Daar stond ze met haar negen jaar tijdens haar kennismaking met mijn groep. Haar armen zwaaiden heen en weer van de zenuwen en haar tong maakte iedere paar seconde een rondje om haar lippen alsof ze ze aflikte. Knalrood waren ze daarvan, waardoor ze op school de bijnaam ‘lipvis’ kreeg. Tot haar achtste woonde ze afwisselend bij haar vader en dan weer bij haar moeder. Ze woonde met haar vader in leegstaande caravans of een paar weken bij een vriend, steeds weer op de vlucht voor ‘iets’. Iets dat niemand zag, behalve haar vader. Bij haar moeder in een huis waar ze onder een krakend bed hoorde hoe haar moeder geld verdiende door zichzelf te verkopen. Moeder had geen tijd en ruimte voor een kind. En ze had er geen zin in. Wat er verder precies bij moeder is gebeurd, weet niemand. Patricia zelf ook niet.
Leonard Cohen zingt Tower of Song met U2 als begeleidingsband – en zie de mannen aan het slot eens kijken dat ze dit nog hebben mogen meemaken.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Vorige week was ik bij de uitvaart van Otto van Verschuer, die bijna twintig jaar lang voorzitter was van de Raad van Beheer/Toezicht bij de Rabobank. Tijdens de kerkdienst memoreerde Herman Wijffels, destijds directeur, dat de toezichthouder standaard bij de directievergaderingen zat, weinig sprak, maar onmiddellijk in het geweer kwam zodra een directiebeslissing niet principieel in het belang van de klanten en de leden van de bank leek te zijn.
Tijdens koffie na afloop bedacht ik (en zeker niet als eerste) dat met dit soort mannen aan het roer de bankwereld nooit in een duikvlucht van hebzucht beland zou zijn. Ik betrapte mezelf zelfs even op een heimwee naar een aristocratisch management dat weliswaar ook goed voor zichzelf zorgde, maar tenminste niet de boel uit de vingers liet glippen. Waar ging het mis?
Me dat afvragend moest ik aan Patrick Bateman denken, de moordende bankier uit American Psycho. Bateman, als arrogant kind van de jaren tachtig, zou geen boodschap gehad hebben aan de mannen die toen nog de Rabobank bestierden. Ik vermoed dat het daar ergens is misgegaan. Een meedogenloos zelfzuchtige generatie kreeg een banksysteem in handen dat bij elkaar gehouden werd door aristocratisch plichtsbesef en vertrouwen. De spelregels waren niet bestand tegen de nieuwe spelers.
COLUMN - Alweer zo’n zestien jaar geleden zag ik de documentaire Trainman. Over de autistische Kees Momma. “Goed dat jullie er zijn”, zei hij tegen de cameraploeg in de eerste scène, “er worden wafels geserveerd in de restauratie.” Hij was met zijn modeltrein de rit Amsterdam-Brussel aan het afleggen. Met een tijdschema naast zijn transistor. Een paar dagen later ging hij met zijn moeder en de cameraploeg daadwerkelijk naar Brussel. “Oooh!”, juichte hij toen de trein eraan kwam, “het is net als in het echt!” Toen er in Brussel een motor met iets te veel volume langs scheurde, begon hij te schelden. Hij legde zijn linkerarm over zijn hoofd zodat zijn linkerhand zijn rechteroor bedekte. “Godverdomme wat een klootzak”, schreeuwde hij. Hij spuwde het uit. Thuisgekomen liet hij foto’s ontwikkelen. Hij kreeg de foto’s terug in een mapje waarop twee meisjes van een jaar of zeven in bikini stonden afgebeeld. Ze waren met water aan het spelen. Bezorg kwam hij naar beneden om aan zijn moeder te vragen of dat geen pedofilie was. Zijn moeder verzekerde hem dat dit geen pedofilie was. “O, gelukkig”, zei Kees.
Kortom, Zomergastenmateriaal. Kees stal mijn hart. En nu blijkt hij terug. Ik, tv-recensent van likmevestje, had het helemaal gemist, maar in de documentaire ‘Het beste voor Kees’ (twee weken geleden uitgezonden door de NCRV) onderzoekt documentairemaakster Monique Nolte hoe het gaat met haar onderwerp van 17 jaar geleden. Inmiddels is Kees 45 jaar. Hij woont nog steeds bij zijn vader en moeder, die nu een jaar of 80 zijn. Hij rijdt nog steeds veel en vaak met zijn treinen. Dit keer ging hij van Brussel naar Amsterdam. Hij was net voorbij Luik toen de cameraploeg binnenkwam. Ze hadden wel enige vertraging opgelopen, omdat de regisseuse zo onverstandig was geweest om een kort rokje aan te trekken.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Guido van Woerkom ziet toch af van de functie van Nationale ombudsman. Dat laat hij vandaag in een brief aan Tweede Kamervoorzitter Anouchka van Miltenburg weten.
