De allereerste vagina staat op de cover van de Playboy! Word je daar niet nieuwsgierig van? Want hoe is die vagina dan in beeld gebracht? En waarom nu ineens wel een vagina en eerder blijkbaar niet? Ik heb geen weet van Playboy-covers, dus waarom er eerder geen vagina's op stonden, is me niet helemaal duidelijk. Al lijkt het me best een prestatie om een goede foto van een vagina te maken, omdat de vagina inwendig is. Zie daar maar een mooie cover van te maken. Of zullen ze toch gewoon een vulva bedoelen, zoals meestal? Jawel hoor, het is inderdaad een vulva die pronkt op de cover van de Duitse Playboy, zie ik in het artikel van RTL Nieuws. Een stukje biologieles: de vagina is de opening die eindigt in de baarmoedermond, dat stuk wat bekend is omdat er penissen in passen, je weet wel. De vulva daarentegen is het hele gebied van het geslachtsdeel, dus inclusief de schaamlippen, de hoed, de clitoris en de vagina. Deze vulva is van Marisa Papen, een Vlaams model dat graag het taboe rondom vulva's doorbreekt. Voor de cover is die van haar kundig gedecoreerd maar vooral gecensureerd met 'digitale' bloemen. Ze wilde eigenlijk helemaal naakt, maar dat mocht niet volgens de advocaten van het tijdschrift, schrijft RTL Nieuws. Deze elegante oplossing werd wel geaccepteerd. Terug naar de biologie. Volgens RTL Nieuws bedekken de bloemen de grote en kleine schaamlippen én de clitoris, en kan je een beetje de vagina in kijken. Ik wilde nu gaan uitleggen dat RTL Nieuws ernaast zit en de clitoris helemaal niet op de foto staat en je niet de vagina in kan kijken. Een kleine rondvraag leert echter dat de meningen hierover verdeeld zijn. Het zijn natuurlijk geen meningen, het is anatomie, maar interessant is het wel dat er geen universeel gedeeld begrip lijkt te zijn van hoe een vulva er uitziet. Dat kan komen door de grote variatie in vulvavormen. Wij zijn daar niet zo bekend mee, want biologieboeken tonen vrij abstracte en klinische afbeeldingen van hoe het er uit zou zien. In werkelijkheid kunnen vulvas er heel anders uitzien. Voorbeelden daarvan zijn te vinden in bijvoorbeeld boeken en documentaires. De vormen zijn wel enigszins te categoriseren. In ieder geval zijn vulva's net kunst, je kan er van alles in zien. Toch nog even mijn theorie: ik denk dat je onderaan de foto net twee stukjes van de hoed ziet, het flapje dat rondom en over het bekende puntje van de clitoris zit. Dat puntje zit dan buiten de foto. De rest van de clitoris is sowieso niet zichtbaar. En ik zou zeggen dat je niet in de vagina kan kijken, maar dat je via die intrigerende opening slechts tussen de schaamlippen door kijkt. Wat ik me wel bedacht is dat ik niet eerder een afbeelding van een vulva heb gezien met de clitoris aan de onderkant weergegeven. Als dat inderdaad het patroon is, kan ook dat nog verklaren dat mensen aannemen dat op de coverfoto de clitoris boven zit en die opening dus de vagina moet zijn. Het was overigens niet mijn bedoeling om de vulva van Marisa Papen uitgebreid te analyseren, maar je wil toch weten wat je wel en niet ziet. Je kan er bijna niet omheen. Zeker als RTL Nieuws poogt het uit te leggen en het nog fout lijkt te doen ook. Bovendien zou je verwachten dat er weinig analyse voor nodig is. Daar ging het mis. Er wordt aan gewerkt zullen we maar zeggen. En hoewel het wat vreemd voelt om hier zo uitgebreid over te schrijven, voel ik me gelukkig niet zo bezwaard. Het model wil graag het taboe rondom de vulva doorbreken en wat mij betreft draagt aandacht voor haar cover daar mooi aan bij. In ieder geval vind ik het een mooie foto. Ik zou bijna wensen dat iedere persoon met een vulva zo'n portret daarvan had. Of, waarom ook niet, dat iedere persoon zo'n portret van hun geslachtsdelen had! We hoeven niet allemaal op de Playboy of deze cover te waarderen, maar ik wens dat we allemaal onze eigen geslachtsdelen kunnen waarderen. Ook voor hoe ze er uitzien.
Metal of symfo, of gewoon allebei?
Klassiek stuk van Opeth in de traditie van de lange composities van de rockbands uit de jaren zeventig. Af en toe wat ruiger, moet kunnen. Oh, en let op t-shirts. Ken uw klassieken.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
“Discussies hebben (…) is één ding, maar (…) intimideren door misdaden te plegen gaat alle perken te buiten….”
Wat? Weer een actie van radicale boeren? Of koffiedrinkende complotdenkers? Nee, deze keer reageert Christian Geselle, de burgemeester van Kassel, op acties gericht tegen Documenta 15, dat van antisemitisme wordt beschuldigd.
Al voor de opening (18 juni) lag de belangrijkste kunstmanifestatie ter wereld onder vuur. In januari maakte het ‘Verbond tegen antisemitisme Kassel’ (BGA-Kassel, Bündnis gegen Antisemitismus Kassel) bezwaar tegen de deelname van een Palestijns kunstcollectief. BGA-Kassel voert als motto “Er bestaat geen antizionisme zonder antisemitisme”.
In april werd een tentoonstellingsruimte beplakt met stickers met teksten als “Vrijheid, niet de islam! Geen compromis met barbaarsheid! Vecht consequent tegen de islam!”. In mei werd ingebroken in het pand waar voorbereidingen voor het Palestijns kunstcollectief gaande waren. De ruimte werd bespoten met cryptische teksten als ‘187’ en ‘Peralta’.
