Zwijgend verzuipen is gewoon niet mijn ding

een gastbijdrage van Jennifer Bergkamp, Buurtzorg verpleegkundige Ik zit er al een tijdje over na te denken. Over wat het met mij doet en over alles wat al is gezegd. Dat de woorden steeds dringender worden en hoe breng je de boodschap over vrij van eigen angst, stress en vermoeidheid omdat juist dat alles zwarter kleurt dan nodig. Gister zag ik Buurtzorg op het journaal en ik zag mijn collega's in 2 zinnen proberen te vatten waar de zorg nu staat. Ik hoorde het en voelde het maar ik begreep ook de ernst omdat het mijn vakgebied behelst. Maar wat zegt het iemand die niet in de zorg staat; "Ook terminale zorg kunnen we niet meer leveren." Dekt die zin de ernst en onze overbelaste staat van zijn? We vragen al jaren teveel van mantelzorgers die met zoveel liefde zorgen en zichzelf inmiddels volledig wegcijferen. We werden doorgaans al te laat ingeschakeld maar nu moeten we zelfs zeggen als we ingeschakeld worden; "Het spijt ons, er is geen ruimte." Moet je je voorstellen wat het jou zou doen als je al veel te lang en veel te intensief gezorgd hebt en je echt niet meer kunt. Je dus nergens terecht kunt. Ook niet voor de handelingen waarvoor je medisch geschoold moet zijn. Nog een voorbeeld; Ik werd 2 maal op 1 middag gebeld door het ziekenhuis. Twee verschillende van elkaar onafhankelijke patiënten konden na een grote operatie naar huis, op dat moment nemen wij de zorg voor wonden, controles en medicatie over. Ik heb bij beide moeten zeggen; "Het spijt mij, wij zitten helemaal vol, ik kan u niets bieden." Het antwoord was; "Dat is dan wat het is, we hebben alle zorgorganisaties in de regio gesproken, deze mensen moeten gewoon naar huis. Dan maar zonder zorg." Moet je voorstellen wat het jou zou doen als je nog verpleegkundige zorg nodig hebt voor jezelf na een intense ingreep of voor degene die je liefhebt en het is er gewoon niet. En dan het voorbeeld van de palliatieve zorg, de zorg voor de stervenden. Die zorg gaat altijd door, die word altijd aangenomen en daar word tijd voor gemaakt desnoods. Ook die word niet aangenomen nu. Terwijl dat juist een specialistisch gebied is van snel kunnen schakelen, pijnpompen en emotioneel intens voor alle partijen. Men heeft na de aanvraag nog 4 dagen moeten bidden, smeken en onderhandelen tot er zorg was, 4 dagen lijkt niets zo tussen neus en lippen door, die 4 dagen moet de hel geweest zijn voor de familie die radeloos en hulpeloos om een stervende geliefde moet hebben gestaan. Ik sluit aan bij al die hulpkreten die al geroepen zijn, het is niet 5 voor 12, het is 10 over 12. De zorg staat op zwart en ik denk niet dat mijn woorden indruk zullen maken of iets zullen veranderen echter zwijgend verzuipen is gewoon niet mijn ding. [caption id="attachment_334074" align="aligncenter" width="450"] The Sacrifice by Bozorgmehr Hosseinpour © bozorgmehr[/caption]

Foto: UN Women Asia and the Pacific (cc)

Zaaien

COLUMN - De machine werkt op volle toeren. Langzaam sijpelt dit door vanuit de hogere regionen naar de lagere, wat ik vooral merkte in het verpleeghuis waar ik werkte. Een manager kon ongestoord op een andere locatie aan de slag, terwijl er bij ons nog heel wat lijken uit de kast stortten. Niemand verbaasde het, maar ook niemand hogerop sprak de leidinggevende aan. Die kon ongestoord verder op de andere locatie.

Ik heb op heel wat verschillende plekken gewerkt sinds ik verpleegkundige ben. De laatste jaren van mijn opleiding in een groot ziekenhuis, vervolgens nog een kleiner ziekenhuis, op verschillende afdelingen. Het verpleeghuis en de thuiszorg heb ik gezien. In elke organisatie waar ik geweest ben, werkt de verdeel- en heersmachine.

Ik weet nog dat ik in een ziekenhuis werkte en ik ontevreden was over de salarisverhoging en het tijdstip waarop ik die kreeg. Toen ik er vragen over stelde werd mij gezegd; “dit gaat altijd zo” en andere drogredenen, met eigenlijk de boodschap; niet zeuren, mond houden. Ik ging hier verder op door, zocht informatie in mijn omgeving over hoe dit werkte in het arbeidsrecht en de CAO. Ik bleef vragen stellen op mijn werk. Op een gegeven moment, bijna aan het einde van een dagdienst, werd gevraagd of ik op stel en sprong bij de manager op gesprek kon komen aangaande dit onderwerp. ‘Oh boy, nu zullen we het krijgen’, dacht ik nog.

Lezen: De wereld vóór God, door Kees Alders

De wereld vóór God – Filosofie van de oudheid, geschreven door Kees Alders, op Sargasso beter bekend als Klokwerk, biedt een levendig en compleet overzicht van de filosofie van de oudheid, de filosofen van vóór het christendom. Geschikt voor de reeds gevorderde filosoof, maar ook zeker voor de ‘absolute beginner’.

In deze levendige en buitengewoon toegankelijke introductie in de filosofie ligt de nadruk op Griekse en Romeinse denkers. Bekende filosofen als Plato en Cicero passeren de revue, maar ook meer onbekende namen als Aristippos en Carneades komen uitgebreid aan bod.

Foto: © WHO World Helath Day 2020 poster

Wereldgezondheidsdag: we gaan in het wit

Morgen is het Wereldgezondheidsdag. Nog voor het coronavirus thema van alle dag werd, was het thema voor dit jaar al vastgesteld. Dit jaar staan de verpleeg- en verloskundigen centraal.

Natuurlijk staan de verpleegkundigen extra in de spotlights. Misschien een beetje sneu voor de verloskundigen, maar ook zij werken nu in aangepaste omstandigheden. Tekorten aan beschermende materialen moesten worden opgelost, consulten werden anders georganiseerd en in een enkel geval is in een hotel een ‘noodbevalcentrum’ ingericht, zodat de werkdruk in een Brabants ziekenhuis enigszins verlicht kon worden.

Het ontbreekt in Nederland absoluut niet aan waardering voor wat zorgmedewerkers momenteel doen. De vraag is wel of dat ook zal worden vertaald naar een sterke verpleegkundige zorg in de toekomst.

Dat is waar de Wereldgezondheidsdag dit jaar voor staat.  Op tal van manieren kan iedereen hier aan bijdragen. Bijvoorbeeld door petities op te starten. In Nederland lopen er al een paar in het kader van de coronacrisis.

Eén petitie pleit voor een structurele loonsverhoging van 10% en een bonus van ‘drie dubbele maandsalarissen’ als beloning voor het werk in coronatijd.

Een andere petitie streeft er naar om boetes die zijn opgelegd aan mensen die zich niet aan de coronamaatregelen hebben gehouden, in een aparte pot ter stoppen en uit te keren aan de zorgmedewerkers als de coronacrisis voorbij is.