Het is een psychologisch fenomeen dat mij alleen bekend is uit de voormalige Sovjet-Unie. Je ziet iets gebeuren, maar het is zo absurd dat je het beter maar vergeet. Je wrijft in je ogen. 'Wat?' ‘Gebeurde dat echt?’ Nee. Doorlopen. Zo zit er een 24-uurs apotheek bij mij om de hoek in Moskou. Eerste hulp bij hoofdpijn, vitaminezucht of bij plotselinge nood aan preservatieven of zwangerschapstestjes. Ik liep eens drie uur 's ochtends die winkel in. De beveiliger schrikt op, veronschuldigt zich en houdt je scherp in de smiezen. Ik reken af, en wanneer de schuifdeuren openen stapt er een groot wit paard naar binnen. ‘What the hell?’ Nee. Niet over nadenken. Hup, naar huis. Een paar weken later loop 's avonds over de Tverskajastraat. In de verte duikt een mollig meisje op, bovenop een paard. “Wil je een stukje rijden?”, vraagt ze, zonder me aan te kijken. “Nee”, zeg ik. “Mag ik wat roebels voor de manege?”, vraagt ze nog een keer. “Nee”. “Heb je sigaretten?” “Rot toch op”, bijt ik terug. Het paard sjokt voort, en duikt een paar meter verder diezelfde apotheek in. De beveiliger geeft het een bak water. Alles valt op z’n plaats. Ongeveer twee jaar geleden was ik waarnemer bij de ‘verkiezingen’ in Azerbaijan. Ik reed in een minibusje kris kras door dorpjes, steden en langs desolate industrieterreinen. Toen de uitslag bekend was (Aliyev wint alles) reden we terug naar Bakoe, ik sukkelde in slaap. Ergens in een ooghoek zag ik een enorme robot, misschien zo groot als het atomium in Brussel. Hij lachte naar me. Ik heb dat altijd proberen te vergeten. Met succes. Tot een paar weken geleden...
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Uw correspondent in Rusland zou geen woord vuilmaken aan de Russische verkiezingen. Sterker nog, om een depressie te voorkomen heeft hij tijdelijk zijn kamp opgeslagen in het Vrije Westen. Toch heb ik de hele dag het nieuws gelezen, van ‘stembiljetman‘ tot de eerste uitslagen uit Kamtsjatka. Voor wie het nog niet wist; Poetin wint alles.
Zelfs stembiljetman moest brommen
Ik zal u mijn bespiegelingen en doemscenario’s besparen. Er staat een zinvolle analyse in The New York Times, waarbij ik u deze quote niet mag onthouden.
Grigory A. Yavlinsky, leader of Yabloko, one of the mainstream liberal parties that have opposed Mr. Putin, said Mr. Putin had put himself in a bind because he wants to retain power but knows that if he tries to obtain a third term immediately, he will be seen as illegitimate by some in Russia and abroad.
“He has created really an authoritarian system, in which he is like a hill in the desert, and nobody is around,” Mr. Yavlinsky said. “Now time has come to make a transfer of power, and he really, really has no idea how to do that. And nobody else has any idea. And his character is such that he has no confidence in anybody. So he creates a procedure that is abnormal. That is why he is in real difficulty.”
“And that is why there is this instability now, and why the bureaucracy is very nervous,” Mr. Yavlinsky said.
Vandaag is het een belangrijke dag voor twee democratisch gekozen presidenten. Hugo Chavez van Venezuela en Vladimir Poetin van Rusland hopen allebei op een eclatante overwinning. De eerste wil graag een referendum t.b.v. een grondwetswijziging winnen en de tweede hoopt een zo groot mogelijke overwinning met de parlementsverkiezingen te behalen. Maar allebei hopen ze hiermee de greep op hun land nog meer te vergroten. Tot bijna absolute hoogte. Want Hugo en Vladimir zijn geen polderaars, compromissen sluiten is voor mietjes vinden ze. Hun landen zijn nog in ontwikkeling en vragen daarom een sterke hand en een eenduidige koers. Vorig jaar verkocht Vladimir 100.000 kalashnikovs aan Hugo en daarom zal Hugo nooit “fascist” tegen Vladimir zeggen, andersom ook niet. Vladimir en Hugo zitten aan de bar en kijken CNN voor de eerste exit polls, ze drinken cuba libre en vodka. Schuift u aan?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Een scrollbelevenis voor de zondag(morgen): The Old Moscow
Een volk dat bij -10 plezierig ijsjes eet is niet stuk te krijgen, dat wist zelfs Napoleon. En wanneer de hippie-jeugd bij mij om de hoek met bevroren vingers in een besneeuwd park gitaar speelt, dan kun je je indenken dat daar een ijzersterke lyrische traditie achter schuilgaat. Onze buren hebben eens een tipje van die sluier opgelicht.
Het waren de ‘singer-songwriters’ avant la lettre, met simpele ‘chansons’ kregen ze de Sovjet-Unie tot in haar verste uithoeken op de knieen. En soms – heel soms – staat er in het Rusland van nu iemand op die hetzelfde vermogen heeft. En dit keer zijn het geen dissidenten met taperecorders, maar mensen als u en ik die de boodschap via ‘Youtube’ verspreiden. Zijn amateuristische video (Gitar!) werd ruim 350.000 keer bekeken, en hij werd gevraagd voor de lancering van de Russische editie van Youtube. Er volgden interviews, en een eerste concert. Peter Nalitch, onthoud die naam!
‘La Boheme’ – Deze Rus met Bosnische roots zingt een aardig woordje Frans. Meer video’s hieronder.
Een klassieker, doet het goed op ieder treurig verjaardagsfeestje
‘Kom, ik ga slapen, laat jou dansen’
Maar een Rus is geen Nederlander en geen Amerikaan. Je moet je verdiepen in elkaars mentaliteit en wetgeving. Je moet er van op aan kunnen dat het rechtssysteem werkt.
De quote is alweer een paar maanden oud. Maar deze uitspraak van minister Maria van der Hoeven (Economische Zaken, CDA) begin juni was een vooraankondiging van het contract dat JP gisteren met Poetin sloot over de gasdistributie.
Uit de uitspraak spreekt een enorme naïviteit. Rusland vaart een heel eigen koers, en incidenten als met Yoekos en Shell maken dat duidelijk. Jezelf gerust laten stellen met dat ze van “die vervelende toestanden hebben geleerd” is typerend.
Maar ook het negeren van de achteruitgang van de toch al wankele democratische rechtstaat aldaar, hoor bij de hypocriete Nederlandse handelsmentaliteit, onderdeel van de Nederlandse identiteit. Als we er maar geld aan kunnen verdienen. Dubbel jammer dat het dan weer gaat om fossiele brandstof, daar waar we eigenlijk toch van af willen. Maar het is vast eenvoudiger nog wat langer afhankelijk te zijn van die “aardige” Russen dan te moeten nadenken over alternatieven.
Deze quote was reserve. Maar die wilde ik jullie toch niet onthouden. Van de woordvoerder van het Witte Huis naar aanleiding van de noodtoestand in Pakistan:
“never restrict constitutional freedoms in the name of fighting terrorism.“
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het gerucht hing al even in de lucht, maar bij het New York Magazine hebben ze simpelweg een vergrootglas uit de redactiela getrokken. Wat blijkt – ondersteboven en heel erg goed verborgen– in die mooie tas van Gorbatsjov steekt een glossy met als cryptische kop: ‘De moord op Litvinenko – een verdachte voor 7000 dollar’ . Zou het Kremlin nog ergens een vergrootglas hebben liggen? [via]
