Overzicht

Gastauteur

2.335 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De beste tactiek: Gun Wilders de macht

, door

De onderstaande gastbijdrage is van schrijver / columnist Mohammed Benzakour. Dit artikel verscheen op 25 mei in de Volkskrant. Benzakour bood Sargasso het originele en langere artikel ter plaatsing aan.

Nu de PVV (vooralsnog virtueel) als onkruid welig blijft tieren, neemt bij de gevestigde partijen de paniek toe. Men weet geen raad met Wilders. In plaats van de man koeltjes met tegenargumenten te counteren, zoals o.a. Willem van der Does liet zien (Forum 16 mei) reageren de meeste partijen met afgrijzen, schouderophalen en minzame glimlachjes – ‘superieure stilte’ heet dat. En sinds D66, de ChristenUnie, SP en GroenLinks hun smetvrees hebben verklaard en zelfs Wouter Bos zijn rug rechtte is de schrik compleet.

Maar opnieuw werd Wilders op zijn wenken bediend. De man die voortdurend verstoppertje speelt, wegloopt als het heet wordt onder zijn voeten, debatten mijdt, interviews weigert, deze dappere man kan opnieuw de slachtofferrol uitspelen: ‘Links cordon sanitair!’ – wat een contradictio in terminis is daar een cordon sanitair totaal is en nooit een links, rechts, boven of onder kent. Maar wie maalt nog om correct taalgebruik als een lawaaierige bangerik heel Den Haag in een comateuze toestand weet te dirigeren?

Het unique sellingpoint van de PVV, ‘weg met de islam!’ heeft als niche splendid isolation. Het laatste dus waar Wilders op zit te wachten is gezelschap. Dat het CDA en de VVD de deur niettemin op een kier zetten is moreel bedenkelijk, maar is het ook onverstandig?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Democratie is niet terreur van de meerderheid

, door

sophie-in-t-veldIn aanloop naar de Europese Verkiezingen van 4 juni hebben de kandidaten van alle partijen hier de mogelijkheid om hun standpunten te verduidelijken, mits ze deelnemen aan de discussie die daar op volgt. Vandaag is het woord aan Sophie in ’t Veld, kandidaat voor D66. Sophie zal waarschijnlijk binnen een dag reageren op uw comments.

In zijn blogpost bij Sargasso maakt PvdA kandidaat René Cuperus een grote denkfout als hij D66 verwijt de uitslag van het referendum over de Europese Grondwet niet te respecteren. Volgens Cuperus had D66 na het ‘Nee’ in 2005 van mening moeten veranderen over Europa. Dat is nogal een beperkte opvatting van democratie: de meerderheid bepaalt wat de minderheid moet vinden. Cuperus volgt de methode Verdonk: hij laat zijn mening bepalen door de uitslag van een stemming. Minderheden of pluralisme bestaan niet voor Cuperus. 38% van de Nederlanders heeft ‘Ja’ gezegd tegen de Grondwet. Voor Cuperus bestaan die mensen niet, maar bij D66 krijgen ook zij een stem. D66 was ook voor een tweede referendum, over het Verdrag van Lissabon, maar dit Kabinet was daartegen. Misschien dat Mijnheer Cuperus zijn pijlen dus beter kan richten op zijn PvdA collega’s in de regering.

D66 respecteert de uitslag van het referendum, en als het tot een stemming in de Tweede Kamer was gekomen, had D66 inderdaad (met pijn in het hart) tegen de grondwet gestemd. Wij nemen ons verlies: we hebben geen meerderheid kunnen krijgen voor ons standpunt. Maar D66 was pas ongeloofwaardig geweest als we na de uitslag van het referendum als een windvaantje onze opvattingen over hervorming van Europa hadden veranderd. Wij nemen onze kiezers serieus en praten ze niet naar de mond. En we proberen ze zeker geen zand in de ogen te strooien met een paar excuus-Eurosceptici op de kieslijst, over geloofwaardigheid gesproken…

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Spaarvarkens en geldwolven

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals dit stuk van JL, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Geld (Foto: Flickr/Cliph)

Poen, pieken, cash. Gewoon wat woorden, zou je zeggen. Maar deze woorden herbergen een grote, onheilspellende psychologische kracht. Laat ze een paar keer door je mond rollen (geld moet immers rollen) en je wordt een compleet ander persoon. Alleen al nadenken over woorden die men associeert met geld schijnt ons terughoudender te maken om anderen te helpen. En het kan vreemder: het tastbaar in handen hebben van wat geld kan de steek van sociale afwijzing en zelfs fysieke pijn verlichten.