Van Woerkom zegt dat de Nationale ombudsman ‘in zijn handelen boven elke twijfel verheven dient te zijn’ en dat hij nu niet anders kan concluderen dat dit bij hem nu niet het geval is.
ACHTERGROND - Of toch niet?
Zo maar een berichtje op nu.nl (naar aanleiding van dit bericht in het FD): uit een onderzoek onder 449 HR-managers blijkt dat organisaties bepaald niet tevreden zijn over hun eigen personeel. Maar liefst 88% van de ondervraagde managers zou het liefst personeelsleden vervangen.
Een probleem daarbij is dat er een grote mismatch zou bestaan tussen de kwaliteit van het aanbod van personeel en de specifieke skills die bedrijven zoeken. ‘De Nederlandse arbeidsmarkt zit op slot,’ stelt Dick Koopman, directeur van Yacht (en de opdrachtgever van het onderzoek). Ook starre regelgeving speelt hierbij een rol: de huidige ontslagwetgeving maakt het moeilijker voor bedrijven om aan hun specifieke behoefte aan personeel te voldoen.
Het gevolg: economische schade, aldus Koopman.
Maar wat is nou de oorzaak van deze mismatch? Zijn Nederlandse werknemers te dom of te lui? Dat blijkt toch net iets gecompliceerder te liggen:
Jarenlange reorganisaties en kortetermijnfocus hebben geleid tot verwaarlozing van de zittende werknemers, die onvoldoende zijn bijgeschoold. En werkgevers hebben grote moeite om jonge, hoogopgeleide specialisten te strikken. […]
De meest gehoorde klacht is gebrek aan kennis en kwaliteit, maar ook de beperkte gedrevenheid van de werknemers is een probleem.
ANALYSE - Sociale rechten zoals zorg en onderwijs worden in toenemende mate ingericht als producten waarvoor een prijs moet worden betaald, waardoor de meervermogenden ook meer sociale rechten kunnen krijgen. Dat is geen goede ontwikkeling, vindt Sjoerd Verest.
Het akkoord over het sociaal leenstelsel was nog nauwelijks gesloten, of Minister Schippers van Volksgezondheid maakte bekend een nieuwe zorgpolis te willen introduceren waarbij een lagere premie wordt betaald, maar de keuzevrijheid van patiënten over de arts of zorginstelling komt te vervallen. Het zijn twee absurde plannen die dezelfde zorgwekkende ontwikkeling in het sociale domein weergeven. Niet-economische gebieden worden in toenemende mate met een marktrationaliteit omgeven. Het recht op onderwijs en zorg krijgen zodoende een prijs.
Het verderfelijke van deze plannen gaat niet eens over de manier waarop de maatregelen zijn ingevuld. Daar zullen ongetwijfeld positieve uitkomsten voor bepaalde mensen in zitten. Niet-vermogende studenten zullen er door de hogere aanvullende beurs vast en zeker op vooruit gaan. Daarnaast zullen door de goedkopere zorgpolis hoogstwaarschijnlijk veel niet-zorgbehoevenden van een lagere premie genieten en kunnen uit de pan rijzende zorgkosten er allicht door verminderd worden.
Wat de plannen vooral verwerpelijk maakt, is dat een economische rationaliteit de domeinen zorg en onderwijs gaat overheersen. Zorg en onderwijs worden er in toenemende mate door beschouwd als markten waar economische motieven de boventoon voeren en niet meer als voorzieningen waar ieder mens recht op heeft en die het algemeen nut dienen. De zorg wordt door het mogelijk maken van een nieuwe budgetpolis bijvoorbeeld nog meer als een product gezien dat door een consument moet worden ingekocht. Samen met de restitutie- en naturapolis en de verschillende aanvullende verzekeringen wordt het zorglandschap daardoor als een markt waarop de consument een economische en rationale keuze maakt uit verschillende producten en daarmee uit andere rechten.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Zo lezen we hier:
A Seattle man who was arrested after making threats to kill women at the University of Washington idolized Elliot Rodger, the deranged young man who killed innocent college students last month in California, police said.
