Angst was en is een slechte raadgever
Jan Marijnissen was op zijn zachtst gezegd wat minder gelukkig met de VPRO Tegenlicht documentaire ‘De Flexmens’ van afgelopen zondag. Zo schreef hij: ‘Solidariteit tussen de generaties zal niet meer gaan’, vertelt een zogenaamde vakbondsleider met een paar leden. (Jan Marijnissen Weblog). Sargasso geeft die ‘zogenaamde vakbondsleider’ hier de gelegenheid om een reactie te geven op de VPRO-uitzending en de stevige woorden van Marijnissen.
Het woord is aan AVV-voorzitter Mei Li Vos:
De uitzending van Tegenlicht over de Flexmens was verontrustend voor veel mensen. Het jobinterview van regisseur Marije Meerman aan het eind van het programma was beklemmend. De eisen die aan de nieuwe wereldwijde flexmens worden gesteld doen je direct denken aan een moderne vorm van slavernij: 12 uur werken per dag, je familie acht maanden niet zien, maar als troost kan je hen wel elke dag via videofoon op de hoogte stellen van je wel en wee en zij jou over tantes, ooms, neefjes en nichtjes. Beangstigend.
Nog beangstigender is de reactie van Jan Marijnissen op zijn weblog. Beangstigend omdat hij niet lijkt te snappen waar de discussie over moet gaan en beangstigend dat zijn conservatisme veel mensen aanspreekt en op die manier veel mensen onwetend houdt. Marijnissen lijkt niet te snappen dat deze uitzending ook over de tegenstelling tussen insiders en outsiders gaat. Niet alleen wereldwijd (gelukkig zien ook veel mensen die reageerden op zijn weblog dat mondialisering goed is voor de outsiders in ontwikkelingslanden), maar ook binnen Nederland. De insiders in Nederland hebben de zekerheid van een vast contract, kunnen huizen kopen en voor hun oude dag sparen. De outsiders in Nederland zijn al flexmensen, ze werken op tijdelijke contracten, worden ontslagen na hun derde contract of werken als zelfstandigen, omdat ze toch nooit bij een werkgever aan de slag kunnen. De outsiders positie geldt in toenemende mate voor allochtonen, ouderen, jongeren en vrouwen. Deze mensen zijn bang dat elk gat in hun CV hun positie verslechtert. En dan hebben we het nog niet gehad over het feit dat de WW niet voor hen geldt, dat ze als ze even ‘tussen banen’ zitten hooguit aanspraak kunnen maken op de bijstand. Deze mensen hebben ook kinderen, een huis en worden ook eens oud.
Op Sargasso is plaats voor gastbijdragen.
In het kader van 
Het gebeurt niet vaak, maar soms staat er nieuws over het Koninkrijkje Tonga in de krant. De Volkskrant berichtte onlangs (in een miniberichtje) over een staking van zes weken in Tonga die geendigd was met een klinkende overwinning voor de actievoerende ambtenaren (op 8 september). Er werd besloten tot salarisverhogingen van 60 tot 80 procent, een ontslagplan ging van de baan, en, belangrijk, de actievoerders werden niet gestraft. De FNV nam het berichtje zelfs over in haar ‘FNV Bouw Magazine’ van afgelopen Oktober. De Volkskrant berichtte ook nog “Tijdens de staking bleven scholen en ziekenhuizen gesloten en werd geen vuilnis opgehaald.” Inderdaad. Dat klopt. En het is bemoedigend nieuws. Maar het bericht is eigenlijk niet helemaal volledig. Ja, er was een staking van zes weken die werd afgesloten met een klinkende overwinning voor de ambtenaren. Maar er was en is daar veel meer aan de hand: in feite is er een stille revolutie gaande in Tonga.