Dit alles is zeer merkwaardig wanneer je nagaat wat geld eigenlijk behoort te zijn. Voor economen is het niet meer dan een ruilmiddel dat het leven efficiënter maakt. Net als een hamer ons in staat stelt een spijker in een plank te slaan, stelt geld ons in staat markten te hebben die de prijs bepalen van praktisch alles, van een pak melk tot een Picasso. Echter: geld wakkert veel meer passie aan dan een hamer ooit zou kunnen. We kunnen er gewoonweg niet rationeel mee omgaan. Maar waarom niet? De realiteit is dat we niet rationeel zijn. In plaats van het te behandelen als een werktuig dat met objectieve precisie gebruikt dient te worden, staan we geld toe in eeuwenoude emotionele delen van ons brein te tappen, vaak met onvoorspelbare gevolgen.

Onze relatie met geld heeft vele verschillende facetten. Hoe meer we ontdekken over het effect dat geld op ons heeft, des te duidelijker komt boven water dat de hersenen van de ene persoon erop reageren als ware het een drug, terwijl het voor een ander als een vriend is. Sommige mensen lijken verslaafd aan het oppotten van iedere cent, terwijl anderen door het gat in hun hand naar de wereld kijken en onmogelijk kunnen sparen voor een appeltje voor de dorst. Een aantal studies suggereren zelfs dat onze zucht naar geld verweven is met onze hongergevoelens. Proefpersonen die honger hadden, waren veel minder geneigd geld te geven aan een goed doel dan proefpersonen die net hun buikje hadden rondgegeten. En omdat het hebben van een grote hoeveelheid geld betekent dat je meer spullen kunt kopen, staat het virtueel synoniem met status – zozeer dat het verliezen ervan kan leiden tot depressie en zelfmoord.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Baby of the House

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals het stuk hieronder van Rutger Schimmel, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Kirsten Gillibrand (Foto: Wikimedia Commons)

‘Baby of the House’ wordt ze genoemd: Kirsten Gillibrand. Ze is het jongste lid van de Amerikaanse Senaat en is net aangetreden. Leeftijd: 42 jaar. Ervaring: drie jaar in het Huis van Afgevaardigden, vijftien jaar topjurist. Natuurlijk met een doctoraat in de rechtsgeleerdheid.

Ze is de jongste niet meer, maar heeft net als haar collega in Amerika in het parlement het minste aantal dagen erop zitten. Patricia Linhard is vorige week beëdigd als PvdA-lid van de Tweede Kamer. De nieuwe volksvertegenwoordiger is tot nu toe eigenaar geweest van een… damesmodezaak. Een studie heeft ze niet afgemaakt. Politieke ervaring: nul.

Waar het begrip in Amerika duidelijk ironisch bedoeld is, zou ‘Baby of the House’ in Nederland een treffende benaming zijn voor het jongste Kamerlid. Farshad Bashir is eenentwintig: bij aantreden was hij net twintig. Vanzelfsprekend zonder diploma of noemenswaardige ervaring in bestuur, academie of samenleving. Maar goed, zijn afkomst maakt veel goed, en zijn jeugdigheid trekt eens wat andere kiezers dan norse arbeiders uit Oss aan. Genoeg reden om het broekje een blauwe zetel te gunnen in de tempel van de democratie.

In de VS is de minimumleeftijd voor zitting in het Huis van Afgevaardigden 25 jaar, de Senaat 30 jaar. Toch is het zeldzaam dat iemand onder de veertig verkozen wordt. Men moet de sporen ruimschoots verdiend hebben in de regionale politiek, en anders wel in bijvoorbeeld de advocatuur of diplomatieke dienst. De kiezer wil vertegenwoordigd worden door iemand met levenservaring, die weet hoe de wereld in elkaar zit. Je senator is immers degene naar wie je schrijft als je onderneming door de overheid weg geconcurreerd wordt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Juryrapport Verantwoordingsdag

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk uit de tweede categorie van Peter, dat reeds verscheen op zijn eigen weblog.

Het kabinet moet zoveel verantwoording afleggen, dat het een mirakel is dat het nog aan werken toekomt. Behalve in de vele spoeddebatjes en de debatten over de begroting, moet het kabinet ook jaarlijks een tussentijdse verantwoording afgeven. Dat vond vorige week plaats en Balkenende en Bos deelden mee dat het eigenlijk best wel goed ging.

