Bush Winnaar Verkiezingen

Naast winnaars kent de presidentiele race ook verliezers. Sargasso zet een aantal historische missers op een rijtje…

Albert Arnold (Al) Gore (D)
Verloor in: 2000 (Bush)

De (voorlopige) hekkesluiter in het rijtje is ook wel de meest bestolen presidentskandidaat ooit. Verliezen met een meerderheid is all in the game, maar toch erg zuur. En wie is de schuldige? Zijn het die nare stembiljetten in Florida? Of die broer van George? Of die rechters van het Supreme Court? De weggekaapte stemmen door Groenen-kandidaat Ralph Nader?
Of was het Gore zelf, die met zijn besluit om de

Naast winnaars kent de presidentiele race ook verliezers. Sargasso zet een aantal historische missers op een rijtje…

Bob Dole (R)
Verloor in: 1996 (Clinton)

Na vier Democratische losers eindelijk weer een Republikein in het voetlicht. En niet zomaar eentje. Bob Dole was als sinds 1961 actief in de landelijke politiek, en is waarschijnlijk de presidentskandidaat met de meeste politieke ervaring ooit. Tijdens zijn deelname aan de verkiezingen in 1996 was hij maar liefst 73 jaar. In zijn lange politieke carriere was Dole geen backbencher, maar jarenlang fractieleider in de senaat. In de jaren zestig werd hij tot drie keer herkozen in het Huis van Afgevaardigden.
Toch valt Dole wel te vergelijken met Walter Mondale: Veel politieke ervaring, een ouwelullerige uitstraling, en het opnemen (en afleggen) tegen een charismatische zittende president.
Want gaf de beperkte overwinning van Clinton in 1992 Republikeinen nog hoop voor de volgende verkiezingen, in 1996 werd Dole overtuigend verslagen.

Dole zelf maakte in de campagne geen overtuigende indruk, maar zijn vrouw Elizabeth stal de show. Ze had zelf ook politieke ambities (ze was zelfs uitdager van George Bush jr in 2000), en kwam over als een zelfverzekerd, vakbekwaam politicus. Ze werd in 2002 voor North Carolina in de Senaat gekozen.
Tegenwoordig fungeert Bob Dole nog wel eens als sidekick van CNN-presentator Larry King, en schrijft hij boeken.

Naast winnaars kent de presidentiele race ook verliezers. Sargasso zet een aantal historische missers op een rijtje…

Michael Dukakis (D)
Verloor in: 1988 (Bush sr)

Er zullen maar weinig presidentsverkiezingen zijn geweest waarin het Amerikaanse volk zo ontevreden was over de kandidaten. Michael Dukakis, gouverneur van Massachusetts en een koele technocraat, was niet veel beter dan George Bush, volgens Maarten van Rossem behept met het charisma van een reiswekker. Maar uiteindelijk zou Dukakis de verkiezingen verliezen door zijn beschaafdheid: hij weigerde om negatieve campagnespotjes in te zetten. Bush had geen last van deze morele terughoudendheid. Met spotjes over de liberale, onverantwoordelijke politiek van Dukakis als gouveneur joeg hij Amerikanen de stuipen op het lijf. Met name het verstrekken van een weekendverlof aan moordenaar Willie Horton kwam Dukakis duur te staan. Horton kwam niet meer terug naar de gevangenis en verkrachte in 1987 een vrouw. Bush maakte dankbaar gebruik van de dreigende werking van dit verhaal.
Amerikanen herinneren zich vaak slechts 1 detail van de presidentiele race: de foto van Dukakis in gevechtstenue, aan boord van een militair voertuig. Met deze foto diskwalificeerde hij zich definitief in de ogen van veel Amerikanen, en misschien is dat wel waar.

De uitverkiezing van Dukakis als kandidaat voor de Democraten had meer voeten in de aarde. De grootste kanshebber was in eerste instantie Gary Hart, die een vlotte, moderne uitstraling had, maar die regelmatig buiten de pot piste. Toen Hart werd betrapt met fotomodel Donna Rice was het gedaan met zijn politieke carriere.
Maar Dukakis kreeg het ook nog moeilijk met Jesse Jackson, een politiek talent die verbazend veel stemmen wist te winnen in de voorverkiezingen. Uiteindelijk gaf de steun van de machtige partijbonzen voor Dukakis de doorslag.
Na zijn nederlaag tegen Bush trok Dukakis zich terug uit de landelijke politiek en hij geeft nu politicologie aan e Northeastern University in zijn thuisstaat.

