Agenten willen geen DNA afstaan
Agenten willen geen DNA afstaan
Wat? Ze hebben toch niks te verbergen? En dan was alles toch goed?
Met dank aan pedro voor de tip.
Slechts weinigen zullen vermoeden dat 's werelds ergste narcostaat niet in Latijns-Amerika ligt, maar in Afrika. Sterker nog, de meeste mensen zullen niet eens het bestaan van Guinee-Bissau vermoeden, een trieste voormalige Portugese kolonie die ergens onderaan de welvaartslijst van de Verenigde Naties bungelt. Vorige week waren er verkiezingen, die afgelopen weekend gevolgd werden door een poging tot staatsgreep. De namen van de politici, partijen en generaals doen er eigenlijk niet toe. Sinds een kortstondige burgeroorlog tien jaar geleden is het een komen en gaan van staatsgrepen, mislukte verkiezingen en wat dies meer zij. Het is de ideale biotoop voor drugsbendes, die van het vrijwel politieloze land een belangrijke doorvoerhaven voor drugs gemaakt hebben. De internationale gemeenschap krijgt dat langzaam door. In oktober sprak de Veiligheidsraad nog zijn zorgen uit over de toestand in het land (uitgebreide pdf). De bevindingen van de Verenigde Naties suggereren dat in elk geval het leger actief meedoet aan de drugshandel. Het land is bezig van een simpele tussenstop een ware drugsmarktplaats te worden. De huidige president, die de coup van het weekend lijkt te hebben doorstaan, probeert er wat tegen te doen, onder andere door meer investeringen aan te trekken. Het gevolg is dat de bendes nu naar het zuiden trekken, naar Guinee, een ander straatarm en corrupt land. Daarvan zijn er aan de Afrikaanse kust nog meer dan genoeg.
Agenten willen geen DNA afstaan
Wat? Ze hebben toch niks te verbergen? En dan was alles toch goed?
Met dank aan pedro voor de tip.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

‘Also sprach Zarathustra‘ van Friedrich Nietzsche is een poging om tot een nieuwe moraal te komen. Nietzsche was een domineeszoon die genoeg had van het Christendom, en een nieuwe moraal wilde bedenken. Met dit doel schreef hij een nieuwe Bijbel, met een nieuwe Christus-figuur: Zarathoestra.
Het boek Also sprach Zarathustra is te vergelijken met de Bijbel, in die zin dat het een volslagen onsamenhangend boek is, met veel inspirerende citaten, die echter niet eenduidig geinterpreteerd kunnen worden. Voor beide boeken geldt dat niemand ze ooit begrepen heeft. Dit is niet, zoals met name Nietzsche gesteld heeft, omdat de mensheid te dom is om deze boeken te begrijpen. Het is eenvoudigweg onmogelijk ze te begrijpen.
Nu is het zo dat de Bijbel voor ons voorgekauwd is door eeuwen van interpretatie, waardoor de indruk is ontstaan dat er uit het boek een boodschap van vrede en liefde spreekt. De tekst ondersteunt dit niet. Tegenover citaten als ‘Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven.’ (Marc. 12:31) staan uitspraken als ‘Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard’ (Matt. 10:34) en ‘Indien dan uw rechteroog u ergert, trekt het uit, en werpt het van u’ (Matt. 5:29) Christenen hebben er over het algemeen weinig moeite mee om zulke uitspraken te negeren.

Honderden gemeenten gebruiken de Mosquito, een apparaat dat een hoge toon produceert die jongeren nog net wel kunnen horen, maar ouderen niet. De gedachte is dat jongeren het geluid zo irritant vinden dat ze bij het apparaat uit de buurt blijven. Een soort preventief straatverbod voor een hele leeftijdscategorie, zeg maar.
Maar terwijl lokale politici roepen om meer, is minister Guusje ter Horst ineens aan de noodrem gaan hangen. Argument: het zou wel eens de onaantastbaarheid van het menselijk lichaam kunnen schenden. In normaal Nederlands: de Mosquito is een martelapparaat.
Okay, dat is allicht wat overdreven, gegeven de definitie van de Verenigde Naties. De Mosquito is eerder de auditieve equivalent van de corrigerende tik. Maar ook die is
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

“Als je met je hiel op een kabouter gaat staan, gaat de kabouter eerder kapot dan de hiel.”
CDA’er Hans Hillen legt in de Volkskrant even uit hoe zijn partij zich verhoudt tot coalitiepartner ChristenUnie.