In tegenstelling tot vorig jaar, toen de Algemene Rekenkamer de vloer aanveegde met de resultaten en transparantie van het beleid, zit het kabinet nu met 82 procent van de gestelde doelen op de goede weg. Vorig jaar was dat nog maar 44 procent. Bovendien was de haalbaarheid van de gestelde doelen deze keer voor bijna de volle honderd procent te meten. Vorig jaar wist de het kabinet slechts de helft van de voortgang inzichtelijk te maken, aldus de verantwoording van Balkenende. Hij meende het oordeel van de Algemene Rekenkamer dus met een gerust hart tegemoet te kunnen zien. En wat zegt de Algemene Rekenkamer nu?

Om te beginnen is de Rijksrekening goedgekeurd, ondanks de flinke kanttekening dat de 23 miljard euro die is gespendeerd aan de kredietcrisis als onrechtmatig is bestempeld. Het betreft hier de uitgaven om Fortis overeind te houden. Officieel had daar eerst uitvoerig met het parlement over gedebatteerd moeten worden. Daar was geen tijd voor, zo stelde het kabinet destijds, haast was geboden bij om grotere ongelukken te voorkomen. De Tweede Kamer nam daarmee genoegen en dus volstaat de Rekenkamer met een kanttekening. Waarmee ze eigenlijk zegt: als de Tweede Kamer niet op haar strepen staat, wie zijn wij dan om de boel af te keuren?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hans van Baalen moet naar de dokter

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals het stuk hieronder van Kaj Leers, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Groene hersenen, das niet normaal toch? (Foto: Flickr/hurleygurley)

VVD’er en Tweede Kamerlid Hans van Baalen moet nodig zijn hersenpan laten onderzoeken door een zeer goede breinchirurg. De naar verluidt toch redelijk intelligente man presteert het namelijk om zichzelf in één column meerdere keren grandioos tegen te spreken.

In een column in Trouw, meer een soort dagboek voor Van Baalen, houdt de lijstrekker voor de VVD in Europa een dagboek bij. In de editie van afgelopen donderdag 14 mei valt hij Geert Wilders aan. Daar is niets mis mee, maar er zijn wel grote fouten te ontdekken in Van Baalen’s schrijfsel.

Ten eerste is Van Baalen de afgelopen maanden de eerste die roept dat het in de Europese verkiezingscampagne moet gaan om Europa, en de Nederlands plaats daarin. Hij hekelt Europese politici die expres Nederlandse politieke perikelen verwarren met Europese zaken, puur om stemmen te trekken.

Des te opmerkelijker is het dus dat Van Baalen zijn column begint met de oproep om voor de VVD in Europa te stemmen door zich af te zetten tegen het nationale beleid van het CDA in Nederland. Mensen die genoeg hebben van het uitstel- en afstelkabinet van Balkenende kunnen op Van Baalen stemmen, zegt de VVD’er. Dat is gewoonweg misleiding van de kiezer. Mensen die niet beter weten, zouden door dit onverantwoordelijke Kamerlid misleid kunnen worden met dit argument. Jan Peter Balkenende (Verfoeid Zij Zijn Naam) is de premier van Nederland, niet de lijsttrekker van het CDA voor het Europese parlement. Van Baalen verkoopt onzin.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Is D66 geloofwaardig bezig?

, door

renecuperusIn aanloop naar de Europese Verkiezingen van 4 juni hebben de kandidaten van alle partijen hier de mogelijkheid om hun standpunten te verduidelijken, mits ze deelnemen aan de discussie die daar op volgt. Vandaag is het woord aan René Cuperus, kandidaat voor de PvdA.

Er zijn twee partijen die me het meest verbazen bij de aanstaande Europese verkiezingen. En laten dat nou net de Europa-fanatieke partijen zijn, de fanatiek anti-Europese PVV van Wilders en het extreem euroforische D66 van Alexander Pechtold. Over de ongeloofwaardigheid van de PVV een andere keer (hoe denkt men zogenaamd de westerse vrijheden in nationaal isolement te kunnen verdedigen?). Nu over het langs de randen van de geloofwaardigheid heen scheren van D66.
Die partij voert een ultra-pro-Europese campagne, met als motto 1000 keer JA voor Europa en ‘’Wij zijn de enige partij voor Europa’’. Platte, onzinnige campagneretoriek natuurlijk, maar wat me verbaast is veel meer dit. Hoe kan de partij die zichzelf karakteriseert als de referendumpartij van Nederland zich zo weinig gelegen laten liggen aan het Massale Nee bij de uitslag van het referendum over de Europese Grondwet? Erger nog: ze leggen die uitslag totaal naast zich neer, vegen er hun politieke achterste mee af en gaan er een frontale confrontatie mee aan, alsof er nooit een referendum werd gehouden. Dat mag van mij, maar een referendumpartij heeft daar een goed verhaal bij te leveren, en dat ontbreekt tot op de dag van vandaag.

