Politieke vragen over Twitter zijn groter dan de vrijheid van meningsuiting

Meningen zijn een grondstof voor Twitter. Maar wat Twitter doet draait niet zozeer om het uiten van een mening, maar om het volume en het bereik ervan. En de overkoepelende politieke vraag is veel breder dan dat individuele recht op vrijheid van meningsuiting. Namelijk, hoe willen we digitale media als Twitter inpassen in onze publieke sfeer en democratie? Eerst even over die vrijheid van meningsuiting. Dat dat recht een groot goed is, laat de huidige situatie in Rusland natuurlijk goed zien. Zelfs doen alsof je een mening uit wordt daar op dit moment bestraft. Dus zodra de staat zich in dit soort zaken gaat mengen moeten we op onze hoede zijn. Twitter is echter niet de staat. Het is, juridisch gezien, een bedrijf. En Twitter biedt diensten aan waar voorwaarden aan verbonden zijn. Schend je die voorwaarden, door met geweld te dreigen bijvoorbeeld, dan verbindt het bedrijf daar consequenties aan. Je kunt je zelfs afvragen of dat niet vaker moet gebeuren. De core business van Twitter is niet business Daarmee is wel duidelijk dat Twitter met dat recht op vrijheid van meningsuiting niets van doen heeft. Tegelijkertijd is het argument dat het een bedrijf is, juridisch wel correct, maar in de praktijk nogal ongeloofwaardig. De core business van Twitter heeft niets te maken met business. Dus waarom noemen we Twitter eigenlijk een bedrijf? Twitter heeft misschien wel meer weg van een museum. In een museum draait het om de kunst die er te zien is. Misschien wordt een vleugel van het museum, een tentoonstelling, of een evenement gesponsord. En de museumwinkel genereert inkomsten. Maar het is de kunst waar het museum zijn bestaansrecht aan ontleent. Zo ontleent Twitter z’n bestaansrecht aan informatie-overdracht en publiek debat en aan het versterken van de stemmen die daar te horen zijn. Twintig jaar terug Twintig jaar geleden kon je met je vrije mening een spandoek maken met de tekst “Laat Mark Rutte geen staatssecretaris worden! Dat is een hellend vlak. Straks is hij premier en worden onder zijn verantwoordelijkheid door de belastingdienst vele levens vernield… Doe het niet!” Daarmee kon je protesteren op het Malieveld, of de Dam. Of je kon die vrije mening in briefvorm richten aan een krant, tijdschrift, of TV-redactie. Maar of die mening gehoord werd was nooit aan de opiniemaker. Het was aan die redacties - hoe objectief, of vooringenomen ook - om die mening al dan niet te publiceren of uit te zenden. Zij filterden en besloten daarmee meningen te versterken, of niet. Uit het recht op vrije meningsuiting volgde nooit een recht op versterking van die mening. In beginsel was het volume van je vrije mening, het volume van je eigen stem. Twitter draait om versterking Op Twitter zijn het uiten van een mening en het versterken ervan niet goed los van elkaar te zien. Heb je 0 volgers en verstuur je een tweet, dan kun je net zo goed iets in je dagboek schrijven. Niemand leest het. Terwijl mensen tweeten om zich te laten horen. Dat versterken kun je beïnvloeden, door volgers te zoeken, of hashtags te gebruiken. Vervolgens zijn het vooral andere Twittergebruikers die de versterking veroorzaken. De likes en retweets zijn de volumeknoppen van een tweet. Maar belangrijker nog zijn het vaste publiek van volgers. Meer volgers, likes en retweets betekent meer volume en versterking. En dus een groter bereik en grotere kans om gehoord te worden. Drie type filters Die gebruikersfeedback is voer voor het algoritme, dat mede op basis daarvan filtert wat iemand wel en vooral niet te zien krijgt. Een tweede type filter, naast die gebruikersfeedback, is de programmering van het algoritme. Hoe die precies werkt is voor de gewone twitteraar onduidelijk. Maar het zal erop neerkomen dat het algoritme