De afgelopen weken is er zeer veel aandacht geweest voor de advertentie die in 1986 in de Volkskrant werd geplaatst namens 188 (en niet 178, zoals de advertentie zelf beweert) personen en organisaties die het blad Bluf! een hart onder de riem staken. Men dreigde toen namelijk de uitgever van het blad aan te pakken, om zo de schuldigen van de inbraak te vinden. De ondertekenaars vonden dat een aantasting van de persvrijheid. Veel mensen vinden die advertentie nu een grof schandaal en de term 'guilt by association', valt regelmatig. Wat men gemakshalve vergeet is dat het de ondertekenaars helemaal niet ging over de rechtmatigheid dan wel onrechtmatigheid van de daad die de documenten opleverde, maar om de publicatie van de documenten zelf. De boodschap van de advertentie was dan ook niet dat zij inbraken goedkeurden, verre van dat, maar dat zij voor publicatie waren van zulke belangwekkende informatie, en dat de uitgevers en schrijvers van Bluf! niet vastgezet mochten worden om de daders te achterhalen, iets wat de overheid overwoog.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het ‘succesvol wippen’ van GroenLinks Kamerlid Duyvendak smaakte kennelijk naar meer, met het schuim nog op de lippen zetten de rechtse media deze week hun mars voort tegen alles wat maar met milieu te maken heeft. Gisteren verscheen er een tendentieus, kwetsend en ongefundeerd stuk ‘onderzoeksjournalistiek’ in de Telegraaf [.pdf] naar de SMOM subsidie van het ministerie van VROM. Minister Cramer, ook al onder vuur vanwege vermeende steun het actieblad Bluf! in de jaren tachtig, wordt neergezet als “nóg guller dan Sinterklaas” en over de gesubsidieerde projecten wordt beweerd dat het ministerie er geen controle over heeft en dat ze misschien wel helemaal nooit worden uitgevoerd? De minister zou niet eens weten waar het totaalbedrag van 10 miljoen euro door de 48 verschillende organisaties aan wordt besteed?
Al in de eerste alinea van het beruchte artikel wordt er geschamperd over een project van stichting WISE dat gedurende twee jaar voor 64.060 euro een maatschappelijke discussie over energievoorziening heeft opgezet. Het feit allleen al dat WISE tegen kernenergie is zou een discussie onmogelijk maken aldus de krant van Wakker Nederland. Laat ik allereerst vertellen dat ik persoonlijk bij de slotbijeenkomst van dit project als gast aanwezig was. Deze discussiebijeenkomst vond plaats op 26 november 2007 van 18.00 tot 21.00 in het Haagse Café Dudok. Er waren zowel voor- als tegenstanders van kernenergie aanwezig, maar de discussie was breder dan alleen kernenergie. Onder de aanwezigen waren o.a. Henk Dragons’ Den Keilman: venture capitalist en investeerder, maar ook minister Jaqueline Cramer zelf.
Hoe kan het dat een respectabele Nederlandse ochtendkrant schrijft: ‘Eerlijke jongen met flinke onderbuik’, als het gaat om de eindredacteur van GeenStijl.nl? Waarschijnlijk omdat ze alleen bekenden en goedgezinde collega’s aan het woord laten. Vrij Nederland doet wat de Volkskrant achterwege laat, namelijk laten zien wat het ware gezicht is van het moderne volksgericht op internet, het weblog GeenStijl.nl.
Vals:
‘Hij wordt van alle kanten van RaRa-acties beticht. Iedereen schrijft dat op. Zouden wij dat dan niet mogen opschrijven?‘
Hypocriet:
‘Wij wisten niet dat die foto?s gestolen waren. Had Manon ons even gebeld, dan hadden we ze meteen van de site gehaald.‘
Achterbaks:
‘In eerste instantie had ik niet eens gezien dat daar een telefoonnummer op stond.‘
Leugenachtig:
‘O? ik was echt in de veronderstelling dat het achttien was.‘
Lachwekkend:
‘Nou, ik heb de voorbeelden nu even niet paraat, maar we hebben De Telegraaf een paar keer stevig aangepakt, hoor.‘
Ongeloofwaardig:
‘Ik wil het niet als excuus opvoeren, maar ik was op vakantie toen dat gebeurde.‘
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De Curaçaose gemeenschap is zich rotgeschrokken van een racistisch incident, gericht tegen Nederlanders, waardoor een blanke man met een schedelbreuk in het ziekenhuis is beland.
Een politieke betoging op Curaçao is eergisteren uitgemond in een jacht op blanke Nederlanders.
De eerste regels in de Volkskrant en de Telegraaf over hetzelfde onderwerp deze morgen, waarbij beide kranten zich qua toonzetting gemakkelijk laten herkennen. Is de Telegraaf hetzerig of neemt de Volkskrant de Antillianen te veel in bescherming? Of allebei? OF geen van beide?
De hoge nood dwong mij onderweg te urineren tegen een muur. Hierop werd ik terecht door een functionaris uit Nieuwspoort verwijderd.
Het duurt even voor u bovenstaande quote tegenkomt in een veel te lang epistel van Micha Kat, maar het is klaarblijkelijk de hoofdreden waarom hij een berufsverbot (zijn woorden) kreeg bij de Telegraaf. Is Kat, na slachtoffer te zijn van een links-syndicalistisch complot bij NRC Handelsblad, nu ook het haasje bij het rechts-kapitalistische rovershol van de Telegraaf? Dat kan maar één ding betekenen: Kat pist te vaak tegen de verkeerde muur.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
We zijn volledig onafhankelijk. Sterker nog: we krijgen geregeld mailtjes van de raad van bestuur dat we vooral door moeten gaan met het schoppen tegen heilige huisjes van De Telegraaf, zoals het koningshuis, en dat we ze vooral de Televaag moeten blijven noemen.
Aldus GeenStijl, maar hoe serieus kan je gevraagde schoppen nog nemen? Het doet denken aan ouders die een jointje meeroken; hoe zet je je daar als kind nog tegen af?
”Maar nu wordt de basis wel heel wankel. Uiteindelijk zal het De Telegraaf en Elsevier wel lukken om hem weg te krijgen.” (Parool)
Een paar dagen voor het vertrek van Wijnand Duyvendak voorspelde politicoloog André Krouwel dat de basis van Duyvendak te wankel was geworden en dat ze hem ten val zouden brengen. Nu hebben de Telegraaf en Elsevier heus hun steentje bijgedragen, maar ere wie ere toekomt: telt u even mee? GeenStijl en haar aanhang heeft verreweg de meeste (kern)energie gestoken in het wippen van de man die vandaag nog een spermacocktail [.pdf] in zijn nek kreeg. De stijlloze reaguurders kwamen zelfs op bezoek in onze open democratische Sargassale omgeving om hun stem uit te brengen in een Duyvendak-poll. Op een paar verwijderde bedreigingen uit de rechtse hoek na verliep deze ‘ideologische kruisbestuiving’ wonderwel relatief rustig.
Telegraafse zomerkop: TURKSE ZWEMBADEN VERMOORDEN KINDEREN!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.