D66 is ook bij uitstek de partij die, terecht, democratie als bijna-heilig principe omarmt en verdedigt. Maar hoe kan juist zo’n partij dan de gemankeerde democratie die de Europese Unie volgens vriend en vijand is, zo kritiekloos bejubelen en omarmen? Hoe kan een partij 1000 keer ja zeggen tegen een Europees Project waarvan zelfs de meest uitgesproken Eurofiel nog meent dat het geen democratische schoonheidsprijs verdient?
Ik ben doorgaans een fan van de vrijzinnig-democratische instincten van D66, maar vind hun totaal kritiekloze omarming van Europa intellectueel armoedig en electoraal opportunistisch. Er valt toch wel iets af te dingen op en te bediscussiëren over de huidige inrichting en werking van de Europese Unie?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kiesstrijd in België gemanipuleerd?

, door

Dit is een gastbijdrage van Philip Ebels: hij is journalist in Brussel en schrijft over Europese zaken, Belgische zaken, duurzaamheid en MVO.

belgavoxlogoMag de overheid in verkiezingstijd een politieke manifestatie financieel steunen? Dat is de vraag die België – of beter, Vlaanderen – sinds een aantal dagen bezig houdt in de aanloop naar de Europese en regionale verkiezingen van 7 juni.

Aanleiding is Belgavox, een groots, gratis concert dat zondagmiddag 17 mei plaatsvond aan de voet van het Atomium in Brussel voor “solidariteit en samenhorigheid” en een “sterkere Belgische identiteit”. Zo’n 25.000 mensen hoorden Toots Thielemans, Clouseau, Arno en nog een zestigtal Belgische artiesten zich uitspreken voor de eenheid van het land – tégen afsplitsing dus.

Een nobel streven, zo lijkt. Toch is niet iedereen blij. Probleem is dat het concert gesponsord wordt door de centrum-rechtse federale overheid (hoofdsponsoren zijn onder andere staatsbedrijven Nationale Loterij en Electrabel en de publieke omroepen VRT en RTBF) en de stad Brussel.

“De kiesstrijd wordt gemanipuleerd door de overheid”, vindt politicoog Bart Maddens van de KU Leuven. “Het concert heeft een uitgesproken politiek oogmerk […] en vindt plaats in de directe aanloop naar de verkiezingen. Er kan moeilijk worden ontkend dat het initiatief is gericht tegen de separatistische partijen in Vlaanderen.” Deze laatste, het Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie, zouden samen zo’n 20% van de Vlaamse kiezers vertegenwoordigen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Zombie

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals dit stuk van JL, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Vrouwelijke zombie (Foto: Wikimedia Commons/Mark Marek)

Als er een maatschappelijke hiërarchie bestaat onder monsters, staan zombies zeker niet bovenaan de lijst. Misschien staan ze niet eens óp de lijst. Ze zijn niet cool, zoals bijvoorbeeld weerwolven dat wel zijn. Ze hebben geen bovenmenselijke krachten. Ze zijn niet gedistingeerd, zoals Dracula, die zijn afstamming kan herleiden naar een gerespecteerde negentiende-eeuwse roman, iets wat zelfs Frankenstein nog heeft. Zombies hebben alleen een aantal films van George A. Romero en een liedje van The Cranberries.

Maar de laaggeklasseerde zombies zijn omhoog aan het schuifelen. De laatste tijd waren vampiers de populaire jongens van de klas, door o.a. de Twilight boeken. Op het moment is er echter een wisseling van de wacht gaande. Later dit jaar zal Woody Harrelson te zien zijn in de zom-com Zombieland en Mark ‘Quantum of Solace’ Forster regisseert de filmversie van de zombie-bestseller World War Z. Ook comics haken in: de serie Marvel Zombies heeft breinverslindende versies van vrijwel alle bekende superhelden in de hoofdrol. De zombie-game Resident Evil 5 ging in de eerste twee weken vier miljoen keer over de toonbank. En Michael Jackson’s Thriller komt als musical op de planken van Broadway.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Waarom wiet verboden blijft, bedankt hippies

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals het stuk hieronder van Huub Bellemakers, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Waarschijnlijk heeft u het het gemist, maar afgelopen zaterdag was het Cannabis Bevrijdingsdag. Een dag om aandacht vragen voor de legalisering van cannabis. Nobele zaak, laat mensen maar blowen als ze dat willen. Maar dat gaat dus niet gebeuren zolang dit soort mensen zich ermee bemoeien.