Dat ‘187’ is een verwijzing naar een wet uit Californië betreffende moord. ‘Peralta’ verwijst naar de extreemrechtse Baskische activist Isabel Medina Peralta, die in 2021 nog deelnam aan een training bij de Duitse neonazi groep ‘Der III Weg’.
Dat werd als bedreigend ervaren, waarop de Kasselse burgmeester met de reactie kwam waar we dit artikel mee begonnen (bron).
Mijn moeder somt als ze in de file staat, of de slaap
niet vatten kan, de cijfers van Pi op, die achter de komma.
Dan kijkt ze tot hoever ze dit keer komen zal.
Pi heeft geen eind, dus dan gaat ze: 3,14159 2653…
Van mijn broer krijg ik een mail waarin hij wenst
dat iedereen in goede gezondheid verkeerd.
Ik heb hem nog niet discreet kunnen zeggen
dat dat verkeert is, als hij begrijpt wat ik bedoel.
Bij handvaardigheid op school wilde mijn zus
van houten balkjes de oneindige, onmogelijke
Driehoek van Escher namaken. Het boek met de
tekening had zij voor zich op de werkbank gezet.
En mijn vriend Erik, stak zijn hand op in de klas
toen de basen en de zuren werden behandeld.
‘De zuurgraad wordt gemeten op de zuurgraadmeter,
okay, maar waarop meet men dan de basen?’
Maar mijn liefje die weet echt niets van wetenschap.
Gister zei ze nog: ‘Michiel, jij kunt naar de maan lopen.’
Op 27 oktober verleden jaar, stond er een oproep op Sargasso: Schrijf een gedicht dat de wetenschap als thema heeft. De Vereniging voor Wetenschapsjournalistiek en -communicatie bestaat 35 jaar, en ter gelegenheid van dat feit werd er een gedichtenwedstrijd uitgeschreven.
Het aantal inzendingen was hoog: 700 gedichten werden beoordeeld door de jury. Mijn gedicht kreeg niet de eerste of de tweede prijs, maar belandde wel in de dichtbundel met nog honderd anderen. Ik sta op bladzijde 101 van de (leuke en gevarieerde) bundel ‘En dat was kennis, zeg je dan.’ Joepie!
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
I used to live in South London
There’s not much of it left
Wu-Lu maakt zich onder meer boos over gentrificatie: “What made me speak about South London was the fact that it’s a place of nourishment that has now been refined to be a manufactured breeding ground for culture vultures who seem to infest the world over. So it’s a call to arms for all those who resonate with it.” ‘South’ staat op het album LOGGERHEAD, dat een boeiende mix is van hiphop en grunge.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Free The Robots gaat al lang mee – samen met Teebs en anderen was hij een van de pioniers van de L.A. beat scene zo’n 20 jaar terug – en bracht onlangs een nieuw album uit, Kaduwa.
Een piano. Een microfoon. En een soulstem met wat heesheid. Celeste beschrijft een liefde die voorbij is gegaan.
Isn’t it strange?
How people can change
From strangers to friends
Friends into lovers
And strangers again
Een beetje vals spelen is dit wel. Een lief walsje van The Gun Club, weliswaar met een boel valse noten, ook al zijn het hele goeie valse noten wat mij betreft, ik had ze niet beter kunnen plaatsen.
Maar The Gun Club was geen lieve band. Ze waren rommelig, smerig, vuig, onbetrouwbaar en ze dronken en ze rookten en ze gebruikten – maar wat waren ze heerlijk. Hier doen ze My Dreams
Er zijn liedjes die blijven hangen. Dat kan om verschillende redenen zijn. De muziek, de tekst, de artiest, je eigen stemming, het moment, en bij dit nummer van Macy Gray is het voor mij het refrein. Altijd als ik dit nummer ergens hoor, denk ik: laat de rest van dat nummer maar zitten, doe voor mij geen moeite, sla die coupletten maar over, ga gelijk door naar het refrein. Want dat hoor ik het liefst. Doe maar gelijk het refrein. En als het mag en kan, Macy, doe het maar gelijk een paar keer achter elkaar. Het refrein. Dank je wel.
Joe Henry heeft betere songs, aantrekkelijk nummers, vlotter, meer aansprekend, commerciëlere, minder weerbarstig dan deze Our Song, die maar amper vooruit lijkt te komen, er lijkt zoveel gezegd te moeten worden, er zit zoveel dwars in deze klaagzang.
Joe Henry, of de verteller van deze song, voert in de eerste regel ene Willie Mays op. En die heeft bestaan. Hij was een bekend basebalspeler, en die klaagt indringend over wat er met zijn land gebeurt en gebeurd is. En welke zorgen en dromen hij heeft. Later is de verteller van de song toch niet helemaal zeker of die persoon wel Willie Mays was. Hij had ook iemand anders kunnen zijn. Goeie tekst.
De Groene Negerinnen, met zo’n naam kun je tegenwoordig niet meer mee aankomen. Les Négresses pikten die naam indertijd zelf op als geuzennaam, na een beschimping. Maar wat maakten ze leuke feestmuziek met hun mix van latin, gypsie, rai, balkan en punk natuurlijk.
De zanger, die met dat gebit in deplorabele staat, en met die zang die ergens tussen Shane en Arno in zit, is in 1993 overleden. Een overdoos.
In deze Closing Time kwam de ‘khaen’ of ‘khene’ al voorbij in een stukje Latin jazz. Maar kun je met zo’n Aziatisch mondorgel ook rocken? Volgens Hal Walker wel.