te komen.
Bijna alle musicalproducers spelen op veilig: Òf een musical gaat over een persoon die iedereen kent (Rembrandt, Billie Holiday), òf het is een ?vermusicallisering? van een bekend boek (Brieven voor de koning), òf het zijn musicals die al zo vaak zijn gespeeld dat het ook bekend is (Les Miserables, Hair).
Slechts een paar namen vind je in de theaterprogrammaboekjes die niet bekend klinken. Maar dan zijn het vaak weer musicals waarin hele bekende liedjes worden gezonden (Route 66 of Doe Maar).
Het ziet ernaar uit dat het bij musicals niet om creativiteit draait, maar puur om geld verdienen. Tenslotte zijn musicals over het algemeen dure producties – dat moet wel terugverdiend worden. Dus wordt er maar op safe gespeeld. Dat daarbij schouwburgdirecteuren en musicalproducers hun publiek onderschatten, dat nemen ze blijkbaar maar voor lief. Het kan toch niet echt zo zijn dat musicalpubliek alleen maar kaartjes wil kopen voor iets dat het eigenlijk al kent?
Misschien is dat juist het geval, en overschat ik bezoekers van musicals wel. Vorig jaar zat ik in Carré bij het voor mij tenenkrommende Rembrandt De Musical. De teksten waren in zulke slechte Sinterklaasrijm dat het me op de lachspieren werkte. Blijkbaar was ik de enige in heel Carré die dat vond, want na afloop was een lange, staande ovatie.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Waarvoor zou jij je stemrecht (voorgoed) ruilen?
Ter Horst wil afdrachtsregeling SP verbieden
Terechte wijziging van het systeem om misbruik te voorkomen of reactie van een PvdA-ster die zich bedreigd voelt door het succes van de SP?
Nu de Terminator nog…
Wel uit 2003
Een Pool die op een Canadese luchthaven in paniek raakte en voor onrust zorgde, is overleden nadat de politie hem een taser probeerde te overmeesteren.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.