This week the 60th Eurovision Song Contest is held in Vienna. An event watched by millions all over the world. We've analyzed the last 40 years, from 1975 to 2014, to see if the proximity of countries has any influence on the voting. Our conclusion: yes, it does. What we did was calculating the distance between all the capitals of the countries that participated (or voted) in the last 40 years. Why that period? Because in 1975 the current voting system was introduced. So these years can be compared. Next we calculated how many points a particular country gave to another country and divided that by the times they voted. If they gave no points but could have, a zero was used. And then we plotted these date in a graph. On the horizontal bar the distance between the capitals. On the vertical bar the average points given (in finals and semi-finals).
Twee dagen geleden kon ik de verleiding nog weerstaan om iets volstrekt mafs uit Korea te posten. Deze keer is dat niet gelukt. Kijkt u naar een clipje van boyband Block B, dat zowel muzikaal als visueel de meeste omschrijvingen tart. Als altijd bij kpop wel een dikke plus voor de art direction.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
COLUMN - In drie eerdere stukjes (1, 2, 3) beschreef ik hoe de weg van Teheran naar Mashhad van strategisch belang was voor de vroege islam, waarom de eerste kaliefen hier investeerden en hoe de bewoners van het gebied het nieuwe geloof op eigen voorwaarden aannamen, zodat hier grote religieuze variatie heerste. Ik noemde soennieten en sjiieten, een cross-over daartussen en de mysticus Abu Yazid. Verder leefden hier joden, boeddhisten, zoroastriërs in diverse soorten en maten, manicheeërs en nestoriaanse christenen.
Het was een gevarieerde wereld, maar alleen de tegenstelling tussen soennieten en sjiieten vertaalde zich soms in geweld. Alleen zij konden immers legers op de been brengen. Al-Mamun, de Abbasidische kalief in Bagdad, meende dat de tegenstellingen op te lossen waren als de leider van de afstammelingen van Mohammed, Reza (“de achtste imam”), ook kalief zou zijn. Dus bood hij in 809 aan dat Reza de macht zou overnemen. Het was een vreemd aanbod: koningen bieden niet zo vaak hun troon aan een ander aan. Reza lijkt een valstrik te hebben vermoed en wees het aanbod af, maar formuleerde zijn afwijzing zo dat Al-Mamun haar niet kon uitleggen als erkenning:
Als het kalifaat u rechtmatig toebehoort, is het u niet toegestaan er afstand van te doen. Als het u echter onrechtmatig toebehoort, kunt u het niet overdragen omdat u niet kunt afstaan wat u niet bezit.
Als iets over ruimte gaat dan is dat wel architectuur. In de vorige aflevering zagen we dat architecten soms meer kunstenaar dan bouwmeester willen zijn. En er zijn kunstenaars die over architectonische gaven moeten beschikken, willen ze tot stand brengen wat in hun hoofden zit.
Vandaag site specific art, een speels soort ruimtelijke kunst. De term ‘site specific’ is soms misleidend, want er zijn kunstwerken bij die het even goed doen op een andere plek, dan waar ze voor het eerst verschenen. Heel strikt genomen zou ‘site specific art’ kunst moeten zijn waar plek en kunst zo’n eenheid zijn dat het op een andere plek meteen alle waarde verliest.
Land art is per definitie ‘site specific’. Street art is dat ook zou je zeggen, maar wat mij betreft alleen als de kunstenaar de plek zelf in het werk integreert.
Een installatie die een volledige museumzaal of een complete galerie vult, wordt ‘site specific’ genoemd. Natuurlijk omdat er iets specifieks met de ruimte is gedaan. De leukste zijn de installaties, of liever bouwwerken, waar je doorheen kan lopen, glijden, klimmen en kruipen.
Dat is natuurlijk helemaal van deze tijd: publiek wil participeren. Zomaar in stilte bewonderen, kom daar nog maar eens om. Dat bedoel ik niet ten nadele van die interactieve ruimtes. Want stomverbaasd kijk ik toe hoe dat toch allemaal mogelijk is.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Aldus de data-analyse van Andrew Power-Morse. Trouw bericht er over. Op de originale website mooie grafiekjes over iets wat we natuurlijk allemaal al wisten…
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Dat Hollywood vooral mooie jonge vrouwen tussen de twintig en de veertig in voorname filmrollen plaatst, is natuurlijk al lang en breed bekend. Maar wat opvalt is dat oudere mannelijke filmsterren dan weer geen probleem zijn.
Hoe oud mannelijke Hollywoodsterren echter ook mogen worden, hun vrouwelijke tegenspelers (en ‘love interests’) blijven altijd hangen in de vruchtbare leeftijd. Want hé, welke 29-jarige vrouw zou het nu niet willen doen op een een 56-jarige kerel? Lekker realistisch, maar niet heus.
Vijftien jaar na Tourist komt Saint Germain met een nieuw album. Vooruitlopend op de release in oktober zette hij bovenstaand nummer alvast online. Het klinkt vertrouwd eclectisch.
Wees gerust, u krijgt niet het nummer van Psy, maar een Duitse reggae artiest, die in werkelijkheid Tilmann Otto heet. Hoewel zijn werk pas een paar jaar oud is, klinkt het enigszins gedateerd – zo klassiek is de invulling die Gentleman aan de reggae geeft, inclusief sociale boodschap.
Laat u niet bedotten door het vrolijke deuntje en de maffe video. Bonnie ‘Prince’ Billy’s ‘I see a Darkness’ is een mistroostig lied over de kanten van onszelf die we liever niet laten zien.
Well, you’re my friend, and can you see?
Many times, we’ve been out drinking;
Many times we shared our thoughts.
But did you ever, ever notice, the kind of thoughts I got?
Well, you know I have a love; a love for everyone I know.
And you know I have a drive, to live I won’t let go.
But can you see its opposition, comes rising up sometimes?
That its dreadful imposition, comes blacking in my mind?And then I see a darkness…
Pascal Comelade is een franse muzikant die enige bekendheid geniet vanwege de inzet van speelgoedinstrumenten in z’n muziek. Op z’n l’Argot du Bruit uit 1998 werkte hij samen met P.J. Harvey als zangeres.
Sjuul Paradijs per onmiddellijk weg als hoofdredacteur van de Telegraaf. Kenners spreken van een machtsstrijd binnen TMG en dat er nog meer koppen zullen rollen.
Volgens criticus Bruce Eder was het concert dat Benny “King of Swing” Goodman op 16 januari 1938 gaf in Carnegie Hall in New York het moment waarop jazz de wereld van de ‘respectabele’ muziek betrad. Ik weet niet of hij toen ook That’s a Plenty speelde, maar het is hoe dan ook een prachtige klarinetsolo.