Closing Time | Chrome Hoof
Chrome Hoof heet een experimenteel kamerrockorkest te zijn. Wat u ook van dit gezelschap uit Londen wilt maken, het swingt in elk geval wel.
Momenteel ben ik aan het lezen in Boek (256 blz.) van Robert van Eijden. U kent ‘m wellicht van zijn website [maar wat is het], alwaar hij onder de naam Oxysept immer verkwikkende verhalen schrijft over zijn (gebrek aan) avonturen in het Utrechtse stadje U. Als u ‘m nog niet kent, dan moet u daar als de wiedeweerga verandering in brengen. Bijvoorbeeld door het lezen van Boek (256 blz.). Boek (256 blz.) heeft ongeveer hetzelfde onderwerp als [maar wat is het]: het leven van een eeuwige jongeman die ten doel heeft het leven met zo min mogelijk inspanningen tot een goed einde te brengen. Voor zover je van een goed einde kan spreken natuurlijk. Van Eijden slijt zijn dagen met niet veel meer dan slapen, op de bank hangen, naar documentaires over de Tweede Wereldoorlog op National Geographic kijken, mijmeren, uit het raam staren, katten aaien, wandelen en naar het café gaan om Witte Trapist te drinken. In zijn eigen woorden: “Zonder veel hoogte- of dieptepunten kalmpjes op weg naar het einde. De enige ambitie die ik heb, niet aan mijn kop gezeurd worden, had ik al tot op een redelijk hoog niveau weten te verwezenlijken.” Hij is zelfs te lui om De Eerste Vereniging voor Onderpresteerders op te richten. Geheel in lijn met de luie aard van de hoofdpersoon, heb ik al een recensie over Boek (256 blz.) geschreven. Zonder het te lezen. Enthousiast gemaakt over mijn eigen woorden, ben ik het boek meteen gaan lezen. En ik kan u wel verklappen: het lost alle verwachtingen in. Kortom, een mooie aanleiding om het in deze aflevering van Kunst op Zondag eens over luiheid te gaan hebben.
Chrome Hoof heet een experimenteel kamerrockorkest te zijn. Wat u ook van dit gezelschap uit Londen wilt maken, het swingt in elk geval wel.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
COLUMN - Ik denk dat het 2006 was en ik zat met de vrouw die nu mijn vrouw is in de trein naar Geneve. In de restauratiewagon spraken we met een jonge Zwitser die samen met zijn klas een weekje in Amsterdam was geweest. Wat hem het meest had verwonderd waren de fietsers. Niet alleen de enorme hoeveelheden, maar vooral de macht die de fietser hier had. “The bike is king”, zei hij.
Daar moest ik aan denken toen ik afgelopen week de bijzonder fijne documentaire ‘Het Nieuwe Rijksmuseum: de Film’ zag, over de moeizame verbouwing van het belangrijkste museum van Nederland. Onbetwiste hoofdrolspeler van de film en grootste pain in the ass van de betrokkenen: het fietstunneltje.
Als kijker van de documentaire leef je met de mensen van het Rijks mee. Je kunt die kleinburgerlijke ijdele gekken van stadsdeel Oud-Zuid wel door het scherm trekken als ze weigeren hun goedkeuring over de plannen te geven omdat ze het redden van dat fietstunneltje tot hun belangrijkste reden van bestaan hebben gebombardeerd.
Aan de andere kant: volgens mij vond ik het destijds ook belachelijk dat het Rijks het fietstunneltje wilde dichtgooien. Zoals iemand het in de documentaire verwoordde: hoe durf je, als je beweert dat het je allemaal om de cultuur te doen is, het mooiste fietstunneltje ter wereld de nek om te draaien.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vijf sterren gaf u vorig week aan B Block. De consequentie is dat u meer Koreana krijgt, dit keer in de vorm van een clipje dat muzikaal een kloon is van Psy, maar dan veel grappiger. Het zit vol cameo’s van beroemde Koreanen, al zal u dat allicht niet opvallen.
Im (of Lim) Chang Jung is een multitalent met een kast vol muziek- en filmprijzen. Hier en hier vindt u meer van ’s mans werk. En hier is een selfievideo met drie Amerikaanse meiden die het bovenstaande clipje zitten te bekijken.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
BB King is dood, maar Buddy Guy, ook alweer tegen de tachtig jaar oud, is alive and kicking. Hierboven een misschien wat gelikte versie van Sweet Home Chicago, maar leuk vanwege het ensemble dat Buddy om zich heen verzameld heeft.
Percussionist Lukas Ligeti heeft zich gespecialiseerd op de Marimba Lumina, een gecompliceerde electronische versie van de marimba, welke het mogelijk maakt om muziek te maken die uitpuilt van de details op de vierkante millimeter. En dat doet hij dan ook.
Opvallend is hoe hij een heel eigen weg heeft gekozen, maar hoe daar toch de muziek van z’n vader György Ligeti – een bekend avant-garde componist – in doorklinkt.
In een ander filmpje legt hij de werking van het instrument uit, maar hier beneden horen we hem live met Great Circles Tune II.
Tomcraft is natuurlijk dikke vette mainstream techno/trance (bekend van Loneliness) uit de tijd dat dj’s nog met vinyl werkten, maar bovenstaand nummer is afwijkend genoeg om interessant te zijn.
Theophilus London komt uit Trinidad en woont in New York. Zijn muziek is een mellow mix van hiphop en elektronica, naar eigen zeggen beïnvloed door onder andere Michael Jackson, Prince, Kraftwerk en The Smiths.
OPINIE - Zolang ik me kan herinneren, zijn er mensen die klagen dat iedereen met liefde voor cultuur, met een grote boog om de letterenfaculteiten heen moet lopen. Die klacht is een beetje een sleets geworden en daarom zou ik het artikel van David Clemens, waarnaar de waanlink verwijst, niet 101% serieus nemen. Desondanks noemt hij drie problemen die ook in Nederland actueel zijn: de verschraling van het oude pedagogische ideaal (“Bildung”) tot geesteswetenschappen, de politisering en het gruwelijke jargon. Het totaaleffect is dat de letterenfaculteiten ver lijken te staan van het echte leven.
Eind ’95 ging er een busje over de kop. Het was bijna het voortijdige einde geweest van de christelijke altrockgroep Luxury.
Inmiddels zijn drie van de bandleden oosters-orthodoxe priesters (in de VS of all places) en een vierde een gerespecteerd maker van muziek-documentaires met een veelgeprezen film over Sacred Harp onder zijn gordel. Matt Hinton is inmiddels bezig geld in te zamelen voor een filmproject over zijn voormalige bandje.
cultuurwoordvoerder Samira Bouchibti:
Via websites als Marktplaats is de gehele Wereldbibliotheek voor een paar euro per titel te koop en eenmaal gelezen kan hetzelfde boek net zo gemakkelijk weer worden doorverkocht
Tori Amos was in de jaren negentig op de toppen van haar kunnen. Denk Kate Bush, maar dan rauwer en meer bij de tijd.
Masturbatie, getreiterd worden op school, verkrachting, ontmoetingen met de duivel na het drinken van psychedelische thee*: alles kwam langs.
Onlangs heeft ze haar eerste twee solo-albums opnieuw uitgegeven, in een luxe uitvoering met veel bonusmateriaal. Die zijn nog altijd de moeite van het beluisteren waard.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.