Wolfsen vooral zeer knullig

Het komt met de regelmaat van de klok voor dat mensen klagen bij media, omdat ze het niet eens zijn met een publicatie. Die mensen verschillen in rang van minister-president tot autohandelaar. De klager kan zijn hart luchten bij de lezersredacteur of de ombudsman van een medium. Die zal dan vaak antwoorden dat de klacht misschien wel gegrond is, maar dat het niet wijs is om in een inktvlek te gaan wrijven. De manier waarop de burgemeester van Utrecht, Aleid Wolfsen, met een publicatie in de lokale huis-aan-huis krant omgaat, is politiek dan ook zeer onhandig. Naar eigen zeggen heeft hij de verantwoordelijken gevraagd om het artikel even achter de hand te houden. "Neem even een week de tijd," aldus Wolfsen. Na een negatieve reactie van de hoofdredacteur wendt de burgemeester zich tot de uitgever, die de persen onmiddelijk stopt en, zonder medeweten van de redactie, het artikel schrapt.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Jammer maar helaas voor het burgerinitiatief

Vuurwerk (Foto: Flickr/storem)

Nog voor het burgerinitiatief goed en wel van de grond is gekomen is het alweer onder de grond gestopt. Het initiatief “Meer plezier met minder vuurwerk”, dat door 65.000 mensen werd ondertekend wordt niet behandeld in de Tweede Kamer.

En de reden is even bureaucratisch als zielig. Een burgerinitiatief moet namelijk aan de eis voldoen dat de kamer over dat onderwerp de afgelopen twee jaar geen besluit heeft genomen. Volgens de initiatiefnemers is dat het geval, maar volgens Johan Remkes, voorzitter van de commissie voor verzoekschriften en burgerinitiatieven, is dat wel degelijk gebeurd, en wel indirect.

Hij stelt dat minister ter Horst op 29 januari 2008 in een commissievergadering heeft aangegeven consumentenvuurwerk niet te willen verbieden. En volgens Remkes heeft ‘de Kamer impliciet met dit standpunt ingestemd omdat geen moties zijn ingediend waaruit het tegendeel zou kunnen blijken’.

Nu moet ik zeggen dat ik het burgerinitiatief niet heb getekend, omdat ik het ermee oneens ben. Maar zo’n initiatief op deze manier wegwuiven getuigt van minachting voor het volk. Het leuke van deze verklaring van Remkes is natuurlijk dat hij andersom ook te gebruiken was geweest. Stel dát er een motie was geweest, dan had de kamer zich er namelijk wel over uitgesproken en was het burgerinitiatief er ook niet doorgekomen. Een mooie Catch-22.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gomorra: Echte Napolitaanse film

De verschillende plotlijntjes in Gomorra (Matteo Garrone, 2008) zijn bekend uit talloze andere misdaadfilms: het jongetje dat het gangstervak leert, de goede man die klem komt tussen criminelen, de te onstuimige jonge honden die op brute wijze kennis maken met de gevestige orde. Zo bezien is Gomorra misschien niet een heel bijzondere film. Het is solide verteld en goed geacteerd, maar toch is dat niet wat Gomorra er uit laat springen.

Hoewel het de verfilming is van een (non-fictie) boek, draait Gomorra namelijk toch vooral om het beeld. Om de luide t-shirts en goude schakelkettingen van de gangsters (Gomorra is het soort film dat een prijs zou moeten krijgen voor kostuums, maar het uiteindelijk altijd aflegt tegen een of ander kostuumdrama), om de Napolitaanse handgebaartjes en vooral om het fotogenieke verval van de banlieu van Scampia.

Garrone zet alles uiterst zorgvuldig in scene en komt op de proppen met beelden die zich vrijwel meteen in het geheugen branden: een paar jongens in kleine zwembroekjes met machinegeweren, een inwijdingsritueel met een kogelvrij vest, straatschoffies op kussentjes achter het stuur van trucks met chemisch afval, een bruiloftsoptocht in een afbrokkelende flat. Maar uiteindelijk is het toch het slotbeeld van een bulldozer in de avondzon dat het meest beklijft.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Bisschop Augsburg maakt enorme Godwin

Transparente paus (Foto: Flickr/Marvin (PA))

In Duitsland is grote beroering ontstaan door uitspraken van de bisschop van Augsburg: volgens monseigneur Mixa bewezen de goddeloze regimes van Stalin en Hitler met hun doodskampen de ‘onmenselijkheid van het atheisme’. Mixa begint overigens een reputatie op te bouwen op het gebied van Godwins, zo vergeleek hij in het verleden al het aantal slachtoffers van de holocaust met het aantal abortussen.

Naast op deze manier zijn slechte smaak en gering historisch besef kenbaar te maken, bewijst de bisschop op deze manier de katholieke kerk een bijzonder slechte dienst. Hij vraagt er bijna om dat het oorlogsverleden van de kerk weer wordt opgerakeld, en dat is op zijn zachtst gezegd controversieel. Aan de ene kant is het zeker waar dat de kerk lange tijd campagne voerde tegen de opmars van Hitler en dat paus Pius XI waarschuwde dat antisemitisme niet te combineren was met het christendom. Zeker is ook dat veel katholieken zich actief verzet hebben tegen het nazidom.

Daar staat echter tegenover dat de Duitse katholieke kerk vrolijk gebruik maakte van dwangarbeiders gedurende de oorlog. Nadat Hitler eenmaal aan de macht was gekomen, was er van actief protest van de Duitse kerkelijke bestuurders nog maar weinig te horen. Die ‘we moeten er maar het beste van maken’-houding wordt misschien nog het best gesymboliseerd door het lidmaatschap van de Hitlerjugend van de huidige paus Benedictus XVI.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Etnisch registreren

“Dit is een onmisbaar hulpmiddel om mensen te helpen en lastpakken aan te pakken. Dit moet eerder worden uitgebreid dan beperkt.”

De Rotterdamse PvdA-fractievoorzitter Peter van Heemst vindt het ‘flauwekul’ dat het College Bescherming Persoonsgegevens etnische registratie van crimineeltjes verbiedt, en dus trekt de stad zich niks aan van het verbod.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende