Het is zondagmiddag 17 juli en het is boven de dertig graden. We bevinden ons enkele kilometers buiten Watou. Daar, te midden van de weilanden, mais- en hoppevelden is er geen schaduw en brandt de zon acht uur per dag op de kunstenaar Mikes Poppe die daar als een soort boetedoening een beeld achter zich aansleept. Elke dag weer hetzelfde parcours, elke dag weer acht uur lang onder de brandende zon loopt Mikes Poppe daar zijn achtjes, en dat beeld wordt met het uur zwaarder natuurlijk, maar de kunstenaar sleept het beeld het oneindigheidssymbool door. Elke bocht, keer op keer weer. Het spoor is inmiddels al uitgesleten. En het beeld van meer dan 60 kilo, een replica van Michelangelo’s Stervende Slaaf, werkt niet echt mee. Dit is zwaar, dit is gekkenwerk, dit moet een grap zijn, wie bedenkt zoiets, dit is kunst. Mikes Poppe is helemaal in het zwart gekleed, inclusief hoed. Om zijn schouders draagt hij een juk met daaraan vier metalen kettingen. Daar zit dat beeld aan vast. Poppe loopt vier, vijf, zes stappen en stopt dan even. Dan volgen er weer zes stappen. Fascinerend. En dat acht uur per dag. De route die Mike en het beeld hebben afgelegd is al ingesleten in het weiland. Ik had geen idee waar ik naar zat te kijken, maar ik zat op het puntje van mijn strobaal. De kunstenaar is onderweg maar komt nergens. Hij lijdt. Ik zag na een tijdje zelfs een glimp van de lijdende Christus in dat weiland die middag. Performancekunst, ik zie het veel te weinig. En de boer, hij ploegde voort. Daarna was het tijd voor een lekker koud biertje op het dakterras van de Bernardus Brouwerij die daar iets verderop staat. Ik hou van kunst, maar ik moet er wel iets te drinken bij hebben. In het West-Vlaamse dorp Watou, op de grens met Frankrijk, wordt al sinds midden jaren tachtig een kunst- en poëziefestival georganiseerd gedurende de zomermaanden. De kunst is te vinden op verschillende locaties in het dorp. In de kerk, in de schuur van een bedrijf, in een leegstaand pand, in de kelder van de brouwerij en dus ook in een weiland. En dat werkt erg prettig. Er hangt geen museale gewijde sfeer en je wordt steeds verrast door de karakters van de verschillende locaties. Ik bedoel, wanneer kom ik nou in een kerk? [caption id="attachment_339670" align="alignnone" width="300"] Watou 2002, Koen Vanmechelen, The Narrative.[/caption] En dan hebben we nog de poëzie. Dat wat Watou zo speciaal maakt, de combinatie kunst en poëzie. Toegegeven, vroeger was alles beter. Vroeger, toen Watou nog georganiseerd werd door Gwy Mandelinck, toen zag je een kunstwerk (in de slagerij bijvoorbeeld, die verbouwd werd, of een verlaten klooster, een bejaardentehuis) en dan hoorde je uit een luidspreker de stem van Komrij, Claus of Luuk Gruwez. En dat maakte indruk. Dat bleef bij. Dat is er tegenwoordig amper meer bij. Maar gelukkig waren er in deze editie ook enkele sterke gedichten gewoon te lezen. Onder andere het gedicht van Maud Vanhauwaert dat in de kelder van de brouwerij hing, die andere brouwerij, in het centrum, naast Café In het Brouwershof. Het café staat leeg. Dat brengt ons gelijk bij het volgende kunstwerk: de wietkwekerij in het leegstaande café In het Brouwershof. Kunstenaar Alex Hartley besloot een kunstwerk te realiseren dat paste in de tijdgeest en in de streek. Hij bouwde een verlaten wietplantage na waar net geoogst was. Dus de ramen van de voormalige kroeg waren verduisterd, er stonden potten gevuld met teelaarde op plastic, er hingen lichtbakken boven de potten, er waren snoeren voor de elektra en buizen voor de afzuiging. Een tijdsbeeld. Grappig was dat een buurman van dat café het niet helemaal vertrouwde wat hij daar zag en de politie belde. En die kwam. Dus toen moest die kunstenaar uitleggen dat, ja, het leek wel op een wietplantage, maar dat was ’t niet. Het was kunst, agent. Humor en