Georg Baselitz, een van Duitslands beroemdste kunstenaars, protesteert tegen een voorgestelde wijziging van de wet voor cultuurbescherming. De export van kunst wordt aan strengere regels onderworpen. Kunstwerken met een waarde boven de 150 duizend euro moeten gekeurd worden door een speciaal comité. Als deze oordeelt dat het werk van nationale waarde is, mag het alleen op de Duitse kunstmarkt worden verkocht. Naar verwachting zal de opbrengst dan aanzienlijk lager zijn dan wanneer het op de internationale kunstmarkt wordt aangeboden. Uit protest vordert Baselitz nu enkele werken terug die hij in bruikleen had gegeven aan drie musea. U snapt de gedachte er achter. Baselitz kan nu, voor het wetsvoorstel worden aangenomen, de werken in het buitenland verpatsen, waar zijn werk op veilingen al aardige bedragen opleverde. Baselitz hoort qua veilingopbrengsten tot de top 15 van ’s werelds nog levende kunstenaars. BDM Gruppe, 2012 (te zien op ArtZuid) Lees verder voor meer Baselitz.
De track van Juno Reactor met samples van Charlton Heston in The Ten Commandments (1956) werkt verrassend hypnotiserend, zo op de weelderige beelden uit Sergei Paradjanovs The Color of Pomegranates (1969).
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
DATA - Omdat op fora dit zo’n geliefd onderwerp is, hier een update over de populariteit van Mohamed (en varianten) als jongensnaam in Nederland.
Het Meertens Instituut nu de gegevens van 2014 heeft toegevoegd. Dan bent u weer helemaal bij.
Eerst de aantallen:
Maar de populariteit laat zich natuurlijk het beste uitdrukken als aandeel in het totaal aantal gegeven jongensnamen in een jaar. Dus hebben we de geboortecijfers van het CBS erbij gesleept. Let op, het cijfer voor 2014 is nog niet definitief.
We hebben de volgende naamvarianten gebruikt (met dank aan dhr Raven (Arabist)):
M’hamed
Mahamed
Mahammed
Mahamoud
Mahamuud
Mehmed
Mehmet
Moehamad
Mohad
Mohamad
Mohamadi
Mohamed
Mohamed-Amin
Mohamed-Amine
Mohamed-Amir
Mohamed-Damin
Mohamed-Nouri
Mohamed-Safwane
Mohamed-Yassin
Mohamedi
Mohammad
Mohammad-Ali
Mohammed
Mohammed-Ali
Mohammed-Amien
Mohammed-Amin
Mohammed-Amin
Mohammed-Wael
Mohammed-Yasin
Mohammedabrahem
Mohamud
Mouaad
Mouad
Mouhamed
Muhamad
Muhamed
Muhamet
Muhammad
Muhammad Anas Dzuqarnain
Muhammed
De Griekse crisis gaat nu nog over maar één ding: gezichtsverlies. De schoolmeester heeft het stoute jongetje in de klas zo vaak de duimschroeven aangedraaid, dat er geen weg meer terug is. De schoolmeester gelooft er heilig in dat enig mededogen nu ten koste van zijn gezag zal gaan.
Het gezicht wordt echter zwaar overschat als primair kenmerk van iemands wezen, van iemands identiteit en derhalve ook van iemands imago. De kleren, zelfs die van de keizer, de houding, de lichaamstaal zijn even wezenlijk. Er is, als iemand zijn gezicht verliest, dus nog geen man overboord. (Hoe dat bij vrouwen werkt gaat mijn expertise te boven).
Kunstenaars laten zien dat ook zonder gezicht indruk gemaakt kan worden. Ongetwijfeld een heel andere indruk dan de Europese schoolmeesters op de Griekse dwarsligger willen maken.
Henri Vidal – Kain op weg om zijn broer Abel te doden, 1896.
Shadi Ghadirian – portretten uit de Like Everyday Series, 2000-2001.
Patty Maher – I wear many hats, 2011.
Muriel Castanis – Spirit of Freedom, 1992.
KatBee Photography – Ever Changing Mood, 2010.
Adrian Ghenie – The Trial, 2010.
Joep van Lieshout – Twee groetende mannen, 2000.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Cafe Tacuba is een prettig gestoorde band uit Mexico die z’n best doet op elke plaat weer anders te klinken. Verschillende stijlen worden daarbij moeiteloos gecombineerd.
En kennelijk zijn ze daarmee erg populair geworden in Latijns Amerika.
Voor wie het publiek er te veel doorheen vindt schreeuwen in haar enthousiasme, hier is de studioversie te horen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Het Finse Nemesis maakt ambient en laat met bovenstaand nummer merken zijn klassiekers te kennen.
Nemesis komt uit Korea en speelt seventies rock, compleet met klassieke invloeden en stevige tempowisselingen.
Nemesis is (ook) een beschaafde rockband uit Bangladesh. Misschien een beetje gladjes, maar het vakmanschap spat ervan af.
Nemesis is een luidruchtige band uit Uruguay, die qua internationale exposure nooit verder is gekomen dan een tripje naar de overkant van de rivier, Buenos Aires. Terwijl ze toch een hartstikke leuk stopmotion clipje gemaakt hebben.
Als u dacht dat de wereld nu op springen staat, moet u even terugspoelen naar eind jaren zestig, toen rassenrellen en militante groeperingen als de Weather Underground en de Black Panther Party de VS op deden schrikken.
Tegenwoordig denken we bij de jaren zestig vooral aan Flower Power en de preken van Martin Luther King, maar dat is dus een eenzijdig beeld.
‘Panic in Detroit’ verscheen in 1973, op Bowie’s album Alladin Sane. Op gitaar ziet u Adrian Belew (Zappa, Talking Heads, King Crimson).
Mustard Pimp is een muzikant uit Los Angeles met, blijkens zijn Facebook tijdlijn, een grote liefde voor het absurde. Die voorliefde is ook zichtbaar in bovenstaande seventies pornosplatterparodie. Mocht u zich op het werk bevinden: op eigen risico. Minder nsfw is Money Shot (echt waar).
Ryuichi Sakamoto draait al heel wat jaren mee in de muziekwereld. In de jaren 70 begon zijn carriere met het Yellow Magic Orchestra, dat als een van de pioniers van de electronische pop wordt beschouwd. Daarna werkte hij veel samen met David Sylvian. Tegenwoordig is hij vooral bezig met ambient.
Hier horen we ‘m op een van z’n vele solo-albums, in een traditioneel Japans lied, in een curieuze combinatie met Senegalees Youssou N’Dour. Uit 1989.