Hippiebus (Foto: Flickr/Marshall Astor)



Dit soort mensen verstieren ook al alle muziekfestivals met hun aanwezigheid, hun 1976-busjes, dat aandachtrekken met diabolo’s, lintenzwaaien, jongleren. Deze ‘autonomen’ verpesten een leuke avond door bij een kampvuur verschrikkelijke belegen kutliedjes lelijk te gaan zingen met slecht gestemde akoestische gitaren.

Als het nou om zestien-jarigen gaat, soit. Dan kun je het nog door de vingers zien als puberale fratsen. Maar het zijn vaak ook nog ‘studenten’, in theorie volwassen mensen die ook nog over hersens zouden moeten beschikken. Meestal zijn het Spanjaarden, of Duitsers die er bovendien nog neo-communistische ideeën op na houden. Zolang dat soort stinkende mensen zich bemoeien met de ‘strijd’ voor legalisering en wiet claimen voor hun doeleinden, willen zelfs de meest liberale mensen daar niet aan. Uit angst voor een tsunami van wiethippes. En terecht.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het dilemma in Nederland

, door

Dit is een gastbijdrage van Ton Noorhoff.

Met de immigratie van moslims kwam het vraagstuk van hun integratie. De politieke partijen in het midden -christendemocraten, socialisten en liberalen, samen goed voor een meerderheid- besloten daarom hen binnen boord te halen door positieve discriminatie bij verkiezingen en benoemingen. Voor moslims was dat aantrekkelijk, want zo hoefden zij geen eigen partij te beginnen om dat te bereiken, alleen een coördinerend netwerk tussen die partijen was daarvoor nodig. Het levert hun een invloed die zelfs groter is dan die van een zichtbare partij –met een omvang gebaseerd op hun aantal- zou kunnen zijn.

Maar inmiddels gaan de nadelen van deze strategie de voordelen overtreffen. Zo’n nadeel is dat zij, eenmaal in functie, hun eigen agenda hebben, loyaal aan hun eigen achterban c.q. voorkeursstemmen. Zo doende zijn zij geen deel van de oplossing geworden, zoals gehoopt, maar deel van het probleem gebleven. Integratie is immers, wat hun betreft, niet de aanpassing van een minderheid aan de meerderheid, maar andersom. Overigens was het heel naief van die partijen om dat niet te voorzien.

Daarom proberen de middenpartijen nu, ieder voor zich, die elementen waar zij het mee eens zijn tegen de andere partijen in te zetten. Zo gebruiken de christendemocraten de visie van moslims op schepping, godslastering en samenleving tegen de liberalen en de socialisten, terwijl die op hun beurt het terugdringen van dominante christelijke symbolen, opvattingen en organisaties in het openbare leven wel kunnen waarderen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Douglas Rushkoff: coole Social Media Professor

, door

Op Sargasso bieden we regelmatig plaats aan gastbijdragen. Onderstaande bijdrage is op verzoek geschreven na uitwisselen van informatie over een college van Douglas Rushkoff (zie ook na de meer, vooraf kijken wordt aanbevolen). Steven Kruyswijk geeft op eigentijdse wijze zijn inzichten hierbij.

Ik (@kruithoph) ben als ‘social engineering philosopher’ al een paar jaar geïnteresseerd in het werk van Douglas Rushkoff, een ‘media theorist’ uit New York. Hij wordt vergeleken met mensen als Marshall McLuhan, Robert Anton Wilson en Timothy Leary. Howard Rheingold schiet me ook te binnen; als ik het goed begrijp waren beiden prominent lid van de WELL, een legende in internet collaboratie-land… En last but not least, Rushkoff is een grote fan van onze eigen Johan Huizinga; net als Johan houdt Douglas ervan om cultuur te zien als een groot spel.
Het begon voor mij met zijn essay “Open Source Democracy” dat hij in 2003 schreef voor de Engelse Demos denktank, waarin voor mij duidelijk werd: de overeenkomsten en afspraken waarlangs onze samenlevingen vormgegeven zijn, zijn niet per sé set in stone; ze zijn contrived. De status quo is niet ‘nou eenmaal zo’, het is een samenloop van omstandigheden, waaronder bewust ontwerp op basis van een bepaald mensmodel. Politiek en wetgeving is een soort game software, en daarom herprogrammeerbaar; tegenwoordig ook middels moderne methodes op het web.
Er gloort een mooie nieuwe vorm van business, van politiek, van samenleven, en we lijken het nog nauwelijks door te hebben…

Vorige Volgende