kunst. Die combinatie mag wel vaker van mij. Het kunstenfestival Watou heeft dit jaar twaalf locaties. Eén locatie is in een kasteel, De Lovie, enkele kilometers buiten Watou, tevens de locatie voor mensen met een verstandelijke beperking, dagbesteding onder andere. En kunst maken is daar een onderdeel van. Kunstenares Anne ten Ham heeft op de eerste verdieping van dat, wat vervallen kasteel, een zaal tot kniehoogte gevuld met droge, knisperende herfstbladeren. Dat heeft ze niet alleen gedaan, maar samen met de cliënten van het woonzorgcentrum. Die droegen de BigBags met bladeren de trap op, en zij strooiden het blad uit in de kamer. Het is een aparte sensatie om die ruimte te naderen. Het is juli, hoogzomer, het is boven de dertig graden, en je ruikt herfst, je hoort de bladeren knisperen onder je voeten en je voelt de herfst tussen je vingers. Weet je wat? Je neemt een bad in dat blad. Persoonlijk, werd ik nog getroffen, geboeid, geraakt, wat is het woord, door de briefwisseling tussen kunstenaar Tomas Bachot en client/kunstenaar Roland Deketelaere. De achtergrond? Tomas Bachot ziet tijdens een bezoek aan De Lovie het werk van Roland Deketelaere: eindeloze golven, boogjes en dakjes op papier, met balpen. Maar uiterst precies en secuur. En Tomas gaat brieven schrijven aan Roland. En Roland schrijft terug. In zijn guirlandes en golven. En beiden kunnen elkaars brieven niet lezen. En toch hebben ze elkaar wat te vertellen. Dat hele proces, de correspondentie is tentoongesteld in kasteel De Lovie. Was alles zo goed dan in Watou deze editie? Nee, gelukkig niet, er moet toch altijd ruimte zijn voor teleurstelling: was dit het nou, hadden ze niks beters kunnen bedenken? Maar dat bleef gelukkig erg beperkt, en ach, er is zoveel leuks en interessants te zien in een prettige omgeving. Kunstenfestival Watou is nog te bezoeken tot 4 september. Alle foto's: Maria Willems (met toestemming)
Als u gisteren en eergisteren geluisterd en gekeken heeft naar de Closing Times, dan kent u Violet, de moeder van Jenny. Beiden zijn ze tragisch, op geweldadige wijze om het lezen gekomen. En als u het leven en de dood van Violet en Jenny gevolgd heeft, dan weet u ook dat Screech er ook nog is. De zoon van Violet, de tweelingbroer van Jenny.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
RECENSIE - De avond van Derk begint – natuurlijk – met de oorlog in Oekraïne. Het achtuurjournaal opende ermee, en daar was hij blij mee. Nou ja, blij is niet het goede woord natuurlijk bij zoveel leed, maar onze verslapte aandacht kon wel een optater gebruiken. Hij is er zelf dagelijks mee bezig, heeft vluchtelingen in huis, en zijn bedrijf is met collega’s en al naar Nederland verhuisd. Dat bedrijf kost nu alleen nog maar geld horen we later, maar dat maakt hem niet minder strijdbaar.
Het eerste fragment is van een documentaire (terzijde, achteraf; kijkt die man nou nooit eens een leuke film of zo?). In “The Occupant” zijn telefoonfilmpjes van een gevangen Russische soldaat achter elkaar gemonteerd. Van de verjaardag van zijn dochter een paar maanden voor de oorlog, tot gewonde medesoldaten en een ontplofte tank. Erg ethisch is dat natuurlijk niet, zulke privédingen op straat gooien, The Moskow Times zou de beelden niet tonen volgens Derk, maar hij snapt de intentie wel. Het laat goed zien dat die jongens ook niet weten wat ze overkomt. Ze denken bij het machtige Russische leger aan te monsteren, waar je ook nog een lekker salaris verdient, maar worden zonder training en met rammelend materiaal in het veld gedropt. De meeste Russen, ook Poetin zelf, zijn echt overtuigd van hun macht. Het kost een paar uur, maar aan het einde van de avond snap je dat ook wel.
Vanavond in VPRO’s Zomergasten de tweede ondernemende mediaberoemdheid. Na Humberto Tan (in de eerste uitzending van dit seizoen) nu Derk Sauer.