Keshav Bhide, 23, used YouTube and Google+ to praise Rodger, saying in one message that “everything Elliot did is perfectly justified.” […]
Earlier this month, anonymous threats were made to UW sororities referencing the shootings in California. Chalk outlines were also left outside some UW sororities. It is not clear if Bhide was connected to those incidents.
In his online messages, Bhide ranted against women saying he would make sure he would kill only them.
COLUMN - Een tijdje terug volgde ik het laatste halfuur van het internetprogramma van de Roemeense krant Adevărul. Adevărul (De Waarheid) kun je de Volkskrant van Roemenië noemen, hoewel het positioneren van de Roemeense media net zo lastig is als het plaatsen van de politieke partijen aldaar. Vaak draait het niet om links, rechts of het midden, maar om de bons achter de partij of het medium. Leden hoppen vrolijk van de ene naar de andere partij, onderwijl schandalen verspreidend. De Roemeense politiek is smaakloos en daardoor te vaak smakeloos.
In Adevărul Live schuiven vrijwel dagelijks personen aan om te worden ondervraagd over allerlei onderwerpen en ideeën. Een opperbest project. Ik vraag mij af waarom kranten en nieuwssites in Nederland niet een soortgelijk studiootje inrichten om hun journalistieke waarde te bewijzen op een manier die past bij deze interactieve 2.0-wereld. In de uitzending waren twee voor mij onbekende figuren te gast bij Adevărul Live. Een architect, Teodor Frolu, en een man die ik later pas herkende als Ivan Patzaichin, de onbetwiste vlakwatersprintheld van Roemenië. De kop boven de video trok mij: ‘Hoe lang blijft de Dâmboviţa (de rivier die door Boekarest stroomt) nog een kanaal van beton?’
Om beurten spraken de twee over een groene riem die de rivier volgt en daardoor de Roemeense hoofdstad splijt. Een groen hart, een groen eco-centrum, kano’s – uiteraard! – in de rivier, een ademzone voor inwoners en toeristen, een natuurlijke airconditioning voor de stad. Ik hoorde de twee aan en werd enthousiast. Niet per se door de voorbeelden die – architectenbureaus eigen – heel vaag waren, inclusief geknipte en geplakte mensjes die heel blij selfies maakten aan het water. Nee, ze brachten een gevoel van hoop over.
Door de Nederlandse woningcorporatie complexe financiële producten te slijten, incasseerden bankiers 500 miljoen tot 1 miljard euro, zo schatte hoofdrolspeler Arjan Greeven gisteren in een openhartig verhoor voor de parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties.
Toen er paniek uitbrak bij Vestia en de toezichthouders was dat reden voor extra feest in de City. Volgens voormalig Fortis-handelaar Jako Groeneveld, die gisteren ook werd verhoord, hebben de banken in die chaos nog eens 1,5- tot 2 miljard euro verdiend. ‘Toen naar buiten kwam dat Vestia van al haar contracten af wilde, is daar in de City vol op gespeculeerd. Vestia werd slachtoffer van de verkopen die ze zelf wilde doen.’
Deze zaak is in alle opzichten zo uitzonderlijk, dat het gerechtvaardigd is om de beeltenis van Van der G. te tonen. Met de publicatie van de foto’s wordt geen onrechtmatige inbreuk gemaakt op zijn persoonlijke levenssfeer. Het gaat om neutrale foto’s, die niet in het privédomein zijn gemaakt. Bovendien heeft Van der G. geen bezwaar gemaakt.
Gelet op de brandende publieke belangstelling voor deze zaak, zal Van der G. publicatie van deze foto’s hebben te dulden zolang de beelden nog nieuws- en informatiewaarde hebben.
Het Nederlandse Europarlementslid Bas Belder wil niet langer samenwerken in Brussel met UKIP. Daardoor wordt het voor Farage moeilijker om een eurokritische fractie te vormen in het Europees Parlement.
Belder, een politicus van de gereformeerde partij SGP, zetelde de voorbije jaren in de Europese fractie van Farage. Voor de verkiezingen ging de partij een lijstverbinding aan met de ChristenUnie. Die combinatie was goed voor twee zetels: één voor de ChristenUnie, één voor de SGP.
Beide Europarlementsleden stond het vrij om een fractie te kiezen. Belder twijfelde of hij zich net als Peter van Dalen van de ChristenUnie zou aansluiten bij de Europese Conservatieven en Hervormers (ECR). Maar na gesprekken heeft hij er voldoende vertrouwen in om zich bij deze door Britse en Poolse conservatieven gedomineerde fractie aan te sluiten, aldus het persbericht.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
