Anders nog iets? | Nummer onbekend

“Goedemorgen meneer. Spreek ik met de heer Cuijpers?” Het is mijn eigen schuld. Weer heb ik me laten verleiden door mijn telefoon, die een onbekend nummer aangeeft op het displayschermpje. Dan is het eigenlijk al te laat… “Ja, dat ben ik”, zeg ik met een zucht en enigszins nors tegen de erg wakkere en zwaar enthousiaste brenger van het goede nieuws, aan de andere kant van de lijn. Ik ben te fatsoenlijk om op de uit-knop te drukken. Ik geef hem een kans. “Meneer Cuijpers”, vervolgt de beller met zijn van buiten geleerde overtuigingszinnen. “Ik mag u feliciteren! U bent één van de geselecteerde winnaars voor een vakantie van twee weken. U mag met uw hele gezin naar een land van uw eigen keuze!”. Wat heb ik toch een geluk, denk ik lichtelijk cynisch. “Uit hoeveel leden bestaat uw gezin, meneer Cuijpers?”. “Twee”, antwoord ik, voordat ik nadenk wat ik zeg.

Door: Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Quote du Jour | Gemakkelijker als Marokkaan dan als mijzelf

Het bleek een stuk gemakkelijker te zijn om gepubliceerd te worden als Marokkaan dan als mijzelf

Kunstenaar Nelle Boer deed zich voor als politicoloog van Marokkaanse komaf en zag deuren voor hem opengaan die, aldus hemzelf, gesloten bleven als blanke kunstenaar. Ook Sargasso trapte erin. Wat hij met de exercitie wilde bereiken blijft onduidelijk, maar het geeft wel een mooi inzicht in de dynamiek die het islamdebat beheerst.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: nico1959 (cc)

Rehabilitatie Aknarij

De Amsterdamse VVD sloeg begin augustus alarm. Uit ‘onderzoek’ van de partij bleek dat de stichting Aknarij subsidiegeld zou gebruiken ‘om activiteiten te organiseren die tot doel hebben de overheid te belemmeren in het uitvoeren van haar taken en niet bijdragen aan een leefbaarder Amsterdam.’

De VVD nam het Aknarij kwalijk dat de organisatie in 2013 tot twee keer toe een bijeenkomst organiseerde tegen het kabinetsbeleid. Daarnaast had Aknarij ook een Straatrecht-training voor jongeren. ‘De politie lijkt daarmee door Aknarij niet als vriend, maar als vijand te worden neergezet, hetgeen natuurlijk ongewenst is,’ concludeerde VVD-raadslid Torn op de website van de partij.

De Telegraaf noemde het ‘Sarren met subsidie’ en ook GeenStijl besteedde er aandacht aan: ‘Subsidie voor cursus Fuck the Police’. Op Powned was de kop ‘Cursus maakt bontkraagjes nog lastiger’. Veel ophef en verschillende vormen van onvervalste Marokkanenhaat op internet en sociale media waren het gevolg.

Zo schreven reaguurders onder het bericht op Powned:

Als straks ISIS aan de poorten staat te kloppen, meld ik me bij deze aan als vrijwilliger om dit soort figuren op te pakken en kapot te schieten wegens landverraad. DWZ de ontvangers en de verstrekkers.

Weet je wie zo’n cirsus niet nodig hebben?
Mensen die zich aan de wet houden en normen en waarden hebben.
Mensen die wel zo’n cursus nodig hebben zijn bijna allemaal aanhangers van een zeker geloof dat het westen veracht. Minder graag. Veel minder. Oneindig minder!

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

KORT | Jalta: ‘The right story’

OPINIE - Jalta, zeg maar De Correspondent van rechts, begint officieel pas in november, maar is nu al online, onder meer met paniekerige migratieonzin van Bolkestein.

Maar er is meer. Bijvoorbeeld deze bijdrage van Joshua Livestro waarin hij Femke Halsema de maat neemt. In hoeverre Livestro daarin slaagt, laat ik even in het midden. Daar mag Halsema zelf iets van vinden.

Daarom gewoon wat willekeurige juweeltjes:

We zijn daar ook heel simpel in: “culturen” die vrouwen verbieden om auto te rijden of volleybalwedstijden [sic] bij te wonen, andersgelovigen belasting opleggen, homo’s aan hijskranen ophangen, krijgsgevangenen standrechtelijk executeren en journalisten onthoofden willen we niet begrijpen maar bestrijden. Niks multicultureel tolereren, gewoon wegbombarderen die hap.

Waarmee Livestro vooral laat zien dat hij het wereldbeeld van een kleuter heeft. En bovendien maar wat graag de oorlog verklaart aan landen als Saoedi-Arabië en Iran.

Ik zou zeggen: geef die man een geweer en stuur hem naar het front. Want als we met de halve wereld in oorlog zijn, kunnen we zelfs bureauridders als hij gebruiken.

Nog eentje:

We strijden voor het recht van islamitische vrouwen om zonder dat knechtende hoofddoekje over straat te mogen (om over die abjecte, de vrouw ontkennende boerka maar te zwijgen). Voor het recht van autochtone vrouwen om over straat te lopen zonder te worden uitgescholden voor hoer of erger. Voor het recht van Joden om met keppeltje of Davidssterkettinkje over straat te gaan zonder te worden bespuugd en beledigd. Voor het recht van homo’s om hand in hand over straat te lopen zonder in elkaar geslagen te worden.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

‘Bedreigde’ defensiestudent in Boxtel verzon zijn verhaal

Ronselen voor de jihad op Volkel bleek een hoax. Net als de auto met ‘mannen met een Arabisch uiterlijk’ die op een troep soldaten in Twente inreed.

En nu blijkt ook dat de defensiestudent die op het station van Boxtel met een mes zou zijn bedreigd door een man van, wederom, Arabische afkomst, zijn verhaal verzonnen heeft:

De jongen zou op 26 september in de Brabantse plaats met een mes zijn bedreigd. “Ik ken jou en ik weet wat je doet. Als ik je nog een keer tegenkom, dan steek ik je neer”, zo zou de messentrekker hebben gezegd. Dit klopt dus niet, aldus de politie.

De student wordt in contact gebracht met hulpverleners. Er wordt een dossier gemaakt, dat wordt doorgestuurd naar het Openbaar Ministerie.

Overheid verspilt jaarlijks tussen 1 en 5 miljard aan ICT

En dit is een ‘veilige schatting’:

“De rijksoverheid heeft haar ICT-projecten vaak niet in de hand voor wat betreft de kosten, de tijd of zelfs het eindresultaat”, aldus het rapport.

Ook is er vaak geen sprake van aansturing, is er geen enkel inzicht in de kosten en vraagt de politiek vaak om beleid zonder dat wordt nagegaan of dit technisch haalbaar is.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Vorige Volgende