Nederland heeft geen ombudsman voor kinderen, en dat moet veranderen. Vindt PvdA’er Khadija Arib, en met haar een meerderheid in de Tweede Kamer en minister Rouvoet (CU, Jeugd en Gezin). U zegt: een kinderombudsman? Dat is iemand die kinderen, jongeren en volwassenen helpt bij vragen over kinderrechten. Die oplet of iedereen kinderrechten respecteert. En die regelmatig advies over kinderrechten geeft aan de regering.
Europa telt inmiddels 35 instituten voor kinderombudsmannen in 25 landen. Nederland loopt dus achter, en dat is al jaren een bron van ergenis voor Unicef en het kinderrechtencomité van de Verenigde Naties.
Om te begrijpen waarom citeer ik graag het jaarverslag van 2007 van de gewone, nationale Ombudsman: “Op 21 januari 2008 presenteerden UNICEF Nederland en Defence for Children International Nederland de resultaten van hun gezamenlijke onderzoek naar kinderrechten in Nederland. De conclusie was dat Nederland de rechten van kinderen onvoldoende naleeft. Vooral in het vreemdelingenbeleid, de gezondheidszorg en de jeugdzorg schiet de naleving van de rechten tekort. De onderzoekers bepleiten daarom de aanstelling van een kinderombudsman.”
Maar goed, het is nu dus bijna zover. PvdA, SP, PVV, GroenLinks en D66 zijn in ieder geval vóór de komst van de kinderombudsman. Maar nu doet zich de vraag voor: wie? Want wie oh wie moet de belangen van kinderen gaan behartigen? Moeten we dan denken aan iemand als Ron Boszhard? Bram van der Vlugt? Of de burgemeester van Pluk van de Petteflet?

Een van de meest bloedstollende romans uit de Duitse literatuurgeschiedenis is Jud Süss van de Joods-Duitse auteur Lion Feuchtwanger. Het boek draait om de achttiende-eeuwse Joodse financier Joseph Süss Oppenheimer, zijn uiterst complexe relatie met de tyrannieke keurvorst van Württemberg, en hoe, wanneer de regering van de keurvorst ineen stort, Süss en de Joodse bevolking van Württemberg, het kind van de rekening worden. Het boek is een briljante analyse van de persoon Süss, en van de werking van het anti-semitisme.
Waarom is dit meesterwerk totaal in vergetelheid geraakt? Zoals bekend worden boeken maar al te makkelijk overschaduwd door verfilmingen. ‘Jud Süss’ kwam in 1925 uit, en was met reden een groot succes. De Duitse filmmaatschappij UfA maakte plannen om het boek te verfilmen toen de nazi’s aan de macht kwamen. Algemeen was de verwachting dat de verfilming van de baan was, maar Joseph Goebbels zag brood in het verhaal. Het is niet al te moeilijk om van een kom vissen vissoep te maken: de film Jud Süss uit 1940, gebaseerd op een roman over anti-semitisme, is een door en door anti-semitische film. Waar sommige nazi-propagandafilms, zoals ‘Triumph des Willen‘ van Leni Riefenstahl nog wel als een soort absurd theater gezien kunnen worden, is deze film ronduit bedrukkend. Süss, in het boek een prachtig ambivalent personage, is veranderd in een afschuwelijk een-dimensionale Hollywood-schurk.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Burgemeesters voor legalisatie wietteelt
Overlast coffeeshops zelf zou niet groot zijn.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.

