Goed volk | Spijkerbomen

Bomen hebben altijd al tot de verbeelding van de mens gesproken: van de oeroude wereldbomen via de wodanseiken tot de hedendaagse knuffelbomen. Volgens vele fans gaat er van bomen een zekere kracht of energie uit die men zegt te kunnen waarnemen. Ik laat deze niet te objectiveren ervaring graag voor wat ze is, maar feit is dat bomen in de volkscultuur wereldwijd een niet te onderschatten rol spelen.

Door: Foto: © Sargasso logo Goed volk

Closing Time | Les Filles Du Bord De Mer

, door

Arno Hintjens zag ik in het voorjaar van 1981 in de hoek van een schoolplein optreden als frontman van T.C. Matic. Ergens in de buurt van Brugge. Ik had geen idee. Het was door mijn Vlaamse vakantievriendinnetje van toen, M****, dat we daar belandden, tussen die andere 125 bezoekers.

Later zag  ik Arno terug op het podium van Werchter, toen stond ik tussen 45.000 festivalgangers waarvan het grootste deel dat ene woord, die ene klank meezong bij dit nummer van Arno. Ik ook. Maar ik had wederom geen idee. De song heet Les filles du bord de mer en is oorspronkelijk van Adamo.

Foto: Gimme Shelter, the Stones in Beeld, Der Aa-kerk, © foto Wilma_Lankhorst

Kunst op Zondag | Gimme Shelter in Groningen

, door

VERSLAG - Voor Kunst op Zondag was ik deze week te gast bij de voorbezichtiging van ‘Gimme Shelter, the Stones in Beeld’. Deze foto-expositie is een parallel-tentoonstelling aan ‘The Rolling Stones, Unzipped’ in het Groninger Museum. De ambiance van de historische Der Aa-kerk op A-kerkhof (wie kent dit adres niet van Monopoly?) geeft iets speciaals mee aan de rockende foto’s van popfotografen Bent Rej, Rob Bosboom, Gijsbert Hanekroot en Claude Vanheye.

Gimme Shelter, the Stones in Beeld in Der Aa-kerk, © foto Wilma Lankhorst

The Stones in Nijmegen 1995

Terwijl The Stones ‘Gimme Shelter’ inzetten, flits er een hevige pijnscheut door mijn onderrug. Ik moet gaan liggen op het grasveld van het Goffert Park in Nijmegen. In deze gestrekte positie op de grasmat voel ik de muziek door mijn lijf golven. Mijn vrienden Martin en Harrie staan respectievelijk aan mijn hoofd- en voeteneinde om me bescherming (shelter) te bieden tegen de dansende fans. Het tweede deel van de Rolling Stones ‘Voodoo Lounge Tour’ breng ik liggend door, maar de intensiteit van de muziek is er niet minder om. Al deze herinneringen komen weer boven als we bij de fototentoonstelling ‘Gimme Shelter, de Stones in Beeld’ in Der Aa-Kerk inlopen.

Foto: V (cc)

Kunst op Zondag | Over 100 jaar

, door

Laat vandaag nog een portret van u schilderen en over honderd jaar ziet u er nog even patent uit als nu. Mits het schilderij goed wordt geconserveerd. Komt u in een museum te hangen, hoeft u zich daar geen zorgen over te maken. De anti-rimpelzalfjes, vitaminen en mineralen waar u jong en fit bij zou blijven, worden ruimschoots overtroffen door de hedendaagse conserveringstechnieken.

U heeft er weinig aan. De kans is uiterst klein dat u over honderd jaar uw eigen portret zelf nog eens bekijkt. En hoe u en de wereld er over honderd jaar uit zal zien, is een boeiende vraag, maar u zult het nooit zelf ‘In Real Life’ aanschouwen.

Als u meent dat u dat over honderd jaar wél kan, dan bent u op zijn minst een vlot lerende 6-jarige die dit stukje nu leest. De kans dat u een 100-plusser wordt, is weliswaar met de dag groter, maar is vooralsnog zeer klein. Laat staan dat een 100-jarige ooit zichzelf nog eens 100 jaar later zal kunnen bekijken.

Overigens waren er meer dan honderd jaar geleden, toen leefstijl en gezondheidszorg toch echt heel anders waren dan nu,  ook al 100-plussers. Martinus Wilhelmus van de Waal te Rhenen overleed in 1898 op 102-jarige leeftijd. In Rhenen herinnert de M.W. van de Waalstraat aan de zeer actieve diaken, ouderling, notabele in de kerkvoogdij, lid van de Watersnoodcommissie en 20 jaar raadslid 4 jaar wethouder.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Not

, door

Big Thief, maar dat is eigenlijk natuurlijk Adrianne Lenker. Zonder haar geen Big Thief. En wat was zij in 2019 een plezier om te horen als zangeres. Die zucht- en kreunzangeressen kenden we nou wel. Maar hier stond een gedreven iemand achter de microfoon die haar zinnen gromde.

En ja, er ontbrak een tand rechtsboven bij haar, maar fuck that, Zij had even wat anders te doen hier, ze kwam hier om ‘Not’ te spelen, en ze buigt zich over haar gitaar. En wat heeft die drummer een lekker waanzinnige blik in zijn ogen. Dat die gitarist wat aanstellerig zijn gitaar hanteert met bijbehorend  raar huppeltje dat geeft allemaal niet, zolang Adrianne maar haar ziel verbeten blijft uitschreeuwen in de microfoon.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Crème Brûlée

, door

De band heet dus King Hannah en de song Crème Brûlée. Niet andersom. Het duo heeft zich genoemd naar de zangeres: Hannah. En dit is hun debuutsingle, net uit.