“Gaat u ooit nog weg uit Rusland?”, werd hem vijf jaar geleden gevraagd in dit interview. Dat zag Sauer er niet van komen want “daarvoor zijn we te zeer met het land vergroeid. Vergis je niet: als je ergens bijna dertig jaar woont, zit zo’n plek in je hart”. Bovendien werken en wonen er toen twee van zijn zonen in Rusland (“En wat nog belangrijker is: we zijn een heel hecht gezin”).
En toen viel Rusland Oekraïne binnen. In februari hoorde Derk Sauer van zijn zoon Tom dat die niet meer in Rusland wilde wonen. Hij zelf ging terug naar Moskou om met zijn medewerkers van ‘The Moscow Times’ te overleggen.
Anderhalve week later ontvluchtte Sauer Rusland en of hij er ooit zal terugkeren is nu uiterst ongewis. Een andere zoon van Sauer is Ruslandcorrespondent voor ‘The Guardian’. Beiden werden geïnterviewd door het Belgische ‘De Morgen’. Of ze, nadat het gezin Sauer naar Rusland vertrok, zich intussen Russen voelden?
Derk Sauer: “Mijn kinderen zijn Russischer dan ik.” En: “Ik ben geen Moskoviet, maar ik wil graag terug: als het kan, gaan we.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Het verhaal van Violet, met tragische afloop, dat kent u, van gisteren. En als u gisteren gekeken geluisterd hebt, dan weet u dat Violet een tweeling had. Een jongen en een meisje. De naam van de jongen was Screech. Het meisje heette Jenny.
En ook met Jenny is het niet goed gegaan.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Kom, luister naar het tragische verhaal van Violet. Het is niet goed met haar gegaan.
Maar dag Jenny, en ook welkom Screech.
Soeur Sourire, dat betekent De Glimlachende Zuster. Onthoudt u dat even.
Van de week was ik bij mijn dementerende moeder en de communicatie tussen ons verloopt nu anders dan vroeger. De ziekte heeft veel uitgebeten, weggewist, aangetast. En woorden schijnen in willekeurige volgorde in mijn moeders brein gevormd te worden, en schijnbaar zonder onderling verband. En zo komen ze ook in de wereld. En in mijn oren. Onnavolgbaar. Jazz met woorden zeg maar, een grote improvisatie. Maar ik probeer er altijd wat van te maken. Ik bedoel, ik deins niet terug voor Lucebert, Van Ostaijen of Apollinaire, dus hier maak ik ook wel wat van.
Zo hoor je tijden, misschien wel jaren, niets van John Lydon, en zo lees/hoor je in korte tijd drie keer over/van hem. De eerste van die drie was de publiciteit rondom de miniserie die gemaakt is over The Sex Pistols. John was het er niet mee eens. De serie was ‘bollocks’, om hem te quoten.
De tweede keer was de ophef vanwege zijn deelname aan het amusementsprogramma The Masked Singer. Waar hij Schools Out van Alice Cooper zong. Dat kwam de punkicoon, de rebel, natuurlijk op een bak kritiek te staan: sell out, beetje aan die commerciële burgermanprogramma’s meedoen, boe!
Dat hele generaties zich niet begrepen, zich misplaatst of in de steek gelaten voelen…. Dat is van alle leeftijden. Dus pubers, kop op… Mocht je vergeten zijn wanneer je voor het laatst bent aangesproken als een baby, er ligt nog een mooie toekomst voor je.
De ‘senioren’band The Zimmers werd opgericht om te figureren in de BBC documentaire ‘Power to the People’. Gepensioneerden doen hun beklag over bejaardentehuizen, waarin ze zich ‘opgesloten’ voelem, geïsoleerd van de samenleving.
Je staat als solist op het programma, dan wil je ook solo. Dat er een heel orkest zit te wachten tot je klaar bent, ach, het orkest wordt toch wel betaald.
Maar violist Josef Špaček speelde ‘Funk the string’ niet zomaar. Om te beginnen natuurlijk om zijn virtuositeit even alle ruimte te geven. Maar ook om duidelijk te maken dat er aardig wat overeenkomsten zijn met het ‘grotere werk’ dat hij diezelfde avond moest spelen: het eerste vioolconcert van componist Bohuslav Martinů.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.