Obama's belangrijkste hervormingen lopen gevaar. Om ze te kunnen behouden is zijn herverkiezing in 2012 niet alleen wenselijk, het is noodzakelijk. Wanneer Obama herkozen wordt, wint hij de sterkst mogelijke bondgenoot voor zijn hervormingsagenda en dus zijn politieke erfenis: tijd. Met de herovering van het Huis van Afgevaardigden door de Republikeinen, en een Democratische senaatsfactie die verdeeld is tussen liberalen en nerveuze 'blue dogs' (gematigd conservatieve Democraten), ziet Barack Obama zich plotseling geconfronteerd met een vijandig congres. De Republikeinen zullen de anti-Obama trom blijven roeren, al was het maar om de verdeeldheid in eigen gelederen te verdoezelen. Deze strategie zullen zij ongetwijfeld tot aan de volgende presidentiële verkiezingen blijven volgen. Het Republikeinse idee van 'compromissen sluiten' is een volledige en onvoorwaardelijke overgave door hun Democratische tegenstanders, wat neerkomt op het helpen terugdraaien van alle hervormingen van Obama. En dat kunnen ze gevoegelijk vergeten.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Het inmiddels aangetoond dat mensen met een sterke overtuiging alle feiten die niet voldoen aan die overtuiging uit hun geheugen verdringen. En dat gaat al helemaal op in de politiek.
Maar zover als Rudy Giuliani in dit interview gaat, doet je mond laten openvallen. Bedenk dat hij burgemeester was ten tijde van 9/11.
Oh, u dacht dat dit een incident was? Per ongeluk?
Lekker naïef van u.
Dit is namelijk gewoon de nieuwe oude Republikeinse tactiek. Herhaal het vaak genoeg en iedereen gaat je geloven. Net als toen driekwart van de Amerikanen geloofde dat Irak kernwapens had.
Nog een incident zegt u?
Opvallende ontwikkelingen deze week in de blogosfeer in de VS. Twee zeer bekende en populaire conservatieve bloggers nemen openlijk afstand van het huidige “rechts” in de VS.
Als eerste stapte Charles Johnson van Little Green Footballs uit. Hij is onder andere bekend van Rathergate.
Hij vatte de redenen van zijn vertrek samen in een top 10 van pijnpunten. Hier punt 4:
“4. Support for anti-science bad craziness (see: creationism, climate change denialism, Sarah Palin, Michele Bachmann, James Inhofe, etc.)”
Om vervolgens af te sluiten met:
“And much, much more. The American right wing has gone off the rails, into the bushes, and off the cliff.
I won’t be going over the cliff with them.”
Duidelijke taal.
De volgende die vertrok was eergisteren Andrew Sullivan van the Atlantic / The Daily Dish.
Hij is welliswaar altijd al een kritische aanhanger van de Republikeinen geweest, maar nu distantieert hij zich toch heel stevig met net als Johnson een lijst met aantijgingen. Hier een paar van de sappige:
“I cannot support a movement that exploded spending and borrowing and blames its successor for the debt.
I cannot support a movement that holds torture as a core value.
I cannot support a movement that regards gay people as threats to their own families.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dat het politieke landschap in de Verenigde Staten behoorlijk gepolariseerd is (en wordt) zal niemand zijn ontgaan. Deze diagram van Information is Beautiful geeft prachtig weer hoe de ideologische scheidslijnen dikwijls worden uitgelegd: alsof de politieke keuze er één is tussen links en rechts; tussen socialisme en conservatisme; tussen Democraten en Republikeinen. Vanzelfsprekend is dat een simplificering die de Amerikaanse politiek weinig goed doet echter het is wel degelijk interessant om eens na te gaan hoe dit zwart-witdenken wordt doorgetrokken om niet alleen politieke maar ook maatschappelijke vraagstukken te benaderen.
Links heet in de Verenigde Staten liberaal en streeft naar een rechtvaardige maatschappij waarbij de economie moet worden gereguleerd en het belang van het collectief voorop staat. Rechts daarentegen hangt een meer traditionele interpretatie van het liberalisme aan en houdt persoonlijke vrijheid en een kleine overheid hoog in het vaandel. In de praktijk komt dit erop neer dat links opkomt voor werknemers en met name de stedelijke middenklasse aanspreekt terwijl rechts de werkgevers verdedigt en haar aanhang voornamelijk onder de maatschappelijke bovenlaag en op het platteland vindt.
De ideologische tweespalt omhelst echter meer dan puur economische en politieke zaken. Waar links geassocieerd wordt met openheid, tolerantie, pacifisme en wellicht enige naïviteit zou rechts meedogenloos zijn, nationalistisch, oorlogszuchtig en te veel waarde hechten aan godsdienstige normen. Deze eigenschappen vertegenwoordigen de extremen van de Democratische en de Republikeinse Partij: de hippies en de evangelische zeloten.
“When it comes to health insurance reform, Republicans are indeed the ‘party of no’. But when it comes to protecting the health insurance industry, with its practice of denying Americans health care, raising premiums on the middle class and bankrupting families, the Republican Party is definitely the ‘party of yes’.”
Een woordvoerder van Pelosi, de Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, deelt een plaagstootje uit. Republikeinen beginnen hem echt te knijpen nu de Democraten momentum krijgen. De tussentijdse verkiezingen van 2010 (Senaat en Huis van Afgevaradigden) zijn in aantocht en de Republikeinen zijn de ‘partij van nee’. Hun campagne heeft nog weinig samenhang en de centrale boodschap is dat ze tegen Obama en zijn plannen zijn. Maar wat als Obama’s plannen tegen die tijd succesvol zijn?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“If Obama’s first legislative priority had been immigration or financial reform or climate change, we would have seen the same trajectory. The conjunction of a black president and a female speaker of the House — topped off by a wise Latina on the Supreme Court and a powerful gay Congressional committee chairman — would sow fears of disenfranchisement among a dwindling and threatened minority in the country no matter what policies were in play. ”
(Frank Rich, columnist New York Times)
Wat luidop rechts sowieso al heeft, daar heeft de Amerikaanse versie al helemaal patent op: de Pathetiek. En wie is de Koningin van de Kakel? Juist: Sarah Palin. Omdat er een nieuw boek dient gepromoot, en ze klaargehouden wordt om … ja, om wat eigenlijk?, gaat ze op tournee en spreekt ze mensen toe.
Staaltje Sarathorica: “What may they feel about an elderly person who doesn’t have a whole lot of productive years left? In order to save government money, government health care has to be rationed… [so] than this elderly person that perhaps could be seen as costing taxpayers to pay for a non-productive life? Do you think our elderly will be first in line for limited health care?”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