Het nummer heeft de eerste minuten een beetje een lome, triphop-achtige sfeer. Daarna vult de gitaar van de mannelijke helft van het Liverpoolse duo op Pink Floyd, Neil Young achtige wijze de andere minuten van dit nummer.

Closing Time | Spider Monkey

, door

Beth Gibbons zong bij Portishead. Portishead stopte. Beth Gibbons stopte niet met zingen na Portishead, gelukkig niet. We zouden haast zeggen: zoek de verschillen tussen Portishead en deze soloplaat. De combinatie van triphop, jazz, blues en samples van oude popnummers,  filmisch klinkende downtempomuziek met daarover heen de ijle, smachtende, weemoedige stem van Beth Gibbons, het was er allemaal, en het is nu allemaal weer. Maar nu enkel samen met Paul Webb (Rustin Man zoals tie op de plaat met z’n artiestennaam heet, erg stemmig. Luister bijvoorbeeld hier ‘ns naar Spider Monkey.

Closing Time | Kraai

, door

Smetvis. De vis die niet kon zwemmen. Een project van Melle de Boer. Muziek, tekeningen, vertalingen en een tekstboek + cd. Melle de Boer is bekend (je zou Melle de Boer kunnen kennen) van de band Smutfish. Hij was wel nieuwsgierig hoe zijn Engelstalige liedjes zouden klinken in het Nederlands. Dus vroeg hij: Martijn Benders, Max Greyson, Levi Weemoedt, Fredrique Spigt, Jan van Mersbergen, Freek de Jonge, Bart Chabot, Ingmar Heytze, Jaap Boots, A.H.J. Dautzenberg, Marc van der Holst, Maartje Wortel, Meindert Talma, Joubert Pignon, Leon Verdonschot, Elinor Fuchs en Lieke Marsman om vertalingen. Dat leverde dus dat boek en bijbehorende cd op. En dat is erg verrassend. Eigenlijk is het resultaat mooier dan zijn eigen origineel. Hier zingt Melle ‘Kraai’, in de Nederlandse vertaling van Jaap Boots. En ja, hij heeft het anders vertaald. Héél anders.

Closing Time | Absolute

, door

Een loom country-nummer van een band uit Nashville, en dat ligt in Tennessee. Daar weten ze hoe ze zo’n typische americana sound moeten maken. O, nee, toch niet. De band heet The Grand East en komt uit Diepenheim, Overijssel, Nederland. Daar weten ze kennelijk ook hoe je sferische rootsmuziek maakt. En daar hebben ze ook geruite shirts, spijkerbroeken en tattoos. En kunnen ze live ook ruig tekeer gaan. Mooie hoes trouwens.

Closing Time | He’s Fine

, door

Laura en Lydia Rogers zijn echt zussen, van elkaar, Secret Sisters is dus geen artiestennaam. Ja, het is wel een artiestennaam natuurlijk, maar dat secret maakt het wat geheimzinnig….

Dat ze zussen zijn, verklaart waarschijnlijk hun hechte sound. Maar ook dat ze op elkaar ingespeeld zijn op het podium, hun dialogen tussen de nummers zijn erg onderhoudend. Ze weten hoe ze elkaar en het publiek scherp moeten houden. Je hebt wel ‘ns bij bandjes dat de live uitvoeringen van hun liedjes wel lukt, maar wat doe je in de ruimte tussen de songs? Nou, daar hadden de zusjes geen enkel probleem mee, ze hadden de zaal aan een touwtje. Hier een kleine anekdote, daar een plagerijtje naar zus,  daar een reactie naar het publiek, dan een recensie over de maaltijd die ze de dag ervoor in een jongerencentrum hadden gegeten. Ze gaven het publiek geen kans om hun aandacht af te laten dwalen. Daar was ik ze erg dankbaar voor: soms sta je naast twee mensen die dan samen even de week doornemen – TIJDENS JOUW FAVORIETE NUMMER! Maar hier was alle aandacht voor het drama dat zich aan de zangeres had voltrokken: ze was bedrogen en in de steek gelaten. Door toedoen van zo’n slet, zo’n Louisiana girl. En ze zong het zo, dat je het kon meevoelen. En dat je die vent, die ex van haar, een lul vond. Hartgrondig.

Closing Time | Intervention

, door

Probeer het maar ‘ns: én pathos & bombast én weemoed & tragiek in één song te componeren. Met orgelpartijen, strijkers en blazers. En ‘m dan nog uit te voeren op de grote podia. En dan zit er nog een goeie tekst bij ook. En een gedreven zanger. Arcade Fire doet dat al jaren. No sweat.

Intervention komt van hun wat onderschatte tweede plaat Neon Bible. Kun je nagaan hoe goed hun andere albums zijn.

Closing Time | Far From Any Road

, door

Een serie op televisie kan niet zonder een pakkende musicscore of openingssong. Dus als je een detective serie maakt met een boel suspense, die ook nog ‘ns in het broeierige Zuiden van Amerika speelt, dan komt zo’n gothic-achtige country-noir song van The Handsome Family mooi van pas. Tijdens een optreden vertelde de zangeres en tekstschrijfster van de band, dat het gebruik van hun song in die serie hen qua publiciteit meer had opgeleverd dan op tournee te zijn.

Vorige Volgende