Na eerdere kritiek op de vermeende subjectiviteit van het NOS-Journaal heeft Geert Wilders nu zijn pijlen gericht op het daarop aansluitende weerbericht. In een frontale aanval op de dagelijkse meteorologische voorspelling van de publieke omroep noemt de PVV-politicus het informatieve blokje van Erwin Kroll en zijn collega’s ‘een bastion van linkse sentimenten.’ Zijn beleidsvoorstel Een Frisse Wind is een poging het weerbericht weer ’terug te brengen bij de gewone Nederlander.’
“Wij hebben als partij eens goed gekeken naar het NOS-weer, en de linkse tendens is onmiskenbaar,” zo zegt de flamboyante lijsttrekker, die als voorbeeld de belerende houding van de weermannen en vrouwen aanhaalt: “Dat opgeheven vingertje, ik erger me er al jaren rot aan.”
Ook de politieke correctheid van de dagelijkse vooruitzichten is Wilders een doorn in het oog: “Waarom horen we wel dat depressies vanuit Engeland ons land naderen, maar wordt verzwegen dat ze hun oorsprong vinden op de Antillen?”
Het weer is bovendien doorspekt met een terminologie die de fractieleider als gekleurd beschouwt. “Minima, maxima, temperaturen in het rood, allemaal neo-communistisch jargon waar de gewone Nederlander niet op zit te wachten. En altijd dat zure toontje. In de winter is het te warm, in de zomer juist weer te koud of regent het te veel. Waarom kunnen we nooit eens gewoon trots zijn op ons klimaat, zoals vroeger?”

“Homo’s zijn volgens de daders oké, als ze maar gewoon doen. Als ze zich als homo?s gedragen, dan is agressie het antwoord.”
Laurens Buijs van de UvA heeft onderzoek gedaan naar homogeweld. De acceptatie van homo’s blijkt flinterdun. In het aantal delicten zijn Marokkanen oververtegenwoordigd, terwijl Turken en Surinamers ondervertegenwoordigd zijn ten opzichte van autochtonen. Volgens de onderzoekers is het homofoob gedrag niet ingegeven door religie, maar vooral door machocultuur en groepsgedrag. Overigens doet naar schatting 75-95% van de slachtoffers geen aangifte.
Nederlands onderzoek ondersteunt ‘Broken Windows’ theorie
Helaas te laat voor Giuliani om hem te helpen president te worden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Zo’n zeshonderd miljoen dollar verzamelde Barack Obama voor zijn verkiezingskas, meer dan welke kandidaat ooit. Volgens sommigen was dat de doorslaggevende reden voor zijn overwinning. Of dat geld op is, valt nog te bezien, maar in elk geval heeft de president-elect heel snel weer een paar miljoen nodig om de komende twee maanden door te komen.
Dat zit zo: alle voorbereidingskosten voor het presidentschap komen voor zijn eigen rekening. Er is vijf miljoen aan staatsgeld beschikbaar, maar Obama heeft twaalf miljoen nodig om de honderden mensen te betalen die nu al hard voor hem bezig zijn. Dus zal zijn aanhang weer de portemonnee moeten trekken. Restgeld van de campagne mag hiervoor namelijk niet gebruikt worden, omdat dat ‘politiek’ geld is. Het zal lastig werven worden in het crisisklimaat. Niettemin heeft Obama een lijstje met eisen aan donoren bekend gemaakt. Geen cadeautjes van lobbyisten, de gebruikelijke bron wanneer je als politicus snel geld nodig hebt.
Toch beginnen de waakhonden wat onrustig te worden. Anders dan voor de campagne zijn er geen wettelijke limieten aan hoeveel een donor mag geven en Obama wil pas na zijn inauguratie inzage geven in wie er allemaal iets in de pot gestopt hebben. Zijn verkiezingscampagne was ook minder transparant dan die van McCain. Obama maakt zo kennis met een ethische wetmatigheid: als je hoog van de toren blaast, kom je zelf des te meer onder het vergrootglas te liggen.