inspeelt op bijvoorbeeld interesses. Reageer je op politieke tweets, dan krijg je meer politieke tweets te zien. Een derde type filter is de censuur. Daarbij spelen rapporterende gebruikers een rol. Maar Twitter zelf bepaalt welke tweets worden verwijderd en welke accounts opgeschort. Maar het is dus niet alleen de censuur die tweets buiten je zicht houdt. Ook die andere filters selecteren wat je ziet en daardoor ook wat buiten beeld blijft. Door het tonen van een veel gelikete tweet, worden andere tweets niet getoond. En als door iemands profiel het algoritme meer politieke tweets selecteert, zal het bijvoorbeeld minder sport tonen. Kortom, Twitter versterkt voortdurend de vrije meningsuiting van de één, door het dempen van de vrije meningsuiting van anderen. Doorlopend wordt er in het publieke debat ingegrepen. Elon Musk en zijn vrijheid van meningsuiting De interesse voor Twitter van de (mogelijke) koper Elon Musk lijkt voort te komen uit zijn verdediging van het vrije woord. Daarbij krijg je de indruk dat het vrij uiten van een mening voor hem gelijk staat aan het ongefilterd kunnen twitteren. Terwijl ongefilterd twitteren niet bestaat. Als iets alleen vrije meningsuiting heet als het ongefilterd is, dan bestaat er op Twitter geen vrije meningsuiting. Sinds Twitter het account van Trump opschortte is zijn bereik op Twitter net zo groot als dat van mensen zonder volgers. Zijn volume is volledig teruggedraaid. Maar ook voor die tijd werd doorlopend ingegrepen in het bereik van Trumps meningsuiting. Alleen de andere kant op. Maximale versterking. Twitter bepaalt dus met die filters hoe hard het volume staat van iemands tweets en wat derhalve het bereik is. Dat is geen natuurlijk gegeven. Het wordt voor elke tweet bepaald. En het verschil is niet wel of geen vrije meningsuiting. Het is gradueel, het volume staat wat harder, of zachter, of zo zacht dat niemand je meer hoort. Dit gaat niet om individuele vrijheden Twitter is geen startup meer. Het is een gevestigd medium dat we serieus moeten nemen als onderdeel van onze publieke ruimte. De vraag is hoe. Het lijkt erop dat Musk zich daarbij primair laat leiden door individuele vrijheden, met name dat recht op vrije meningsuiting: https://twitter.com/elonmusk/status/1518623997054918657 Maar het laat ook zien dat hij zich niet bekommert om een ander recht van dezelfde orde - gelijkheid. Want mooi dat Musk z’n critici hun mening gunt, maar zijn tweets worden door miljoenen gelezen en die van zijn critici (met veel minder volgers) niet. Zo is bij het debat op Twitter ongelijkheid het uitgangspunt, dankzij dat door Twitter individueel bepaalde volume en bereik. Maar belangrijker om niet te vergeten is dat ook individuele vrijheden, een collectieve verworvenheid zijn. Het recht op vrijheid van meningsuiting, waar elk individu zich op kan beroepen, is een collectief goed dat alleen bestaat als het voor iedereen in dezelfde mate geldt. Anders is het geen recht, maar een privilege. En er zijn meer collectieve verworvenheden die essentieel zijn voor het voortbestaan van onze liberale democratie. Zoals het hebben van een publieke ruimte waar die meningen onderdeel worden van een gesprek of debat, waar ze gehoord en gewogen worden. Om die ruimte te laten functioneren is het essentieel dat sommige stemmen niet te dominant worden. Zoals de stem van Trump dat was tot januari 2021. Politieke vragen Twee grote vragen behoeven een antwoord. Hoe zorgen we ervoor dat digitale media ten goede komen aan de democratie en niet tot megafoon verworden om bestormingstroepen richting parlement te dirigeren? En de vraag die daarmee verbonden is. Hoe de-privatiseren we de zeggenschap over het politieke debat, dat een onlosmakelijk onderdeel vormt van onze democratische instituties. Digitale media ten goede laten komen aan de democratie betekent al snel, sleutelen aan de software en het algoritme. Een voorstel zou kunnen zijn om prominente gebruikers een andere status te geven. Tegenover het recht dat Twitter je geeft om met een groot bereik te twitteren zouden ook plichten kunnen komen te staan. De grootste fout die Twitter maakte met de tweets van Trump is dat ze voor hem de lat lager legde, in plaats van hoger. Dat liet hem alle ruimte om desinformatie te verspreiden en te intimideren. Dat moet je omdraaien. Hoe meer bereik Twitter je biedt, hoe hoger de lat moet liggen. Noblesse oblige. Je kunt bijvoorbeeld onderscheid maken naar grootte. Standaardaccounts met een maximum van 1000 volgers en 100 likes en 10 retweets per tweet. Wil je een groter bereik dan kan dat, maar dan committeer je je ook aan strengere voorwaarden voor het debat. Misbruikt een prominent gebruiker z’n bereik - door intimidatie van tegenstanders, of het verspreiden van leugens - dan wordt hij direct teruggezet naar een standaard account. Weg volgers, weg bereik. Maar zonder dat ‘zijn vrijheid van meningsuiting wordt afgenomen’. En zo zijn er vast vele verbeteringen te verzinnen. Maar uitgangspunt daarbij moet zijn dat het aan onze democratie is om te bepalen hoe de regels voor dat politieke debat er uit moeten zien. Het de-privatiseren van publieke instituties Dat brengt ons bij een vraag die eigenlijk veel groter is dan Twitter. Op allerlei manieren nestelen digitale voorzieningen zich in onze publieke en privélevens. Handige apps die als digitale nutsvoorzieningen de infrastructuur van onze dagelijkse routines vormen. Wat als kleine start-ups begon is gegroeid en geconsolideerd. Economisch volwassen geworden. En dat betekent ook dat er geld verdiend moet worden aan die infrastructuur, die vaak een publieke en soms een politieke functie heeft. Dat geldt ook voor Twitter. Met het vertrek van oprichter en CEO Jack Dorsey zal winst maken belangrijker worden. Het algoritme van deze digitale publieke ruimte wordt daar vast op aangepast. Tegelijkertijd is, mede door de bestorming van het Capitool, ook wel duidelijk dat haar publieke functie verbetering behoeft. Die twee zijn moeilijk te verenigen en dat maakt het private eigenaarschap met bijkomend winstmotief problematisch. Een vorm van de-privatisering, van in ieder geval de zeggenschap over het publieke debat, ligt dan voor de hand. Tegelijkertijd is nationalisatie van Twitter, ondanks haar publieke functie, nauwelijks denkbaar. Niet alleen omdat Twitter grensoverschrijdend is. Maar ook omdat je niet wil dat politici aan de knoppen zitten. Ze hebben er teveel belang bij dat het algoritme hun goed gezind is. Juist omdat Trump die macht niet had, kon Twitter zijn account opschorten en helpen de openbare orde, zowel op Twitter als in Washington, te herstellen. De vraag is dus: hoe onttrek je, na 40 jaar marktdenken, een collectief goed van de markt, zonder het in handen van de staat te leggen? Een collectief digitaal goed dat politiek debat mogelijk maakt, maar ook een geschiedenis heeft van haatdragendheid en scheldpartijen, van intimidatie, opruiing en bedreiging. Dat een grote bijdrage heeft geleverd aan de bestorming van het Capitool in de belangrijkste westerse democratie. Dat bepaalt onder welke voorwaarde je aan het politieke debat mag deelnemen. Een debat waarbij de één wordt gedwongen te fluisteren, terwijl de ander met een megafoon het woord neemt. Hoe doen we dat? ---------------- Eerdere stukken over Twitter: Twitter moet @JoeBiden de mond snoeren 1/3 over waarom het weren van presidenten van Twitter juist legitiem is. Twitter en het HEMA rookworstmonopolie 2/3 over sociale insluiting en waarom Twitter geen monopolie is. Twitter. Wat is het? 3/3 over wat de macht van Standard Oil die door Theodoor Roosevelt gebroken werd over Twitter zegt.

Twitteraccounts Willem Engel offline gehaald

Twitter heeft vandaag twee twitteraccounts van Willem Engel opgeschort. Hoewel Twitter geen reden heeft opgegeven is waarschijnlijk de ophef over het plaatsen van de adresgegevens van Sigrid Kaag de oorzaak. Het excuus dat de gegevens elders ook al te vinden waren was blijkbaar niet afdoende, of misschien heeft iemand bij twitter nu eens wél de tijd genomen om  door de tijdlijn van deze charlatan te struinen.

Good riddance.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: sergio santos (cc)

Twitter

Sinds een paar weken zit ik op Twitter, gewoon, om het eens uit te proberen, ondanks alle twijfels die ik erover had. Ik besloot, zo rond de verkiezingen eens alle lijsttrekkers te volgen, plus mijn goede vriend Jona, twee wiskundigen: Hannah Fry en Ionica Smeets, twee Iran-gerelateerden: Hassan Rouhani en Thomas Erdbrink, taalkundige Marc van Oostendorp en twee mensen die niet in dat rijtje passen: omdat het nu eenmaal trending topic was Lale Gül, en Emine Ugur (met zo’n omgekeerd dakje boven de ‘g’), een moslima die enorm grappige twitterdraadjes schrijft. Kwade tongen beweren dat zij leiding geeft aan de Secret Working Group die de islamisering van Nederland moet bewerkstelligen, maar zoals iedereen weet, bestaat er natuurlijk helemaal geen Secret Working Group.

Mijn bevindingen:

Lijsttrekkers van grote partijen twitteren eigenlijk niet. Ik ben al die tijd 1 tweet van Mark Rutte tegengekomen, en ongeveer evenveel van Wopke Hoekstra. Sigrid Kaag tweet ietsje meer, maar meer dan vijf zijn het er zeker niet. Kleinere partijen tweeten meer en ik vraag me nu af of er een omgekeerd evenredige relatie bestaat met het aantal zetels. Lilian Marijnissen tweet reuze zakelijk, maar nooit iets wat me echt tot nadenken stemde. Sylvana Simons en Gert Jan Segers wel.

Foto: stalkERR (cc)

Twitter. Wat is het? (3/3)

ANALYSE - Een draadje over Twitter. Over vrijheid, meningsuiting en waarom presidenten geen Twitteraccount moeten hebben. Over monopolies en het sociale mechanisme dat Twitter macht geeft. Over de vraag of Twitter eigenlijk wel een bedrijf moet zijn. |deel 1| |deel 2|

Standard Oil

Theodoor Roosevelt, de 26ste president van de V.S., liet het Bureau of Corporations een rapport opstellen over Standard Oil dat in 1906 naar het congres werd gestuurd. Sinds 1890 was de Sherman Antitrust Act tegen monopolievorming van kracht. Maar hoewel ze was aangenomen, werd ze nog niet afgedwongen. Daar moest verandering in komen. Zeker na de publicatie van 19 artikelen van journalist Ida Tarbell onder de naam The History of the Standard Oil Company. Het vernietigende rapport liet nog duidelijker het machtsmisbruik zien dat Standard Oil gebruikte om concurrenten uit te schakelen.

Maar alvorens de zaak naar de rechter te sturen nodigde hij directeur John D. Rockefeller uit voor een geheime bijeenkomst in het Witte Huis. Hij opperde dat het private kartel Standard Oil niet perse opgebroken hoefde te worden. Het zou ook een publiek kartel kunnen worden, met de staat als aandeelhouder. Het ging hem namelijk niet zozeer om het economische probleem, het monopolie en het gebrek aan concurrentie. Dat zou in een publieke variant immers blijven bestaan. Het ging hem om het politieke probleem. Het ging hem om de macht van Standard Oil, dat zich boven de wet waande. Dat ondermijnde de macht van de democratie.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Hoe het besluit van Twitter om Trump te fact checken tot stand kwam

Brandon Borrman, Twitter’s vice president of global communications, talked to OneZero about the company’s decision. That conversation, coupled with information from other Twitter representatives and public statements from the company’s executives, shed light on just how the company arrived at that fateful fact-check, and the roles played by Roth and others, including CEO Jack Dorsey. It adds up to a picture of a company that knew full well what it was doing when it fact-checked the president — and what kind of reaction it would spark from the White House.

Foto: stalkERR (cc)

Twitter en het HEMA rookworstmonopolie (2/3)

ANALYSE - Een draadje over Twitter. Over vrijheid, meningsuiting en waarom presidenten geen Twitteraccount moeten hebben. Over monopolies en het sociale mechanisme dat Twitter macht geeft. Over de vraag of Twitter eigenlijk wel een bedrijf is.

Begin januari besloot Twitter het account van Trump uit te zetten. Van verontwaardiging over de vermeende censuur van de president (zie deel 1) verplaatste de aandacht zich echter al snel naar de macht van Big Tech. Dat werd goed geïllustreerd in enkele tweets van Thijs Kleinpaste:

Dat klinkt niet onredelijk en sluit naadloos aan bij hoe er in de V.S., waar hij woonachtig is, in toenemende mate over big tech gedacht wordt. Onderzoeker en journalist Matt Stoller, bevindt zich in het hart van die discussie en schreef:

Tiny Tech

Beide opmerkingen zijn begrijpelijk als Facebook of Amazon worden bedoeld, maar niet als het gaat om Twitter. Twitter kunnen we niet rekenen tot Big Tech zoals dit plaatje van SOMO laat zien. Twitter is Tiny Tech. Het woord Big Tech helpt overigens ook niet bij een analyse van Big Tech. Het suggereert een gelijkvormigheid, van zowel de bedrijven als de problemen die ze veroorzaken, die er niet is.

Maar over Tiny Tech Twitter, is dat relatief kleine bedrijf een monopolie? En wat is eigenlijk een monopolie? Het woord kennen we voornamelijk uit de economische theorie. Een fabrikant heeft een monopolie als hij een bepaalde markt domineert, omdat hij (nagenoeg) de enige producent van een bepaald product is.

Foto: stalkERR (cc)

Twitter moet @JoeBiden de mond snoeren (1/3)

ANALYSE - Een draadje over Twitter. Over vrijheid, meningsuiting en waarom presidenten geen Twitteraccount moeten hebben. Over monopolies en het sociale mechanisme dat Twitter macht geeft. Over de vraag of Twitter eigenlijk wel een bedrijf is.

Al drie weken rust. Waar sommige volgers al tijden naar snakten gebeurt op 9 januari. Twitter zet Trump uit en beëindigt zo informeel z’n presidentschap. Vragen volgen: is dit een goed idee? Wordt hier de vrijheid van meningsuiting overboord gegooid? Is dit een monopolistisch probleem? Enig ongeloof. Veel reacties van mensen die wel zien wat er gebeurt, maar niet begrijpen wat ze zien. In gradaties van onbegrip. Een driedelige poging om de situatie te verhelderen, waarbij ook duidelijk wordt waarom @Joe Biden op zwart moet.

Vrijheid van staatsbemoeienis

Don junior, wiens belezenheid we natuurlijk niet in twijfel trekken, weet wel waar hij het zoeken moet als z’n vader van Twitter wordt verbannen.

Maar was vader Trump de dag na z’n verbanning even door de westvleugel naar de Press Briefing Room gelopen, dan had de hele wereldpers hem daar opgewacht. In alle vrijheid hadden zijn woorden een breed gehoor bereikt. Via traditionele media, maar ook via Twitter en Facebook. Die verbanning heeft Trump geenszins zijn vrijheid om te spreken ontnomen.

Trump wil sociale media aanpakken

Een presidentieel decreet gericht tegen Twitter en andere sociale media wordt vandaag verwacht.

‘U.S. President Donald Trump is expected to sign an executive order aimed at social media companies on Thursday, White House press secretary Kayleigh McEnany told reporters Wednesday evening, a move that comes as the president and his allies have escalated their allegations that companies like Twitter and Facebook stifle Republican voices.’

Foto: drosen7900 (cc)

Private macht in het digitale domein

OPINIE - Een pleidooi voor meer democratie bij de toepassing van internettechnologie.

De macht van grote internetbedrijven als Google, Twitter en Facebook staat al langer ter discussie. Ik heb er eerder over geschreven onder titels als Google als rechtbank, Moet het internet gereguleerd worden en zoja hoe?, Facebook aan banden? en  Politici en het vrije verkeer van informatie. De kritiek op de sociale media die deze bedrijven exploiteren betreft onder meer de handel in persoonsgegevens, het onbelemmerd toelaten van aanstootgevende, discriminerende of haatzaaiende content en hun rol bij de polarisatie van het publieke debat. Oud-Europarlementslid voor D66 Marietje Schaake schreef afgelopen zaterdag in de NRC een artikel waarin een meer fundamenteel oordeel wordt gegeven over sociale-mediabedrijven. Want alle discussies over het onheil dat deze bedrijven kunnen aanrichten ‘maskeren een veel groter probleem: de grote reikwijdte van private macht in het digitale domein. Daar, veelal onzichtbaar, is de democratie fundamenteel in het geding.’

Monopolies

Over de ‘democratiserende’ werking van de internettechnologie deden internetgoeroes in de jaren negentig van de vorige eeuw de fraaiste beloftes. Mensen als Sergey Brin, een van de oprichters van Google, beloofden een emanciperende en liberaliserende werking van het internet, schrijft Schaake, ‘door het openbreken van monopolies op macht en informatie. Inmiddels zijn een handvol technologiereuzen zelf monopolisten geworden.’ Democratische regeringen hebben al die tijd vastgehouden aan een laissez-faire beleid tegenover het nieuwe, op internettechnologie gebaseerde bedrijfsleven. Zo weinig mogelijk regelgeving en primair vertrouwen op de klassieke wetten van de vrije ondernemingsgewijze productie. Nu worden ze geconfronteerd met machtige, puur op winst gerichte systemen die, ‘gevoed door ontransparante datasets en door machine-learningprocessen, de democratie en het publieke belang hebben uitgehold.’

Foto: Scott Beale (cc)

Actiegroep Linksbuiten deplatformt Twitter

SATIRE - De antifastiese actiegroep Linksbuiten heeft Twitter verlaten, omdat er ook fascisten actief zijn op het sociale netwerk. Door Twitter te deplatformen hoopt Linksbuiten de nazi’s een podium te ontmenen.

‘Wanneer we blijven Twitteren, werken we mee aan de normalisering van het fascisme’, legt woordvoerder Florine Leftink van Linksbuiten uit. ‘Dat willen we niet. Onze actiestrategie is er juist op gebaseerd iedere interactie met fascisten verdacht te maken. Wie het daar niet mee eens is, deugt zelf niet. Echt, zodra je iets hoort wat je niet bevalt, moet je je aandacht volledig daarop richten. Doe je dat niet, dan ben je medeplichtig. Dat je er in de Tweede Kamer af en toe niet aan ontkomt in te gaan op rechtse argumenten, snappen we, maar daar houdt het echt op.’

De actiegroep kwam tot het besluit toen ze zich realiseerde dat er buiten zijzelf eigenlijk alleen nog maar fascisten op Twitter zaten. Het laatste GroenLinks-kamerlid dat nog niet geblockt was, Lisa Westerveld, moest eind december uit de volglijst geschrapt worden na een dubbelinterview met FvD-Europarlementariër DJ Eppink in De Gelderlander.

Als Westerveld volstaan had met een stevige scheldpartij, was er niks aan de hand geweest, maar volgens Linksbuiten leek het interview teveel op een gesprek. Leftink: ‘Een nazi sla je op zijn muil, daar ga je niet mee in discussie. Fascisten zijn een splijtzwam. Wij willen juist meer eenheid en verzoening in Nederland.’

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Volgende