Naast winnaars kent de presidentiele race ook verliezers. Sargasso zet een aantal historische missers op een rijtje…

George McGovern (D)
Verloor in: 1972 (Nixon)

Als Barry Goldwater de wraak van de Republikeinse rechtervleugel was, dan was George McGovern die van de Democratische linkervleugel. Daar stopte de overeenkomst met Goldwater niet: McGovern werd in de strijd tegen Richard Nixon net zo hard afgeserveerd als Goldwater acht jaar eerder.

George McGovern was oorspronkelijk een gematigde senator uit South Dakota, maar keerde zich in de loop van de jaren zestig steeds meer tegen de oorlog in Vietnam. Om die reden werd hij de kandidaat van de anti-oorlogsbeweging, en werden ook zijn andere standpunten steeds liberaler. Door een nieuwe manier van kandidatenselectie in de democratische voorverkiezingen kregen vooral jongeren, vrouwen en etnische minderheden een grote stem. Prompt werd

Naast winnaars kent de presidentiele race ook verliezers. Sargasso zet een aantal historische missers op een rijtje…

Barry M. Goldwater (R)
Verloor in: 1964 (Johnson)

Barry Goldwater was de wraak van de Republikeinse rechtervleugel. Ze voelden zich geschoffeerd door Eisenhower, die vaak meer leek op een gematigde Democraat dan een echte Republikein. De nominatie van Goldwater moest daar verandering in brengen. De senator uit Arizona werd verslagen met een historisch overwicht voor toenmalig president Lyndon B. Johnson. Nog nooit werd een presidentskandidaat zo verpulverd in een verkiezing. Maar historici vinden de kandidatuur om een andere reden historisch. De nominatie van Goldwater en de campagne voor zijn verkiezing worden over het algemeen gezien als het echte begin van de New Right als dominante politieke beweging.

De New Right was een beweging die opkwam in de nieuwe boomtowns van na-oorlogs Amerika, de buitenwijken, of sub-urbs. Deze zee

Bericht uit het crisispaviljoen in Amerika

De Republikeinen hebben het hoger beroep gewonnen. Republikeinse controleurs in Ohio mogen nu toch de stembiljetten van kiezers die zij verdacht achten controleren. Een tegenslag voor Democraten.

Inmiddels heb ik een kijkje genomen in het kiesbureau in Brooklyn Heights, Clark Street. Om 7.15 in de morgen staan er overal in de Oostkust al lange rijen voor de deur van de kiesbureaus. Kalm en vriendelijk, slurpt men wat koffie uit de halve liter schuimbeker, geen asociale kankerrokers. Geen intimiderende Republikeinen in Brooklyn, grotendeels oudere blanke Democraten.

Kiesofficials geven aan dat het nog nooit zo druk was. In Brooklyn kan er gekozen worden voor president, senaat, rechtbank en enkele lokale functies. Wat me enigszins verbaasde was dat er hier nog steeds met ouderwetse punchcard-machines gestemd wordt. Tientallen kiesofficials en een agent per kiesdistrict houden de procedure in de gaten.

Aan de presidentsverkiezingen doen behalve de Republikeinen en Democraten, ook de Familie Partij, de Conservatieven, de Socialistische Arbeiders, de Groene Partij en de Libertijnen mee.

Er zal vandaag geen campaigne meer gevoerd worden. Het is nu aan het voetvolk van beide kandidaten om zoveel mogelijk eigen supporters naar de stembus te krijgen. Er heerst in het algemeen een enorme betrokkenheid en besef dat dit beslissende en historische verkiezingen zijn. Amerika staat op een T-splitsing in de geschiedenis, en dat besef leeft sterk hier. Er heerst een beslotenheid onder Democraten, maar ook een angstig voorgevoel.